لَا يَسْمَعُونَ حَسِيسَهَا ۖ وَهُمْ فِى مَا ٱشْتَهَتْ أَنفُسُهُمْ خَـٰلِدُونَ﴿۱۰۲﴾

آوای آتش را نمی‌شنوند، و در محیط دلخواهشان جاودانند.

لَا يَحْزُنُهُمُ ٱلْفَزَعُ ٱلْأَكْبَرُ وَتَتَلَقَّىٰهُمُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ هَـٰذَا يَوْمُكُمُ ٱلَّذِى كُنتُمْ تُوعَدُونَ﴿۱۰۳﴾

آن وحشتِ بزرگترِ [مجازاتِ رستاخیز‌] اندوهگینشان نکند(۱) و فرشتگان از آنان استقبال می‌کنند [و می‌گویند :‌] این همان روز [مورد انتظار‌]تان است که به شما وعده داده می‌شد(۲).

يَوْمَ نَطْوِى ٱلسَّمَآءَ كَطَىِّ ٱلسِّجِلِّ لِلْكُتُبِ ۚ كَمَا بَدَأْنَآ أَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيدُهُۥ ۚ وَعْدًا عَلَيْنَآ ۚ إِنَّا كُنَّا فَـٰعِلِينَ﴿۱۰۴﴾

روزی که آسمانها را همچون طومارِ نوشته‌ها در هم پیچیم؛ همان‌گونه که آفرینش نخستین را آغاز نمودیم، آن را بازگردانیم(۱)؛ بر وفق وعده‌ای که [انجام آن‌] بر عهده ماست؛ قطعاً انجام خواهیم داد.

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى ٱلزَّبُورِ مِنۢ بَعْدِ ٱلذِّكْرِ أَنَّ ٱلْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِىَ ٱلصَّـٰلِحُونَ﴿۱۰۵﴾

بعد از تورات، در زبور(۱) نوشتیم که: زمین را بندگانِ شایسته من به میراث خواهند برد(۲).

إِنَّ فِى هَـٰذَا لَبَلَـٰغًا لِّقَوْمٍ عَـٰبِدِينَ﴿۱۰۶﴾

در این [بیان‌] برای عبادت‌‌کنندگان وسیله‌ای است [برای رسیدن به مقصود‌].

وَمَآ أَرْسَلْنَـٰكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۰۷﴾

و تو را تنها به منظور رحمت به جهانیان فرستاده‌ایم.

قُلْ إِنَّمَا يُوحَىٰٓ إِلَىَّ أَنَّمَآ إِلَـٰهُكُمْ إِلَـٰهٌ وَٰحِدٌ ۖ فَهَلْ أَنتُم مُّسْلِمُونَ﴿۱۰۸﴾

بگو: به من وحی می‌شود که معبود شما فقط معبودی است یگانه؛ آیا [در برابر او(۱)‌] تسلیم خواهید شد؟

فَإِن تَوَلَّوْا۟ فَقُلْ ءَاذَنتُكُمْ عَلَىٰ سَوَآءٍ ۖ وَإِنْ أَدْرِىٓ أَقَرِيبٌ أَم بَعِيدٌ مَّا تُوعَدُونَ﴿۱۰۹﴾

اگر روی برتافتند، بگو: [همه‌] شما را یکسان آگاه کرده‌ام؛ و نمی‌دانم وعده [رستاخیز‌]ی که به شما داده شده، نزدیک است یا دور.

إِنَّهُۥ يَعْلَمُ ٱلْجَهْرَ مِنَ ٱلْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُونَ﴿۱۱۰﴾

بی‌گمان‌ خدا سخنان آشکار و آنچه را پنهان می‌دارید، می‌داند(۱).

وَإِنْ أَدْرِى لَعَلَّهُۥ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَـٰعٌ إِلَىٰ حِينٍ﴿۱۱۱﴾

بسا این [تأخیرِ مجازات‌] برای شما آزمایشی است و [نیز‌] چندصباحی برخورداری؛ نمی‌دانم.

قَـٰلَ رَبِّ ٱحْكُم بِٱلْحَقِّ ۗ وَرَبُّنَا ٱلرَّحْمَـٰنُ ٱلْمُسْتَعَانُ عَلَىٰ مَا تَصِفُونَ﴿۱۱۲﴾

[پیامبر‌] گفت: ‌صاحب‌اختیارا، به حق [میان ما‌] داوری کن؛ و [ای مشرکان،‌] ‌صاحب‌اختیار ما خدای رحمان است که در برابر آنچه [به ناسزا‌] می‌گویید، مرجع درخواست یاری است.