قَالَ يَـٰنُوحُ إِنَّهُۥ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ ۖ إِنَّهُۥ عَمَلٌ غَيْرُ صَـٰلِحٍ ۖ فَلَا تَسْـَٔلْنِ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِۦ عِلْمٌ ۖ إِنِّىٓ أَعِظُكَ أَن تَكُونَ مِنَ ٱلْجَـٰهِلِينَ﴿۴۶﴾

[خدا‌] گفت: ای نوح، او اهلیت تو را ندارد؛ و [تبلور‌] عملی ناشایسته است؛ از سرِ ناآگاهی درخواستی از من مکن؛ به تو اندرز می‌دهم که مباد در زمره جاهلان قرار گیری.

قَالَ رَبِّ إِنِّىٓ أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَسْـَٔلَكَ مَا لَيْسَ لِى بِهِۦ عِلْمٌ ۖ وَإِلَّا تَغْفِرْ لِى وَتَرْحَمْنِىٓ أَكُن مِّنَ ٱلْخَـٰسِرِينَ﴿۴۷﴾

[نوح‌] گفت: ‌صاحب‌اختیارا، به تو پناه می‌برم از اینکه ناآگاهانه درخواستی از تو کنم؛ و اگر مرا نبخشی(۱) و بر من رحمت نیاوری، زیانکار خواهم بود.

قِيلَ يَـٰنُوحُ ٱهْبِطْ بِسَلَـٰمٍ مِّنَّا وَبَرَكَـٰتٍ عَلَيْكَ وَعَلَىٰٓ أُمَمٍ مِّمَّن مَّعَكَ ۚ وَأُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُم مِّنَّا عَذَابٌ أَلِيمٌ﴿۴۸﴾

خطاب شد: ای نوح، با سلام و برکاتی از جانب ما بر تو و امّتهایی از [نسلِ‌] همراهانت، [از کشتی‌] فرود آی؛ و امّتهایی هستند که به زودی آنها را [هم از نعمتها‌] برخوردار سازیم و آنگاه [به سبب رفتار ناپسندشان،‌] مجازاتی دردناک از جانب ما دامنگیرشان خواهد شد.

تِلْكَ مِنْ أَنۢبَآءِ ٱلْغَيْبِ نُوحِيهَآ إِلَيْكَ ۖ مَا كُنتَ تَعْلَمُهَآ أَنتَ وَلَا قَوْمُكَ مِن قَبْلِ هَـٰذَا ۖ فَٱصْبِرْ ۖ إِنَّ ٱلْعَـٰقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ﴿۴۹﴾

این [داستان‌] از اخبار(۱) گذشته دور است که بر تو وحی می‌کنیم، قبل از این نه تو از آن آگاهی داشتی، نه قومت(۲)، پس شکیبا باش، که سرانجام نیک، خاصّ پرواپیشگان است.

وَإِلَىٰ عَادٍ أَخَاهُمْ هُودًا ۚ قَالَ يَـٰقَوْمِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَـٰهٍ غَيْرُهُۥٓ ۖ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا مُفْتَرُونَ﴿۵۰﴾

و بر قوم عاد(۱) برادرشان هود را [فرستادیم‌]؛ گفت: ای قوم من، خدای را بندگی کنید، هیچ معبودی جز او ندارید؛ شما [با پرستش بتها‌] دروغ‌پردازانی بیش نیستید.

يَـٰقَوْمِ لَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَى ٱلَّذِى فَطَرَنِىٓ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ﴿۵۱﴾

ای قوم من، از شما پاداشی بر رسالتم نمی‌خواهم؛ پاداش من تنها بر عهده کسی است که مرا آفریده است؛ آیا خردورزی نمی‌کنید؟

وَيَـٰقَوْمِ ٱسْتَغْفِرُوا۟ رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوٓا۟ إِلَيْهِ يُرْسِلِ ٱلسَّمَآءَ عَلَيْكُم مِّدْرَارًا وَيَزِدْكُمْ قُوَّةً إِلَىٰ قُوَّتِكُمْ وَلَا تَتَوَلَّوْا۟ مُجْرِمِينَ﴿۵۲﴾

و ای قوم من، از ‌صاحب‌اختیار خویش آمرزش بخواهید و به درگاه او بازآیید تا باران آسمان را پیاپی بر شما بفرستد و بر نیروی شما بیفزاید(۱) و بزهکارانه روی [از خدای رحمان‌] برنتابید.

قَالُوا۟ يَـٰهُودُ مَا جِئْتَنَا بِبَيِّنَةٍ وَمَا نَحْنُ بِتَارِكِىٓ ءَالِهَتِنَا عَن قَوْلِكَ وَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ﴿۵۳﴾

گفتند: ای هود، نشانه روشنی بر ما نیاوردی و ما به گفتار تو از معبودهای خود دست برنمی‌داریم و به تو ایمان نمی‌آوریم(۱).