قَالُوا۟ ٱدْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّن لَّنَا مَا هِىَ إِنَّ ٱلْبَقَرَ تَشَـٰبَهَ عَلَيْنَا وَإِنَّآ إِن شَآءَ ٱللَّهُ لَمُهْتَدُونَ﴿۷۰﴾

گفتند: از ‌صاحب‌اختیارت [باز هم‌] بخواه تا چگونگی گاو را [از هر جهت‌] برای ما روشن کند، که [هنوز‌] گاو بر ما مشتبه است و إن شاءاللّه متوجّه خواهیم شد.

قَالَ إِنَّهُۥ يَقُولُ إِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا ذَلُولٌ تُثِيرُ ٱلْأَرْضَ وَلَا تَسْقِى ٱلْحَرْثَ مُسَلَّمَةٌ لَّا شِيَةَ فِيهَا ۚ قَالُوا۟ ٱلْـَٔـٰنَ جِئْتَ بِٱلْحَقِّ ۚ فَذَبَحُوهَا وَمَا كَادُوا۟ يَفْعَلُونَ﴿۷۱﴾

موسی گفت: خدا می‌فرماید: گاوی است نه چنان رام که زمین را شخم بزند و یا کشتزار آب بدهد؛ [امّا‌] تندرست و بدون خط و خال؛ [در اینجا بناچار‌] گفتند: حالا حق [مطلب‌] را ادا کردی؛ آنوقت گاو [مورد نظر‌] را کشتند، و[لی‌] نزدیک بود [باز هم‌] انجام ندهند.

وَإِذْ قَتَلْتُمْ نَفْسًا فَٱدَّٰرَْٰٔتُمْ فِيهَا ۖ وَٱللَّهُ مُخْرِجٌ مَّا كُنتُمْ تَكْتُمُونَ﴿۷۲﴾

[این همه‌] زمانی بود که نفسی را به قتل رسانده بودید و [یکدیگر را متهم کرده‌] در مورد آن نزاع برپا می‌کردید(۱)؛ و خدا می‌خواست رازی را که پنهان می‌داشتید آشکار کند.

فَقُلْنَا ٱضْرِبُوهُ بِبَعْضِهَا ۚ كَذَٰلِكَ يُحْىِ ٱللَّهُ ٱلْمَوْتَىٰ وَيُرِيكُمْ ءَايَـٰتِهِۦ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ﴿۷۳﴾

سپس گفتیم: پاره‌ای از [اعضای‌] گاو را به مقتول بزنید [تا زنده شود و قاتل خویش را معرّفی کند‌]؛ خدا مردگان را نیز این گونه زنده می‌کند و نشانه‌های [قدرت‌] خویش را به شما می‌نمایاند، بسا که خردورزی کنید.

ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُم مِّنۢ بَعْدِ ذَٰلِكَ فَهِىَ كَٱلْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً ۚ وَإِنَّ مِنَ ٱلْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ ٱلْأَنْهَـٰرُ ۚ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ ٱلْمَآءُ ۚ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ ٱللَّهِ ۗ وَمَا ٱللَّهُ بِغَـٰفِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ﴿۷۴﴾

پس از آن [با وجود این معجزه بزرگ‌] دلهای شما سخت شد، مثل سنگ، بلکه سخت‌تر! چه آنکه پاره‌ای از سنگهاست که نهرها از آن به جریان افتد(۱)؛ و پاره‌ای دیگر می‌شکافد و [چشمه‌های‌] آب از آن می‌جوشد؛ و بعضی از آنها از مهابت(۲) خدا [از فراز کوهساران‌] به زیر می‌افتد(۳)؛ و خدا از آنچه می‌کنید غافل نیست.

۞ أَفَتَطْمَعُونَ أَن يُؤْمِنُوا۟ لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيقٌ مِّنْهُمْ يَسْمَعُونَ كَلَـٰمَ ٱللَّهِ ثُمَّ يُحَرِّفُونَهُۥ مِنۢ بَعْدِ مَا عَقَلُوهُ وَهُمْ يَعْلَمُونَ﴿۷۵﴾

آیا انتظار دارید که [یهودیان‌] به [حقانیت‌] شما اعتراف کنند، در حالی که گروهی از [پیشوایان‌] آنان کلام خدا را [از تورات‌] می‌شنیدند و با آنکه آن را درک می‌کردند، آگاهانه تحریفش می‌نمودند.

وَإِذَا لَقُوا۟ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا وَإِذَا خَلَا بَعْضُهُمْ إِلَىٰ بَعْضٍ قَالُوٓا۟ أَتُحَدِّثُونَهُم بِمَا فَتَحَ ٱللَّهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَآجُّوكُم بِهِۦ عِندَ رَبِّكُمْ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ﴿۷۶﴾

وقتی افراد با ایمان را ملاقات می‌کنند، می‌گویند: [ما هم‌] ایمان آورده‌ایم و چون با یکدیگر به خلوت نشینند، می‌گویند: چرا آنچه [از خصوصیات پیامبر که در تورات آمده و‌] خدا [راه آگاهی از‌] آن را بر شما گشوده است، با مسلمانان در میان می‌گذارید تا به آن وسیله در پیشگاه ‌صاحب‌اختیارتان با شما به محاجّه برخیزند؟ آیا خردورزی نمی‌کنید؟