فَلَا تَكُ فِى مِرْيَةٍ مِّمَّا يَعْبُدُ هَـٰٓؤُلَآءِ ۚ مَا يَعْبُدُونَ إِلَّا كَمَا يَعْبُدُ ءَابَآؤُهُم مِّن قَبْلُ ۚ وَإِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصِيبَهُمْ غَيْرَ مَنقُوصٍ﴿۱۰۹﴾

در [بی‌حقیقتی‌] معبودان آنان تردید مکن؛ آنان همان را بندگی می‌کنند که پدرانشان از قبل بندگی می‌کردند؛ و ما [نیز‌] سهم [مجازات‌] آنان را به تمامی و ناکاسته خواهیم داد.

وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا مُوسَى ٱلْكِتَـٰبَ فَٱخْتُلِفَ فِيهِ ۚ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَقُضِىَ بَيْنَهُمْ ۚ وَإِنَّهُمْ لَفِى شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيبٍ﴿۱۱۰﴾

به موسی کتاب دادیم، در [مورد‌] آن اختلاف [نظر‌] پدید آمد؛ و اگر فرمانی از ‌صاحب‌اختیارت [در موردِ مهلت و آزمون‌] از قبل مقرّر نشده بود(۱)، میان آنان [بی‌درنگ‌] داوری می‌شد؛ آنان در موردِ آن [کتاب‌] در تردیدی آمیخته به بدگمانی‌اند.

وَإِنَّ كُلًّا لَّمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ أَعْمَـٰلَهُمْ ۚ إِنَّهُۥ بِمَا يَعْمَلُونَ خَبِيرٌ﴿۱۱۱﴾

آنگاه که [برانگیخته شوند‌] ‌صاحب‌اختیارت [جزای‌] اعمال همه آنان را به تمامی خواهد داد، که محقّقاً او از کردارشان آگاه است.

فَٱسْتَقِمْ كَمَآ أُمِرْتَ وَمَن تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْا۟ ۚ إِنَّهُۥ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ﴿۱۱۲﴾

همان‌گونه که فرمان یافته‌ای، مقاوم باش و هر که با تو، به درگاه خدا بازآید [نیز چنین باشد‌] و طغیان مکنید، که خدا به آنچه می‌کنید بیناست.

وَلَا تَرْكَنُوٓا۟ إِلَى ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ فَتَمَسَّكُمُ ٱلنَّارُ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ مِنْ أَوْلِيَآءَ ثُمَّ لَا تُنصَرُونَ﴿۱۱۳﴾

تکیه بر ستمگران مزنید که آتش دامنگیرتان خواهد شد، و در برابر خدا کارسازی نخواهید داشت و مورد یاری قرار نخواهید گرفت.

وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ طَرَفَىِ ٱلنَّهَارِ وَزُلَفًا مِّنَ ٱلَّيْلِ ۚ إِنَّ ٱلْحَسَنَـٰتِ يُذْهِبْنَ ٱلسَّيِّـَٔاتِ ۚ ذَٰلِكَ ذِكْرَىٰ لِلذَّٰكِرِينَ﴿۱۱۴﴾

در آغاز و انجامِ(۱) روز و پاسی(۲) از شب نماز برپا دار(۳)، که نیکیها، بدیها را از میان می‌بَرَد(۴)؛ این پندی است برای پندپذیران.

وَٱصْبِرْ فَإِنَّ ٱللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ ٱلْمُحْسِنِينَ﴿۱۱۵﴾

و شکیبا باش که خدا پاداش نیکوکاران را تباه نخواهد کرد.

فَلَوْلَا كَانَ مِنَ ٱلْقُرُونِ مِن قَبْلِكُمْ أُو۟لُوا۟ بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ ٱلْفَسَادِ فِى ٱلْأَرْضِ إِلَّا قَلِيلًا مِّمَّنْ أَنجَيْنَا مِنْهُمْ ۗ وَٱتَّبَعَ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ مَآ أُتْرِفُوا۟ فِيهِ وَكَانُوا۟ مُجْرِمِينَ﴿۱۱۶﴾

چه شد که در میان نسلهای قبل از شما، صاحبان [ارزشهای‌] باقی نبودند که [دیگران را‌] از تبهکاری در زمین بازدارند؟ مگر اندکی از آنان که نجاتشان دادیم؛ و ستمگران در پی عیاشی خود رفتند که در آن غوطه‌ور بودند، در حالی که بزهکار بودند.

وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ ٱلْقُرَىٰ بِظُلْمٍ وَأَهْلُهَا مُصْلِحُونَ﴿۱۱۷﴾

‌صاحب‌اختیار تو بر آن نبود که شهرهایی(۱) را که مردمش اصلاحگر بودند، ستمگرانه نابود کند.