كٓهيعٓصٓ﴿۱﴾

کا، ها، یا، عین، صاد.

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُۥ زَكَرِيَّآ﴿۲﴾

[این آیات‌] یادآوری رحمتِ ‌صاحب‌اختیارت نسبت به بنده [خاصّ‌] خویش زکریاست.

إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُۥ نِدَآءً خَفِيًّا﴿۳﴾

آنگاه که با ‌صاحب‌اختیار خویش در نهان مناجات کرد(۱).

قَالَ رَبِّ إِنِّى وَهَنَ ٱلْعَظْمُ مِنِّى وَٱشْتَعَلَ ٱلرَّأْسُ شَيْبًا وَلَمْ أَكُنۢ بِدُعَآئِكَ رَبِّ شَقِيًّا﴿۴﴾

گفت: ‌صاحب‌اختیارا، از [شدّت‌] پیری استخوانم سست و سرم سپید گشته است و در مناجات با تو [هرگز‌] بی‌بهره نبوده‌ام.

وَإِنِّى خِفْتُ ٱلْمَوَٰلِىَ مِن وَرَآءِى وَكَانَتِ ٱمْرَأَتِى عَاقِرًا فَهَبْ لِى مِن لَّدُنكَ وَلِيًّا﴿۵﴾

و از بستگان خویش [که شایستگی ندارند‌] بعد از خودم ترس دارم و همسرم نازاست؛ از لطف خویش وارثی [شایسته‌] به من ارزانی دار؛

يَرِثُنِى وَيَرِثُ مِنْ ءَالِ يَعْقُوبَ ۖ وَٱجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا﴿۶﴾

که [نبوت و کتاب را‌] از من و از خاندان یعقوب ارث می‌بَرَد(۱) و ‌صاحب‌اختیارا، پسندیده‌اش گردان.

يَـٰزَكَرِيَّآ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلَـٰمٍ ٱسْمُهُۥ يَحْيَىٰ لَمْ نَجْعَل لَّهُۥ مِن قَبْلُ سَمِيًّا﴿۷﴾

[فرشتگان ندایش دادند:(۱)‌] ای زکریا، تو را به فرزندی به نام یحیی بشارت می‌دهیم که قبلاً همتایی با ویژگیهای [نیکوی‌] او نیافریده‌ایم(۲)

قَالَ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِى غُلَـٰمٌ وَكَانَتِ ٱمْرَأَتِى عَاقِرًا وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ ٱلْكِبَرِ عِتِيًّا﴿۸﴾

گفت: ‌صاحب‌اختیارا، چگونه فرزندی خواهم داشت، در حالی که همسرم نازاست و خود نیز از شدّت سالخوردگی خشک [و فرتوت‌] شده‌ام؟

قَالَ كَذَٰلِكَ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَىَّ هَيِّنٌ وَقَدْ خَلَقْتُكَ مِن قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا﴿۹﴾

[فرشته وحی‌] گفت: بله، ‌صاحب‌اختیارت گفت: این کار بر من آسان است، [همان‌گونه که‌] تو را قبلاً در حالی که وجود نداشتی، آفریدم.

قَالَ رَبِّ ٱجْعَل لِّىٓ ءَايَةً ۚ قَالَ ءَايَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ ٱلنَّاسَ ثَلَـٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا﴿۱۰﴾

گفت: ‌صاحب‌اختیارا، نشانه‌ای برایم مقرّر دارد [که زمان تحقّق این رویداد را مشخّص کند(۱)‌]؛ گفت: نشانه تو این است که در عین تندرستی سه شب [انه روز(۲)‌] قادر به تکلّم با مردم نخواهی بود [مگر به اشاره(۳)‌].

فَخَرَجَ عَلَىٰ قَوْمِهِۦ مِنَ ٱلْمِحْرَابِ فَأَوْحَىٰٓ إِلَيْهِمْ أَن سَبِّحُوا۟ بُكْرَةً وَعَشِيًّا﴿۱۱﴾

آنگاه از محراب [عبادت‌] به میان قومش بیرون آمد و به آنان اشاره کرد که: بامداد و شبانگاه [خدای را‌] تقدیس کنید.