قَالُوا۟ يَـٰمُوسَىٰٓ إِمَّآ أَن تُلْقِىَ وَإِمَّآ أَن نَّكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَلْقَىٰ﴿۶۵﴾

[جادوگران‌] گفتند: ای موسی، تو [کار خود را‌] عرضه می‌کنی یا ما اوّل عرضه کنیم؟

قَالَ بَلْ أَلْقُوا۟ ۖ فَإِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ إِلَيْهِ مِن سِحْرِهِمْ أَنَّهَا تَسْعَىٰ﴿۶۶﴾

گفت: شما عرضه کنید؛ ناگاه از اثر جادوی آنان به نظر موسی رسید که ریسمانها(۱) و چوبهاشان(۲) به تندی می‌خزند(۳)؛

فَأَوْجَسَ فِى نَفْسِهِۦ خِيفَةً مُّوسَىٰ﴿۶۷﴾

موسی در درونش احساس ترس کرد(۱)

قُلْنَا لَا تَخَفْ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْأَعْلَىٰ﴿۶۸﴾

گفتیم: مترس که تو [در موضع‌] برتر هستی.

وَأَلْقِ مَا فِى يَمِينِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوٓا۟ ۖ إِنَّمَا صَنَعُوا۟ كَيْدُ سَـٰحِرٍ ۖ وَلَا يُفْلِحُ ٱلسَّاحِرُ حَيْثُ أَتَىٰ﴿۶۹﴾

آنچه در دست توست بیفکن تا هر چه ساخته‌اند، ببلعد؛ ساخته‌های آنان نیرنگ جادوگر است و جادوگر هر جا که رود، رستگار نخواهد شد(۱).

فَأُلْقِىَ ٱلسَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِرَبِّ هَـٰرُونَ وَمُوسَىٰ﴿۷۰﴾

جادوگران [بی‌اختیار‌] به سجده درافتادند و گفتند: به ‌صاحب‌اختیار موسی و هارون ایمان آوردیم.

قَالَ ءَامَنتُمْ لَهُۥ قَبْلَ أَنْ ءَاذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِى عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحْرَ ۖ فَلَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَـٰفٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ فِى جُذُوعِ ٱلنَّخْلِ وَلَتَعْلَمُنَّ أَيُّنَآ أَشَدُّ عَذَابًا وَأَبْقَىٰ﴿۷۱﴾

[فرعون‌] گفت: چگونه قبل از آنکه اجازه دهم به او ایمان آوردید؟ بی‌تردید او بزرگ شماست که شما را جادو آموخته است؛ دست و پای شما را به عکس یکدیگر قطع می‌کنم و شما را بر تنه‌های(۱) درخت خرما به دار می‌آویزم، و خواهید دانست کدام یک از ما مجازاتش سخت‌تر و پاینده‌تر است.

قَالُوا۟ لَن نُّؤْثِرَكَ عَلَىٰ مَا جَآءَنَا مِنَ ٱلْبَيِّنَـٰتِ وَٱلَّذِى فَطَرَنَا ۖ فَٱقْضِ مَآ أَنتَ قَاضٍ ۖ إِنَّمَا تَقْضِى هَـٰذِهِ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَآ﴿۷۲﴾

گفتند: هرگز تو را بر نشانه‌های روشنی که به ما رسیده و [نیز بر‌] آن که ما را آفریده است، مقدّم نخواهیم داشت، پس هر چه خواهی حکم کن؛ تو فقط بر زندگی دنیا[ی ما‌] حکم می‌کنی.

إِنَّآ ءَامَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَـٰيَـٰنَا وَمَآ أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ ٱلسِّحْرِ ۗ وَٱللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰٓ﴿۷۳﴾

ما به ‌صاحب‌اختیارمان ایمان آوردیم تا لغزشها و جادویی را که ما را به اکراه به آن وادار کرده‌ای بر ما ببخشد؛ و [لطف‌] خدا بهتر و پاینده‌تر است.

إِنَّهُۥ مَن يَأْتِ رَبَّهُۥ مُجْرِمًا فَإِنَّ لَهُۥ جَهَنَّمَ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَىٰ﴿۷۴﴾

بی‌گمان‌(۱) هر که [بی‌ایمان و‌] بزهکار(۲) نزد ‌صاحب‌اختیار خویش بازآید، جزای او دوزخ است؛ در آنجا نه می‌میرد و نه زندگی می‌کند(۳).

وَمَن يَأْتِهِۦ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ لَهُمُ ٱلدَّرَجَـٰتُ ٱلْعُلَىٰ﴿۷۵﴾

و آنان که مؤمن و نیکوکار به پیشگاه او بازآیند، درجاتی بلند(۱) خواهند داشت؛

جَنَّـٰتُ عَدْنٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَا ۚ وَذَٰلِكَ جَزَآءُ مَن تَزَكَّىٰ﴿۷۶﴾

[در‌] باغهای جاویدان بهشت که نهرها در دامن آن جاری است، و جاودانه در آن به سر برند؛ این است پاداش هر کس که پاکی ورزد.