مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يُمَتَّعُونَ﴿۲۰۷﴾

برخورداری آنان [از دنیا‌] سودی به حالشان نخواهد داشت.

وَمَآ أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ﴿۲۰۸﴾

[مردمِ‌] هیچ شهری را هلاک نکردیم، مگر اینکه [برای‌] یادآوری، هشداردهندگانی آشکار داشتند(۱) [اگر جز این بود، ستمی نسبت به آنان بود‌] و ما ستمگر نبودیم(۲).

ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَـٰلِمِينَ﴿۲۰۹﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ ٱلشَّيَـٰطِينُ﴿۲۱۰﴾

این قرآن را شیاطین فرود نیاورده‌اند.

وَمَا يَنۢبَغِى لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ﴿۲۱۱﴾

نه درخور این کارند و نه توانش را دارند.

إِنَّهُمْ عَنِ ٱلسَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ﴿۲۱۲﴾

[زیرا آنان‌] از استماع [وحی الهی‌] برکنار هستند.

فَلَا تَدْعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَـٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلْمُعَذَّبِينَ﴿۲۱۳﴾

پس، در کنار خدا معبود دیگری را [به نیایش‌] مخوان(۱) که مستوجب مجازات گردی.

وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ ٱلْأَقْرَبِينَ﴿۲۱۴﴾

و [ابتدا‌] خویشان نزدیکت را هشدار بده(۱)؛

وَٱخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ﴿۲۱۵﴾

و در برابر مؤمنانی که پیروی‌ات کرده‌اند، بالهای مهربانی بگستران؛

فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّى بَرِىٓءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ﴿۲۱۶﴾

و اگر [گروهی‌] نافرمانی‌ات کردند، بگو: من با روش شما بیگانه‌ام.

وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱلْعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ﴿۲۱۷﴾

و بر [خدای‌] فرادست مهربان توکّل کن(۱)؛

ٱلَّذِى يَرَىٰكَ حِينَ تَقُومُ﴿۲۱۸﴾

همان که چون [به نماز و هر تلاشی‌] برخیزی، تو را می‌بیند،

وَتَقَلُّبَكَ فِى ٱلسَّـٰجِدِينَ﴿۲۱۹﴾

و گردش تو را در میان اهل سجود [می‌نگرد‌].

إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ﴿۲۲۰﴾

به راستی او شنوا و داناست.

هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ ٱلشَّيَـٰطِينُ﴿۲۲۱﴾

آیا شما را آگاه کنم که شیاطین بر چه کسانی فرود می‌آیند؟

تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ﴿۲۲۲﴾

بر هر ‌دروغ‌پرداز گناهکاری فرود می‌آیند(۱)؛

يُلْقُونَ ٱلسَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَـٰذِبُونَ﴿۲۲۳﴾

[که برای تجسّس‌] گوش فرامی‌دارند و بیشترشان دروغ‌پردازند.

وَٱلشُّعَرَآءُ يَتَّبِعُهُمُ ٱلْغَاوُۥنَ﴿۲۲۴﴾

[پیامبر شما شاعر نیست(۱)‌] شاعران کسانی‌اند که بیراهان به دنبالشان روانند(۲).

أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِى كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ﴿۲۲۵﴾

آیا توجّه نکرده‌ای که آنان در هر طریقی سرگردانند،

وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ﴿۲۲۶﴾

و سخنانی [به مبالغه‌] می‌گویند که [معتقد نیستند و‌] عمل نمی‌کنند؛

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَذَكَرُوا۟ ٱللَّهَ كَثِيرًا وَٱنتَصَرُوا۟ مِنۢ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا۟ ۗ وَسَيَعْلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓا۟ أَىَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ﴿۲۲۷﴾

مگر مؤمنانِ نیک‌رفتار که فراوان به یاد خدا هستند و پس از آنکه ستم دیدند، [با اشعار خود‌] داد می‌ستانند؛ و به زودی ستمگران متوجّه خواهند شد که با چه وضعی دگرگون می‌شوند(۱).