فَإِن كَذَّبُوكَ فَقُل رَّبُّكُمْ ذُو رَحْمَةٍ وَٰسِعَةٍ وَلَا يُرَدُّ بَأْسُهُۥ عَنِ ٱلْقَوْمِ ٱلْمُجْرِمِينَ﴿۱۴۷﴾

اگر تو را ‌دروغ‌پرداز شمردند، بگو: [با آنکه‌] ‌صاحب‌اختیار شما دارای رحمتی گسترده است، سختگیری‌اش از بزهکاران بازگردانده نخواهد شد.

سَيَقُولُ ٱلَّذِينَ أَشْرَكُوا۟ لَوْ شَآءَ ٱللَّهُ مَآ أَشْرَكْنَا وَلَآ ءَابَآؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِن شَىْءٍ ۚ كَذَٰلِكَ كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ حَتَّىٰ ذَاقُوا۟ بَأْسَنَا ۗ قُلْ هَلْ عِندَكُم مِّنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوهُ لَنَآ ۖ إِن تَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَإِنْ أَنتُمْ إِلَّا تَخْرُصُونَ﴿۱۴۸﴾

شرک‌‌‌ورزان [برای تبرئه خویش‌] خواهند گفت: اگر خدا می‌خواست، ما و پدرانمان شرک نمی‌ورزیدیم و چیزی را [خودسرانه‌] تحریم نمی‌کردیم؛ پیشینیان آنان نیز همین گونه [حق را‌] دروغ شمردند، تا سختگیری ما را چشیدند؛ بگو: آیا [بر این گفتار‌] دلیل قاطعی دارید تا ارائه دهید؟ فقط پیرو گمانید و جز به حدس و تخمین سخن نمی‌گویید.

قُلْ فَلِلَّهِ ٱلْحُجَّةُ ٱلْبَـٰلِغَةُ ۖ فَلَوْ شَآءَ لَهَدَىٰكُمْ أَجْمَعِينَ﴿۱۴۹﴾

بگو: برهان رسا ویژه خداست؛ و اگر می‌خواست، همه شما را [جبرا‌] هدایت می‌کرد [ولی حکمتش اختیار را تجویز کرد(۱)‌].

قُلْ هَلُمَّ شُهَدَآءَكُمُ ٱلَّذِينَ يَشْهَدُونَ أَنَّ ٱللَّهَ حَرَّمَ هَـٰذَا ۖ فَإِن شَهِدُوا۟ فَلَا تَشْهَدْ مَعَهُمْ ۚ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَآءَ ٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا وَٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْـَٔاخِرَةِ وَهُم بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُونَ﴿۱۵۰﴾

بگو: گواهان خود را که گواهی دهند خدا این[ها] را حرام کرده است، بیاورید(۱)؛ اگر [به فرض‌] گواهی دادند، تو با آنان هماهنگ مشو؛ و هوسهای کسانی را که آیات ما را دروغ شمردند و به آخرت باور ندارند و [افرادی بی‌پایه را‌] با ‌صاحب‌اختیار خویش همتا قرار می‌دهند، پیروی مکن.

۞ قُلْ تَعَالَوْا۟ أَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ ۖ أَلَّا تُشْرِكُوا۟ بِهِۦ شَيْـًٔا ۖ وَبِٱلْوَٰلِدَيْنِ إِحْسَـٰنًا ۖ وَلَا تَقْتُلُوٓا۟ أَوْلَـٰدَكُم مِّنْ إِمْلَـٰقٍ ۖ نَّحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَإِيَّاهُمْ ۖ وَلَا تَقْرَبُوا۟ ٱلْفَوَٰحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ ۖ وَلَا تَقْتُلُوا۟ ٱلنَّفْسَ ٱلَّتِى حَرَّمَ ٱللَّهُ إِلَّا بِٱلْحَقِّ ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّىٰكُم بِهِۦ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ﴿۱۵۱﴾

بگو: بیایید تا آنچه ‌صاحب‌اختیارتان بر شما حرام کرده است، بیان کنم؛ هیچ چیز [و هیچ کس‌] را [در توان و تدبیر‌] با او شریک نشمارید(۱) و نسبت به پدر و مادر نیکی کنید(۲)؛ و فرزندان خود را از [ترس‌] تنگدستی مکشید؛ این ما هستیم که شما و آنان را روزی می‌دهیم(۳)؛ و به بی‌شرمی‌ها، چه آشکار و چه پنهان نزدیک مشوید؛ و کسی را که خدا [کشتنش را‌] حرام کرده است، مکشید، مگر به حق؛ این است(۴) [آنچه خدا‌] شما را به آن سفارش کرده است، بسا که خردورزی کنید.