طسٓمٓ﴿۱﴾

طا، سین، میم.

تِلْكَ ءَايَـٰتُ ٱلْكِتَـٰبِ ٱلْمُبِينِ﴿۲﴾

این آیاتِ کتاب روشنگر است.

لَعَلَّكَ بَـٰخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ﴿۳﴾

مباد خود را از [اندوهِ‌] اینکه ایمان نمی‌آورند به هلاکت اندازی(۱).

إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ ءَايَةً فَظَلَّتْ أَعْنَـٰقُهُمْ لَهَا خَـٰضِعِينَ﴿۴﴾

اگر اراده کنیم، از آسمان معجزه‌ای بر آنان نازل می‌کنیم که در برابر آن با فروتنی سر فرود آرند(۱).

وَمَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مِّنَ ٱلرَّحْمَـٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا۟ عَنْهُ مُعْرِضِينَ﴿۵﴾

هیچ سخن تازه‌ای از خدای رحمان بر آنان نمی‌رسید، مگر اینکه از آن رویگردان بودند.

فَقَدْ كَذَّبُوا۟ فَسَيَأْتِيهِمْ أَنۢبَـٰٓؤُا۟ مَا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ﴿۶﴾

در حقیقت تکذیب [و استهزا‌] کردند، ولی به زودی خبرهای(۱) آنچه استهزایش می‌کردند به آنان خواهد رسید.

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلْأَرْضِ كَمْ أَنۢبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ﴿۷﴾

آیا به زمین نمی‌نگرند که چه بسیار از هرگونه [گیاه‌] سودمندی در آن رویاندیم.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ﴿۸﴾

به راستی در این [امور‌] نشانه‌ای است [از تدبیرِ خدا‌]، و[لی‌] بیشترشان سرِ ایمان نداشتند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ﴿۹﴾

بی‌گمان‌ ‌صاحب‌اختیار تو فرادست و مهربان است.

وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱئْتِ ٱلْقَوْمَ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۱۰﴾

[به یاد آر‌] هنگامی که ‌صاحب‌اختیارت موسی را ندا داد که: به سراغ آن گروه ستمگر برو،

قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ﴿۱۱﴾

گروه فرعون؛ [و توجّه کن که با هشدار تو‌] آیا [باز هم‌] پروا نمی‌کنند(۱)؟

قَالَ رَبِّ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ﴿۱۲﴾

گفت: ‌صاحب‌اختیارا، از آن ترس دارم که مرا ‌دروغ‌پرداز بشمارند(۱)؛

وَيَضِيقُ صَدْرِى وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِى فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَـٰرُونَ﴿۱۳﴾

و تحمّل [کافی‌] ندارم و بیانم رسا نیست(۱)؛ پس به هارون نیز [پیام‌] فرست [که دستیار من باشد(۲)‌]؟

وَلَهُمْ عَلَىَّ ذَنۢبٌ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ﴿۱۴﴾

و آنان ادّعای گناهی بر گردن من دارند(۱)؛ می‌ترسم مرا به قتل برسانند.

قَالَ كَلَّا ۖ فَٱذْهَبَا بِـَٔايَـٰتِنَآ ۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ﴿۱۵﴾

گفت: هرگز؛ با معجزات ما بروید(۱) که [همه جا‌] در کنار شما هستیم و [گفتگوی شما را‌] می‌شنویم.

فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولُ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۶﴾

نزد فرعون بروید و بگویید: ما رسولِ پروردگار جهانیان هستیم،

أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ﴿۱۷﴾

[می‌خواهیم‌] که دودمان یعقوب را در اختیار ما بگذاری.

قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ﴿۱۸﴾

[فرعون‌] گفت: مگر از کودکی تو را در کنار خویش پرورش ندادیم در حالی که سالهایی از عمرت را در میان ما به سر بردی(۱)؟

وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ ٱلَّتِى فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۱۹﴾

و کار خودت را آن گونه که خواستی کردی [و رفتی‌] و ناسپاس هستی(۱).