قَالَ عِيسَى ٱبْنُ مَرْيَمَ ٱللَّهُمَّ رَبَّنَآ أَنزِلْ عَلَيْنَا مَآئِدَةً مِّنَ ٱلسَّمَآءِ تَكُونُ لَنَا عِيدًا لِّأَوَّلِنَا وَءَاخِرِنَا وَءَايَةً مِّنكَ ۖ وَٱرْزُقْنَا وَأَنتَ خَيْرُ ٱلرَّٰزِقِينَ﴿۱۱۴﴾

عیسی فرزند مریم [متقاعد شد و‌] عرضه داشت: بارخدایا، ‌صاحب‌اختیارا، خوراکی از آسمان بر ما فرو فرست تا برای ما و گروندگان نخستین و آیندگان ما عیدی(۱) و آیتی از تو باشد؛ و روزی ما را عطا فرما که تو بهترین روزی رسانی.

قَالَ ٱللَّهُ إِنِّى مُنَزِّلُهَا عَلَيْكُمْ ۖ فَمَن يَكْفُرْ بَعْدُ مِنكُمْ فَإِنِّىٓ أُعَذِّبُهُۥ عَذَابًا لَّآ أُعَذِّبُهُۥٓ أَحَدًا مِّنَ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۱۵﴾

خدا ندا داد که آن را برای شما می‌فرستم؛ [ولی مسؤولیت شما سنگین خواهد شد‌] و هر که از شما بعد از آن انکار ورزد، او را چنان مجازات کنم که در مورد هیچ یک از جهانیان نکرده باشم(۱).

وَإِذْ قَالَ ٱللَّهُ يَـٰعِيسَى ٱبْنَ مَرْيَمَ ءَأَنتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ ٱتَّخِذُونِى وَأُمِّىَ إِلَـٰهَيْنِ مِن دُونِ ٱللَّهِ ۖ قَالَ سُبْحَـٰنَكَ مَا يَكُونُ لِىٓ أَنْ أَقُولَ مَا لَيْسَ لِى بِحَقٍّ ۚ إِن كُنتُ قُلْتُهُۥ فَقَدْ عَلِمْتَهُۥ ۚ تَعْلَمُ مَا فِى نَفْسِى وَلَآ أَعْلَمُ مَا فِى نَفْسِكَ ۚ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّـٰمُ ٱلْغُيُوبِ﴿۱۱۶﴾

و [به یاد آر‌] آنگاه را که [روز رستاخیز‌] خدا گوید: ای عیسی فرزند مریم، آیا تو به مردم گفتی که من و مادرم را به جای خدا به الوهیت گیرید(۱)؟ او پاسخ دهد: سبحان اللّه، مرا نسزد که آنچه سزاوار من نیست اظهار کنم؛ اگر چنین سخنی گفته بودم، بتحقیق تو می‌دانستی؛ به آنچه در نهاد من است دانایی و من از آنچه در ذات تو است بی‌خبرم؛ که دانای رازهای نهان تویی، تو.

مَا قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا مَآ أَمَرْتَنِى بِهِۦٓ أَنِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ رَبِّى وَرَبَّكُمْ ۚ وَكُنتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَّا دُمْتُ فِيهِمْ ۖ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِى كُنتَ أَنتَ ٱلرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ ۚ وَأَنتَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ شَهِيدٌ﴿۱۱۷﴾

تنها آنچه مرا بدان مأمور کردی به آنان گفتم که: خدای ‌صاحب‌اختیار من و ‌صاحب‌اختیار خود را بندگی کنید(۱)؛ و تا وقتی که در میانشان به سر می‌بردم، مراقب و گواه آنان بودم و چون مرا برگرفتی، تو خود مراقبشان بودی(۲)؛ و تویی که بر هر چیز گواهی.

إِن تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ ۖ وَإِن تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنتَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ﴿۱۱۸﴾

اگر مجازاتشان کنی، بندگان تواند، و اگر آنان را مورد بخشایش قرار دهی [از لطف بی‌حساب توست‌]، که تو فرا دست و فرزانه‌ای.

قَالَ ٱللَّهُ هَـٰذَا يَوْمُ يَنفَعُ ٱلصَّـٰدِقِينَ صِدْقُهُمْ ۚ لَهُمْ جَنَّـٰتٌ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا ۚ رَّضِىَ ٱللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا۟ عَنْهُ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ﴿۱۱۹﴾

آنگاه خدا گفت: امروز روزی است که برای راستگویان، راستی گفتارشان سودمند خواهد بود؛ آنان باغهایی [از بهشت‌] دارند که نهرها در دامن آن جاری است و جاودانه در آن به سر برند؛ خدا از آنان راضی است و آنان نیز از خدا راضی‌اند؛ این است کامیابی بزرگ.

لِلَّهِ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا فِيهِنَّ ۚ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌۢ﴿۱۲۰﴾

فرمانروایی آسمانها و زمین و هر چه در آنهاست خاصّ خداست؛ و او بر هر کاری تواناست.