قَالَ هَـٰٓؤُلَآءِ بَنَاتِىٓ إِن كُنتُمْ فَـٰعِلِينَ﴿۷۱﴾

[لوط‌] گفت: اگر قصد [اقدامی‌] دارید، اینان دختران من هستند(۱).

لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِى سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ﴿۷۲﴾

[ای پیامبر‌] به جان تو سوگند که آنان در مستی خویش سرگشته بودند(۱)؛

فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّيْحَةُ مُشْرِقِينَ﴿۷۳﴾

سرانجام صبحگاهان، خروشی سهمناک آنان را فرا گرفت؛

فَجَعَلْنَا عَـٰلِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّن سِجِّيلٍ﴿۷۴﴾

آنگاه آن [شهر‌] را زیر و زِبَر کردیم و سنگهایی از گِل سخت‌شده بر آنان باریدیم.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّلْمُتَوَسِّمِينَ﴿۷۵﴾

در این [ماجرا‌] برای نکته بینان نشانه‌هایی است.

وَإِنَّهَا لَبِسَبِيلٍ مُّقِيمٍ﴿۷۶﴾

و [ویرانه‌های‌] آن شهر [هنوز‌] بر سر راهِ برقراری [باقی مانده‌] است.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً لِّلْمُؤْمِنِينَ﴿۷۷﴾

و برای باورداران، در آن [ویرانه‌ها‌] نشانه‌ای است [از توان و تدبیر خدا‌].

وَإِن كَانَ أَصْحَـٰبُ ٱلْأَيْكَةِ لَظَـٰلِمِينَ﴿۷۸﴾

اهالی «ایکه»(۱) هم مسلّماً ستمکار بودند(۲)؛

فَٱنتَقَمْنَا مِنْهُمْ وَإِنَّهُمَا لَبِإِمَامٍ مُّبِينٍ﴿۷۹﴾

از آنان [نیز‌] انتقام گرفتیم و این دو [شهرِ ویران‌] بر سر گذرگاه آشکاری قرار دارند.

وَلَقَدْ كَذَّبَ أَصْحَـٰبُ ٱلْحِجْرِ ٱلْمُرْسَلِينَ﴿۸۰﴾

اهالی حجر(۱) پیامبران را ‌دروغ‌پرداز شمردند؛

وَءَاتَيْنَـٰهُمْ ءَايَـٰتِنَا فَكَانُوا۟ عَنْهَا مُعْرِضِينَ﴿۸۱﴾

و آیات خود را در اختیار آنان قرار دادیم، ولی از آنها رویگردان شدند؛

وَكَانُوا۟ يَنْحِتُونَ مِنَ ٱلْجِبَالِ بُيُوتًا ءَامِنِينَ﴿۸۲﴾

و به [خیال‌] امنیت، از کوهها خانه‌هایی می‌تراشیدند.

فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّيْحَةُ مُصْبِحِينَ﴿۸۳﴾

سرانجام صبحگاهان خروشی سهمناک آنان را فرا گرفت؛

فَمَآ أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ﴿۸۴﴾

و دستاوردشان سودی به حالشان نداشت.

وَمَا خَلَقْنَا ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ إِلَّا بِٱلْحَقِّ ۗ وَإِنَّ ٱلسَّاعَةَ لَـَٔاتِيَةٌ ۖ فَٱصْفَحِ ٱلصَّفْحَ ٱلْجَمِيلَ﴿۸۵﴾

آسمانها و زمین و مابین آنها را به حق [و باهدف‌] آفریدیم؛ و بی‌گمان رستاخیز فرارسیدنی است(۱)، پس به شیوه‌ای زیبنده [از ناهنجاری آنان‌] چشم بپوش(۲).

إِنَّ رَبَّكَ هُوَ ٱلْخَلَّـٰقُ ٱلْعَلِيمُ﴿۸۶﴾

بی‌تردید ‌صاحب‌اختیار تو همان آفریننده داناست.

وَلَقَدْ ءَاتَيْنَـٰكَ سَبْعًا مِّنَ ٱلْمَثَانِى وَٱلْقُرْءَانَ ٱلْعَظِيمَ﴿۸۷﴾

هفت آیه که همواره تکرار می‌شود(۱) و قرآن باعظمت را در اختیارت قرار دادیم.

لَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَىٰ مَا مَتَّعْنَا بِهِۦٓ أَزْوَٰجًا مِّنْهُمْ وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَٱخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ﴿۸۸﴾

به نعمتهایی که برخی از منکران را بدان برخوردار کرده‌ایم، چشم مدوز و بر آنان اندوه مخور [که چرا ایمان نمی‌آورند،‌] و در برابر مؤمنان بالهای مهربانی بگستران.

وَقُلْ إِنِّىٓ أَنَا ٱلنَّذِيرُ ٱلْمُبِينُ﴿۸۹﴾

و بگو: من هشداردهنده‌ای آشکارم؛

كَمَآ أَنزَلْنَا عَلَى ٱلْمُقْتَسِمِينَ﴿۹۰﴾

همان‌گونه [مجازات‌] که بر تقسیم‌کنندگان [قرآن‌] فرو فرستادیم؛