فَكُلِى وَٱشْرَبِى وَقَرِّى عَيْنًا ۖ فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ ٱلْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِىٓ إِنِّى نَذَرْتُ لِلرَّحْمَـٰنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ ٱلْيَوْمَ إِنسِيًّا﴿۲۶﴾

[از این رطب‌] بخور و [از آن چشمه‌] بیاشام و چشمت را روشن دار؛ و اگر از مردم کسی را دیدی، [به اشارت‌] بگو: برای خدای رحمان روزه [سکوت‌] نذر کرده‌ام و امروز هرگز با هیچ کس سخن نخواهم گفت.

فَأَتَتْ بِهِۦ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُۥ ۖ قَالُوا۟ يَـٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا﴿۲۷﴾

مریم در حالی که نوزاد را در آغوش گرفته بود، او را نزد کسان خود آورد؛ گفتند: مریم، وضع خارق‌العاده‌ای داری!

يَـٰٓأُخْتَ هَـٰرُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ ٱمْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا﴿۲۸﴾

ای خواهر هارون(۱)! پدرت مردی نابکار نبود، و نه هم مادرت [زنی‌] سرکش!

فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ ۖ قَالُوا۟ كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِى ٱلْمَهْدِ صَبِيًّا﴿۲۹﴾

[مریم‌] به فرزند اشاره کرد [که از او توضیح بخواهید‌]؛ گفتند: چگونه با کودکی در گهواره سخن بگوییم(۱)؟!

قَالَ إِنِّى عَبْدُ ٱللَّهِ ءَاتَىٰنِىَ ٱلْكِتَـٰبَ وَجَعَلَنِى نَبِيًّا﴿۳۰﴾

[نوزاد زبان گشود و‌] گفت: من بنده خدا هستم(۱)؛ بی‌تردید به من کتاب و مقام پیامبری خواهد داد(۲)؛

وَجَعَلَنِى مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَـٰنِى بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱلزَّكَوٰةِ مَا دُمْتُ حَيًّا﴿۳۱﴾

و هر جا که باشم، موجب برکت و رحمتم قرار داده و مرا به نماز و زکات تا زنده هستم توصیه کرده است.

وَبَرًّۢا بِوَٰلِدَتِى وَلَمْ يَجْعَلْنِى جَبَّارًا شَقِيًّا﴿۳۲﴾

و مرا نسبت به مادرم نیک‌رفتار گردانیده(۱)، و خودکامه‌ای نگون بخت قرار نداده است.

وَٱلسَّلَـٰمُ عَلَىَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا﴿۳۳﴾

سلام بر من، روزی که تولّد یافتم و روزی که می‌میرم و روزی که زنده برانگیخته خواهم شد.

ذَٰلِكَ عِيسَى ٱبْنُ مَرْيَمَ ۚ قَوْلَ ٱلْحَقِّ ٱلَّذِى فِيهِ يَمْتَرُونَ﴿۳۴﴾

این [داستان حقیقی‌] عیسی فرزند مریم است؛ همان گفتار راستینی که درباره‌اش تردید دارند.

مَا كَانَ لِلَّهِ أَن يَتَّخِذَ مِن وَلَدٍ ۖ سُبْحَـٰنَهُۥٓ ۚ إِذَا قَضَىٰٓ أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ﴿۳۵﴾

خدای را نسزد که فرزندی برگزیند، منزّه [از این نسبتها‌] است؛ چون امری را مقرّر دارد، کافی است به آن بگوید: باش، و می‌شود.

وَإِنَّ ٱللَّهَ رَبِّى وَرَبُّكُمْ فَٱعْبُدُوهُ ۚ هَـٰذَا صِرَٰطٌ مُّسْتَقِيمٌ﴿۳۶﴾

[مسیح همواره تأکید می‌کرد که:(۱)‌] خدا ‌صاحب‌اختیار من و شماست، پس [تنها‌] او را بندگی کنید؛ راه راست همین است.

فَٱخْتَلَفَ ٱلْأَحْزَابُ مِنۢ بَيْنِهِمْ ۖ فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيمٍ﴿۳۷﴾

امّا گروهها [یی‌] از میان آنان به اختلاف پرداختند(۱)؛ وای بر انکارورزان از [هنگام‌] حضور در روزِ بزرگِ [رستاخیز‌].

أَسْمِعْ بِهِمْ وَأَبْصِرْ يَوْمَ يَأْتُونَنَا ۖ لَـٰكِنِ ٱلظَّـٰلِمُونَ ٱلْيَوْمَ فِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ﴿۳۸﴾

روزی که به پیشگاه ما بازآیند، چه خوب شنوا و بینا هستند(۱)! ولی این ستمگران، امروز [که باید حقیقت را دریابند‌] در گمراهی آشکاری فرورفته‌اند.