وَٱذْكُرُوٓا۟ إِذْ أَنتُمْ قَلِيلٌ مُّسْتَضْعَفُونَ فِى ٱلْأَرْضِ تَخَافُونَ أَن يَتَخَطَّفَكُمُ ٱلنَّاسُ فَـَٔاوَىٰكُمْ وَأَيَّدَكُم بِنَصْرِهِۦ وَرَزَقَكُم مِّنَ ٱلطَّيِّبَـٰتِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ﴿۲۶﴾

به یاد آرید زمانی را که در سرزمین [مکّه]، گروهی اندک و تحت فشار و مقهور بودید و ترس داشتید از اینکه افراد [سایر قبایل‌] شما را بربایند(۱)، و خدا شما را [در مدینه‌] پناه داد و به یاری خود نیرومند ساخت و از نعمتهای پاکیزه روزیتان داد، بسا که [نعمتش را‌] سپاس دارید(۲).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لَا تَخُونُوا۟ ٱللَّهَ وَٱلرَّسُولَ وَتَخُونُوٓا۟ أَمَـٰنَـٰتِكُمْ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ﴿۲۷﴾

ای ایمان‌آوردگان، به خدا و رسول خیانت مکنید و آگاهانه در امانات یکدیگر خیانت نورزید.

وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّمَآ أَمْوَٰلُكُمْ وَأَوْلَـٰدُكُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ ٱللَّهَ عِندَهُۥٓ أَجْرٌ عَظِيمٌ﴿۲۸﴾

بدانید که اموال و فرزندانتان فقط [وسیله‌] آزمایشند(۱)، و خداست که پاداشی بزرگ در اختیار اوست.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِن تَتَّقُوا۟ ٱللَّهَ يَجْعَل لَّكُمْ فُرْقَانًا وَيُكَفِّرْ عَنكُمْ سَيِّـَٔاتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ۗ وَٱللَّهُ ذُو ٱلْفَضْلِ ٱلْعَظِيمِ﴿۲۹﴾

ای ایمان‌آوردگان، اگر در برابر خدا پروا داشته باشید، شما را بصیرتِ شناخت عطا خواهد کرد(۱) و بدیهای شما را بزداید و ببخشد، که خدا افزون‌بخشی بی‌حدّ دارد.

وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ ۚ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ ٱللَّهُ ۖ وَٱللَّهُ خَيْرُ ٱلْمَـٰكِرِينَ﴿۳۰﴾

و آن هنگام [را به یاد آر‌] که انکارورزان [در مکّه] دسیسه‌ای را علیه تو ساز می‌کردند تا تو را بازداشت یا به قتل برسانند و یا [از مکّه] اخراجت کنند(۱)؛ آنان دسیسه کردند و خدا هم [با‌] دسیسه [آنان مقابله‌] کرد، که خدا بهترین دسیسه‌گران است(۲).

وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتُنَا قَالُوا۟ قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَآءُ لَقُلْنَا مِثْلَ هَـٰذَآ ۙ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّآ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۳۱﴾

چون آیات ما بر آنان خوانده شود، گویند: شنیدیم، ما هم اگر بخواهیم مثل آن را خواهیم گفت، اینها چیزی جز افسانه‌های پیشینیان نیست.

وَإِذْ قَالُوا۟ ٱللَّهُمَّ إِن كَانَ هَـٰذَا هُوَ ٱلْحَقَّ مِنْ عِندِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنَا حِجَارَةً مِّنَ ٱلسَّمَآءِ أَوِ ٱئْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ﴿۳۲﴾

و [به یاد آر‌] آنگاه که گفتند: بارخدایا، اگر این آیات به راستی حق است و از جانب توست، سنگهایی از آسمان بر ما ببار و یا به مجازاتی دردناک گرفتارمان ساز(۱).

وَمَا كَانَ ٱللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنتَ فِيهِمْ ۚ وَمَا كَانَ ٱللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ﴿۳۳﴾

ولی خدا بر آن نیست که در حالی که تو در میان آنان [به هشدار و بشارت پرداخته‌] ای، مجازاتشان کند؛ و در حال استغفار نیز خدا مجازاتشان نخواهد کرد.