۞ وَقَالَ ٱلَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَآءَنَا لَوْلَآ أُنزِلَ عَلَيْنَا ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ أَوْ نَرَىٰ رَبَّنَا ۗ لَقَدِ ٱسْتَكْبَرُوا۟ فِىٓ أَنفُسِهِمْ وَعَتَوْ عُتُوًّا كَبِيرًا﴿۲۱﴾

کسانی که امید به [رستاخیز و‌] لقای ما ندارند، می‌گویند: چرا فرشتگان بر ما نازل نشدند(۱) یا چرا ‌صاحب‌اختیار خود را نمی‌بینیم(۲)؟ به راستی آنها به خودبزرگ‌بینی و سرکشی سختی گرفتار شده‌اند.

يَوْمَ يَرَوْنَ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةَ لَا بُشْرَىٰ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُجْرِمِينَ وَيَقُولُونَ حِجْرًا مَّحْجُورًا﴿۲۲﴾

روزی که بزهکاران فرشتگان [مرگ(۱)‌] را مشاهده کنند، بشارتی نخواهند داشت و [از وحشت‌] می‌گویند: پناه! امان(۲)!

وَقَدِمْنَآ إِلَىٰ مَا عَمِلُوا۟ مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَـٰهُ هَبَآءً مَّنثُورًا﴿۲۳﴾

به [بررسی‌] اعمالشان می‌پردازیم و همه را [همچون‌] غباری پراکنده می‌سازیم(۱).

أَصْحَـٰبُ ٱلْجَنَّةِ يَوْمَئِذٍ خَيْرٌ مُّسْتَقَرًّا وَأَحْسَنُ مَقِيلًا﴿۲۴﴾

بهشتیان در آن روز بهترین قرارگاه و نیکوترین استراحتگاه را دارند.

وَيَوْمَ تَشَقَّقُ ٱلسَّمَآءُ بِٱلْغَمَـٰمِ وَنُزِّلَ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ تَنزِيلًا﴿۲۵﴾

روزی که آسمانها با ابر[ها] بشکافد(۱) و فرشتگان به فراوانی فروفرستاده شوند.

ٱلْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ ٱلْحَقُّ لِلرَّحْمَـٰنِ ۚ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ عَسِيرًا﴿۲۶﴾

آن روز فرمانروایی حقیقی خاصّ خدای رحمان است(۱)؛ و برای انکارورزان روز دشواری خواهد بود.

وَيَوْمَ يَعَضُّ ٱلظَّالِمُ عَلَىٰ يَدَيْهِ يَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى ٱتَّخَذْتُ مَعَ ٱلرَّسُولِ سَبِيلًا﴿۲۷﴾

روزی که ستمگر دو دست خویش [به حسرت‌] بگزد(۱)، گوید: ای کاش راهی هماهنگ با رسول را پیش می‌گرفتم(۲).

يَـٰوَيْلَتَىٰ لَيْتَنِى لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيلًا﴿۲۸﴾

وای بر من، ای کاش فلان [گمراه‌] را به دوستی نمی‌گرفتم(۱)؛

لَّقَدْ أَضَلَّنِى عَنِ ٱلذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَآءَنِى ۗ وَكَانَ ٱلشَّيْطَـٰنُ لِلْإِنسَـٰنِ خَذُولًا﴿۲۹﴾

با آنکه [حقایق‌] قرآن به من رسیده بود، مرا از [پیروی‌] آن گمراه کرد؛ و شیطان فروگذارنده انسان است(۱).

وَقَالَ ٱلرَّسُولُ يَـٰرَبِّ إِنَّ قَوْمِى ٱتَّخَذُوا۟ هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانَ مَهْجُورًا﴿۳۰﴾

و رسول [به شِکوِه‌] می‌گوید: ‌صاحب‌اختیارا، قوم من قرآن را به کناری نهادند.

وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِىٍّ عَدُوًّا مِّنَ ٱلْمُجْرِمِينَ ۗ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ هَادِيًا وَنَصِيرًا﴿۳۱﴾

بدین گونه برای هر پیامبری دشمنانی(۱) از بزهکاران پدیدآوردیم؛ و[لی‌] ‌صاحب‌اختیار تو به عنوان هادی و یاور کافی است.

وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ ٱلْقُرْءَانُ جُمْلَةً وَٰحِدَةً ۚ كَذَٰلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِۦ فُؤَادَكَ ۖ وَرَتَّلْنَـٰهُ تَرْتِيلًا﴿۳۲﴾

انکارورزان گویند: چرا قرآن یکباره بر او نازل نشده است؟ اینگونه [تدریجاً بر تو فرستادیم‌]، تا دلت را بدان استواری [و آرامش‌] دهیم(۱) و به آرامی تمام خواندیم.