وَإِذَا بَلَغَ ٱلْأَطْفَـٰلُ مِنكُمُ ٱلْحُلُمَ فَلْيَسْتَـْٔذِنُوا۟ كَمَا ٱسْتَـْٔذَنَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ ۚ كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ ٱللَّهُ لَكُمْ ءَايَـٰتِهِۦ ۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ﴿۵۹﴾

چون کودکان شما به حدّ بلوغ رسند، باید مثل کسانی که قبل از آنان اجازه می‌گرفتند(۱)، [همه مواقع برای ورود به اطاق شما‌] اجازه بخواهند(۲)؛ خدا آیات خود را این گونه برای شما به روشنی بیان می‌کند؛ و خدا دانایی است فرزانه.

وَٱلْقَوَٰعِدُ مِنَ ٱلنِّسَآءِ ٱلَّـٰتِى لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَن يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَـٰتٍۭ بِزِينَةٍ ۖ وَأَن يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَّهُنَّ ۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ﴿۶۰﴾

زنان سالخورده(۱) که انتظار زناشویی ندارند، اگر بدون خودآرایی، پوشش‌های خویش را از تن برگیرند، گناهی بر آنان نیست؛ و[لی‌] حفظ عفاف برایشان بهتر است؛ و خدا شنوایی داناست.

لَّيْسَ عَلَى ٱلْأَعْمَىٰ حَرَجٌ وَلَا عَلَى ٱلْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَلَا عَلَى ٱلْمَرِيضِ حَرَجٌ وَلَا عَلَىٰٓ أَنفُسِكُمْ أَن تَأْكُلُوا۟ مِنۢ بُيُوتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ ءَابَآئِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أُمَّهَـٰتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ إِخْوَٰنِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أَخَوَٰتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أَعْمَـٰمِكُمْ أَوْ بُيُوتِ عَمَّـٰتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أَخْوَٰلِكُمْ أَوْ بُيُوتِ خَـٰلَـٰتِكُمْ أَوْ مَا مَلَكْتُم مَّفَاتِحَهُۥٓ أَوْ صَدِيقِكُمْ ۚ لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَأْكُلُوا۟ جَمِيعًا أَوْ أَشْتَاتًا ۚ فَإِذَا دَخَلْتُم بُيُوتًا فَسَلِّمُوا۟ عَلَىٰٓ أَنفُسِكُمْ تَحِيَّةً مِّنْ عِندِ ٱللَّهِ مُبَـٰرَكَةً طَيِّبَةً ۚ كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ ٱللَّهُ لَكُمُ ٱلْـَٔايَـٰتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ﴿۶۱﴾

بر افراد نابینا و لنگ و بیمار گناهی نیست [که از غذای دیگران مصرف کنند‌]، و شما نیز اگر از خانه‌های [فرزندان‌] خودتان یا خانه‌های پدران، مادران، برادران، خواهران، عموها، عمّه‌ها، دایی‌ها، خاله‌ها و دوستان نزدیک یا خانه‌هایی که کلید(۱) آنها در اختیار شماست، به اتّفاق یا جداگانه غذایی بخورید، گناهی نیست؛ وقتی وارد منازل می‌شوید، بر یکدیگر(۲) سلام کنید، به عنوان درودی مبارک و پاک از سوی خدا؛ خدا آیات را این گونه برای شما به روشنی بیان می‌کند، بسا که خردورزی کنید.