وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِ ٱذْكُرُوا۟ نِعْمَةَ ٱللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ أَنجَىٰكُم مِّنْ ءَالِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوٓءَ ٱلْعَذَابِ وَيُذَبِّحُونَ أَبْنَآءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَآءَكُمْ ۚ وَفِى ذَٰلِكُم بَلَآءٌ مِّن رَّبِّكُمْ عَظِيمٌ﴿۶﴾

[به یاد آر‌] زمانی را که موسی به قومش گفت: نعمت خدای را بر خود به یاد آورید، آنگاه که شما را از [سلطه‌] فرعونیان نجات داد(۱)، که شما را به سختی آزار می‌دادند و پسرانتان را می‌کشتند(۲) و دخترانتان را زنده رها می‌کردند؛ و در این(۳) [دشواریها و نجات‌]، آزمونی بزرگ از جانب ‌صاحب‌اختیارتان بود.

وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِن شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ۖ وَلَئِن كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِى لَشَدِيدٌ﴿۷﴾

و هنگامی را که ‌صاحب‌اختیارتان اعلام داشت: اگر سپاس دارید، بر [نعمتهای‌] شما می‌افزایم(۱) و اگر ناسپاسی کنید، مجازات من سخت است.

وَقَالَ مُوسَىٰٓ إِن تَكْفُرُوٓا۟ أَنتُمْ وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًا فَإِنَّ ٱللَّهَ لَغَنِىٌّ حَمِيدٌ﴿۸﴾

موسی [به قومش‌] گفت: اگر شما و همه اهل زمین انکار ورزید، خدا [از عبادت شما‌] بی‌نیاز و شایسته ستایش است(۱).

أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَبَؤُا۟ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَ ۛ وَٱلَّذِينَ مِنۢ بَعْدِهِمْ ۛ لَا يَعْلَمُهُمْ إِلَّا ٱللَّهُ ۚ جَآءَتْهُمْ رُسُلُهُم بِٱلْبَيِّنَـٰتِ فَرَدُّوٓا۟ أَيْدِيَهُمْ فِىٓ أَفْوَٰهِهِمْ وَقَالُوٓا۟ إِنَّا كَفَرْنَا بِمَآ أُرْسِلْتُم بِهِۦ وَإِنَّا لَفِى شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُونَنَآ إِلَيْهِ مُرِيبٍ﴿۹﴾

آیا خبر قوم نوح و عاد و ثمود که قبل از شما می‌زیسته‌اند، و کسانی که بعد از آنان آمدند و جز خدا کسی بر احوالشان آگاه نیست، به شما نرسیده است؟ رسولانشان نشانه‌های روشن بر آنان عرضه کردند و آنان پیامبران را وادار به سکوت کرده و(۱) گفتند: ما پیامی را که مأمور [ابلاغ‌] آن شده‌اید انکار می‌کنیم و نسبت به آنچه ما را به آن دعوت می‌کنید در تردیدی آمیخته به بدگمانی هستیم.

۞ قَالَتْ رُسُلُهُمْ أَفِى ٱللَّهِ شَكٌّ فَاطِرِ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۖ يَدْعُوكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ إِلَىٰٓ أَجَلٍ مُّسَمًّى ۚ قَالُوٓا۟ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا تُرِيدُونَ أَن تَصُدُّونَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ ءَابَآؤُنَا فَأْتُونَا بِسُلْطَـٰنٍ مُّبِينٍ﴿۱۰﴾

رسولانشان گفتند: آیا در مورد خدای آفریننده آسمانها و زمین [جای‌] تردیدی هست؟ او شما را [به ایمان‌] فرا می‌خواند تا برخی از گناهانتان را(۱) ببخشد و شما را تا مدّتی معین مهلت دهد؛ گفتند: شما انسانهایی(۲) مثل ما هستید که می‌خواهید ما را از آنچه پدرانمان بندگی می‌کردند بازدارید، پس دلیلی روشن(۳) برای ما بیاورید.