وَلَمَّا رَجَعَ مُوسَىٰٓ إِلَىٰ قَوْمِهِۦ غَضْبَـٰنَ أَسِفًا قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُونِى مِنۢ بَعْدِىٓ ۖ أَعَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّكُمْ ۖ وَأَلْقَى ٱلْأَلْوَاحَ وَأَخَذَ بِرَأْسِ أَخِيهِ يَجُرُّهُۥٓ إِلَيْهِ ۚ قَالَ ٱبْنَ أُمَّ إِنَّ ٱلْقَوْمَ ٱسْتَضْعَفُونِى وَكَادُوا۟ يَقْتُلُونَنِى فَلَا تُشْمِتْ بِىَ ٱلْأَعْدَآءَ وَلَا تَجْعَلْنِى مَعَ ٱلْقَوْمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۱۵۰﴾

و چون موسی با خشم و تأسف نزد قوم خود بازگشت، گفت: در غیبت من روش ناهنجاری داشتید؛ چرا از فرمان ‌صاحب‌اختیارتان [در مورد انتظار چهل روزه برای نزول تورات‌] شتاب کردید(۱)؟ [موسی‌] الواح را افکند و [موی‌] سر برادرش را گرفت و به سمت خود کشید. [هارون‌] گفت: برادر من، این گروه تحت فشارم گذاشتند و نزدیک بود مرا بکشند؛ [با این رفتار‌] دشمنان را نسبت به من شادکام مکن و مرا [هماهنگ‌] با ستمگران به شمار میاور(۲).

قَالَ رَبِّ ٱغْفِرْ لِى وَلِأَخِى وَأَدْخِلْنَا فِى رَحْمَتِكَ ۖ وَأَنتَ أَرْحَمُ ٱلرَّٰحِمِينَ﴿۱۵۱﴾

[آنگاه موسی دست به دعا برداشت و‌] گفت: ‌صاحب‌اختیارا، من و برادرم را بیامرز و ما را در [پناه‌] رحمت خویش درآور، که تو مهربانترین مهربانانی.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُوا۟ ٱلْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۚ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُفْتَرِينَ﴿۱۵۲﴾

افرادی که گوساله را [به پرستش‌] گرفتند، به زودی خشمی از ‌صاحب‌اختیارشان و ذلّتی در زندگی دنیا دامنگیرشان خواهد شد؛ و دروغ‌پردازان را این گونه کیفر می‌دهیم.

وَٱلَّذِينَ عَمِلُوا۟ ٱلسَّيِّـَٔاتِ ثُمَّ تَابُوا۟ مِنۢ بَعْدِهَا وَءَامَنُوٓا۟ إِنَّ رَبَّكَ مِنۢ بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۱۵۳﴾

کسانی که دست به ارتکاب زشتیها زدند، آنگاه توبه کردند و ایمان آوردند، [به آینده خود امیدوار باشند‌] که ‌صاحب‌اختیار تو، پس از توبه ‌‌‌‌یقیناً آمرزگار و مهربان است.

وَلَمَّا سَكَتَ عَن مُّوسَى ٱلْغَضَبُ أَخَذَ ٱلْأَلْوَاحَ ۖ وَفِى نُسْخَتِهَا هُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلَّذِينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ﴿۱۵۴﴾

چون خشم موسی فرونشست، الواح را برگرفت، و در نوشتار آن هدایت و رحمتی برای کسانی که از [مجازات‌] ‌صاحب‌اختیارشان بیم دارند [مقرّر شده‌] بود.

وَٱخْتَارَ مُوسَىٰ قَوْمَهُۥ سَبْعِينَ رَجُلًا لِّمِيقَـٰتِنَا ۖ فَلَمَّآ أَخَذَتْهُمُ ٱلرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ أَهْلَكْتَهُم مِّن قَبْلُ وَإِيَّـٰىَ ۖ أَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ ٱلسُّفَهَآءُ مِنَّآ ۖ إِنْ هِىَ إِلَّا فِتْنَتُكَ تُضِلُّ بِهَا مَن تَشَآءُ وَتَهْدِى مَن تَشَآءُ ۖ أَنتَ وَلِيُّنَا فَٱغْفِرْ لَنَا وَٱرْحَمْنَا ۖ وَأَنتَ خَيْرُ ٱلْغَـٰفِرِينَ﴿۱۵۵﴾

موسی هفتاد تن از مردان قومش را برای میعادگاه ما برگزید(۱)، و چون [پس از درخواست نامعقولشان برای دیدن خدا(۲)‌] زلزله آنان را فرا گرفت [و هلاک شدند‌]، گفت: ‌صاحب‌اختیارا، کاش صلاح می‌دانستی آنان و خودم را قبلاً هلاک می‌کردی [که تنها و شرمنده به میان قوم بازنگردم‌]؛ آیا به خاطر آنچه بی‌خردان ما [اظهار‌] کردند ما را هلاک می‌کنی؟ این تنها آزمایش توست؛ هر که را بخواهی [و مستوجب بدانی‌] از این رهگذر گمراه می‌سازی(۳) و هر که را بخواهی [و شایسته ببینی‌] هدایت می‌کنی(۴)؛ تو کارساز ما هستی، ما را بیامرز و بر ما رحمت آور که تو بهترین آمرزندگانی.