إِنَّمَا ٱلنَّسِىٓءُ زِيَادَةٌ فِى ٱلْكُفْرِ ۖ يُضَلُّ بِهِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُحِلُّونَهُۥ عَامًا وَيُحَرِّمُونَهُۥ عَامًا لِّيُوَاطِـُٔوا۟ عِدَّةَ مَا حَرَّمَ ٱللَّهُ فَيُحِلُّوا۟ مَا حَرَّمَ ٱللَّهُ ۚ زُيِّنَ لَهُمْ سُوٓءُ أَعْمَـٰلِهِمْ ۗ وَٱللَّهُ لَا يَهْدِى ٱلْقَوْمَ ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۳۷﴾

به تأخیر انداختن ماههای حرام [و بر هم زدن ترتیب اصلی‌اش‌] زیاده [روی‌] در انکار است که انکارورزان بدان وسیله به گمراهی کشیده می‌شوند؛ یک سال [جنگ در‌] آن [ماه‌] را روا می‌دانند [و حرمتش را برای ماه بعد قرار می‌دهند‌] و یک سال حرام می‌شمرند تا با شمار ماههایی که خدا حرام کرده است هماهنگ سازند و [با این حیله‌] آنچه را خدا حرام کرده است، حلال سازند؛ کردار زشتشان در نظرشان آراسته شده است(۱)؛ و خدا انکارورزان را هدایت نخواهد کرد.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ ٱنفِرُوا۟ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ ٱثَّاقَلْتُمْ إِلَى ٱلْأَرْضِ ۚ أَرَضِيتُم بِٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا مِنَ ٱلْـَٔاخِرَةِ ۚ فَمَا مَتَـٰعُ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ﴿۳۸﴾

ای ایمان‌آوردگان، شما را چه شده که وقتی به شما گفته می‌شود: برای جنگ در راه خدا حرکت کنید، به زمین می‌چسبید(۱)؟! آیا به جای آخرت به زندگی دنیا دل خوش کرده‌اید؟ برخورداری [گذرای‌] زندگی دنیا در برابر [رستگاری در‌] آخرت بسیار ناچیز است.

إِلَّا تَنفِرُوا۟ يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا وَيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوهُ شَيْـًٔا ۗ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ﴿۳۹﴾

اگر رهسپار [جهاد‌] نشوید(۱)، [خدا‌] شما را به مجازاتی دردناک مجازات خواهد کرد، و گروهی دیگر را جایگزین شما خواهد کرد. شما [با تخلّف از جهاد‌] هیچ زیانی به او نمی‌رسانید؛ و خدا بر هر کاری تواناست.

إِلَّا تَنصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ ٱللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ثَانِىَ ٱثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِى ٱلْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَـٰحِبِهِۦ لَا تَحْزَنْ إِنَّ ٱللَّهَ مَعَنَا ۖ فَأَنزَلَ ٱللَّهُ سَكِينَتَهُۥ عَلَيْهِ وَأَيَّدَهُۥ بِجُنُودٍ لَّمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ٱلسُّفْلَىٰ ۗ وَكَلِمَةُ ٱللَّهِ هِىَ ٱلْعُلْيَا ۗ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ﴿۴۰﴾

اگر شما پیامبر را یاری نکنید [خدا متوجّه اوست‌]، در آن هنگام که انکارورزان [از مکّه] اخراجش کردند، در حالی که یکی از دو نفر بود، خدا یاری‌اش کرد؛ وقتی که در غار [ثور مخفی‌] بودند، به معاشر خود [ابوبکر‌] می‌گفت: اندوهگین مباش، که خدا با ماست(۱)؛ آنگاه خدا [در آن شرایط بحرانی‌] آرامش [خاطری از جانب‌] خویش بر پیامبر القاء کرد و با سپاهیانی که شما مشاهده نمی‌کردید، نیرومندش کرد(۲) و آرمان انکارورزان را [در موضع‌] ضعیفتر قرار داد؛ و [آگاه باشید که‌] خواست و آرمان خداست که برتر است؛ و خدا فرادستی فرزانه است(۳).