وَنَـٰدَيْنَـٰهُ مِن جَانِبِ ٱلطُّورِ ٱلْأَيْمَنِ وَقَرَّبْنَـٰهُ نَجِيًّا﴿۵۲﴾

از کناره خجسته کوه طور(۱)، او را فرا خواندیم و در حالی که با وی گفتگو می‌کردیم(۲) او را به مقام قرب خود برگزیدیم.

وَوَهَبْنَا لَهُۥ مِن رَّحْمَتِنَآ أَخَاهُ هَـٰرُونَ نَبِيًّا﴿۵۳﴾

و از رحمت خویش، برادرش هارون پیامبر را [برای همکاری‌] به او ارزانی داشتیم(۱).

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَـٰبِ إِسْمَـٰعِيلَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ صَادِقَ ٱلْوَعْدِ وَكَانَ رَسُولًا نَّبِيًّا﴿۵۴﴾

در این کتاب از اسماعیل یاد کن که در وعده‌هایش صادق(۱) و رسولی پیامبر بود.

وَكَانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُۥ بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱلزَّكَوٰةِ وَكَانَ عِندَ رَبِّهِۦ مَرْضِيًّا﴿۵۵﴾

و همواره خانواده خویش را به نماز و زکات فرا می‌خواند و مورد پسند ‌صاحب‌اختیارش بود.

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَـٰبِ إِدْرِيسَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ صِدِّيقًا نَّبِيًّا﴿۵۶﴾

و [نیز‌] در این کتاب از ادریس یاد کن که پیامبری راست گفتار بود؛

وَرَفَعْنَـٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا﴿۵۷﴾

و او را به مقامی والا فرا بردیم.

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ أَنْعَمَ ٱللَّهُ عَلَيْهِم مِّنَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ مِن ذُرِّيَّةِ ءَادَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَمِن ذُرِّيَّةِ إِبْرَٰهِيمَ وَإِسْرَٰٓءِيلَ وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَٱجْتَبَيْنَآ ۚ إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتُ ٱلرَّحْمَـٰنِ خَرُّوا۟ سُجَّدًا وَبُكِيًّا ۩﴿۵۸﴾

آنان کسانی بودند که خدا انعامشان کرد - چه پیامبرانی از میان فرزندان آدم و [فرزندانِ‌] کسانی که همراه نوح بر کشتی سوار کردیم و از فرزندان ابراهیم و یعقوب، چه آنان که [پیامبر نبودند، ولی‌] هدایتشان کردیم و برگزیدیم چون آیات خدای رحمان بر آنان خوانده می‌شد، سجده‌کنان و گریان به روی می‌افتادند.

۞ فَخَلَفَ مِنۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَٱتَّبَعُوا۟ ٱلشَّهَوَٰتِ ۖ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا﴿۵۹﴾

آنگاه پس از آنان جانشینانی ناشایسته(۱) آمدند که نماز [و عبادات‌] را تباه ساختند و پیرو هوسها شدند و به زودی [کیفر‌] بیراهی دامنگیرشان خواهد شد؛

إِلَّا مَن تَابَ وَءَامَنَ وَعَمِلَ صَـٰلِحًا فَأُو۟لَـٰٓئِكَ يَدْخُلُونَ ٱلْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُونَ شَيْـًٔا﴿۶۰﴾

مگر کسانی که به توبه و ایمان و عمل شایسته روی برند که در آن صورت، راهی بهشت خواهند شد و مورد کمترین ظلمی قرار نمی‌گیرند؛

جَنَّـٰتِ عَدْنٍ ٱلَّتِى وَعَدَ ٱلرَّحْمَـٰنُ عِبَادَهُۥ بِٱلْغَيْبِ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ وَعْدُهُۥ مَأْتِيًّا﴿۶۱﴾

باغهای جاودان بهشت که خدای رحمان از [عالم‌] ناپیدا به بندگان خویش وعده داده است؛ و بی‌گمان وعده‌اش فرا رسیدنی است.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا إِلَّا سَلَـٰمًا ۖ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيهَا بُكْرَةً وَعَشِيًّا﴿۶۲﴾

در آنجا [گفتار‌] یاوه‌ای نخواهند شنید، تنها سلام(۱) [و صمیمیت مطرح است‌]؛ و روزی آنان همواره بامداد و شبانگاه آماده است.

تِلْكَ ٱلْجَنَّةُ ٱلَّتِى نُورِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَن كَانَ تَقِيًّا﴿۶۳﴾

این بهشتی است که به هر کس از میان بندگان ما که پرواپیشه باشد، به میراث می‌دهیم.

وَمَا نَتَنَزَّلُ إِلَّا بِأَمْرِ رَبِّكَ ۖ لَهُۥ مَا بَيْنَ أَيْدِينَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذَٰلِكَ ۚ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا﴿۶۴﴾

ما [فرشتگان‌] جز به فرمان ‌صاحب‌اختیارت فرود نمی‌آییم؛ وضعیت آینده و گذشته و حال ما در اختیار اوست؛ و ‌صاحب‌اختیار تو [هرگز‌] فراموشکار نیست.