۞ وَلَا تُجَـٰدِلُوٓا۟ أَهْلَ ٱلْكِتَـٰبِ إِلَّا بِٱلَّتِى هِىَ أَحْسَنُ إِلَّا ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ مِنْهُمْ ۖ وَقُولُوٓا۟ ءَامَنَّا بِٱلَّذِىٓ أُنزِلَ إِلَيْنَا وَأُنزِلَ إِلَيْكُمْ وَإِلَـٰهُنَا وَإِلَـٰهُكُمْ وَٰحِدٌ وَنَحْنُ لَهُۥ مُسْلِمُونَ﴿۴۶﴾

با اهل‌کتاب جز به بهترین شیوه بحث و مناظره نکنید، مگر با ستمگرانشان [که اهل منطق نیستند‌] و بگویید: کتاب خویش و کتاب شما را باور داریم، معبود ما و شما یکی است و در برابر او تسلیم هستیم(۱).

وَكَذَٰلِكَ أَنزَلْنَآ إِلَيْكَ ٱلْكِتَـٰبَ ۚ فَٱلَّذِينَ ءَاتَيْنَـٰهُمُ ٱلْكِتَـٰبَ يُؤْمِنُونَ بِهِۦ ۖ وَمِنْ هَـٰٓؤُلَآءِ مَن يُؤْمِنُ بِهِۦ ۚ وَمَا يَجْحَدُ بِـَٔايَـٰتِنَآ إِلَّا ٱلْكَـٰفِرُونَ﴿۴۷﴾

و بدین گونه کتاب را بر تو نازل کردیم؛ [برخی از‌] اهل‌کتاب و نیز برخی از مکّیان آن را باور دارند؛ و جز کفرورزان [کسی‌] آیات ما را دانسته انکار نمی‌کند.

وَمَا كُنتَ تَتْلُوا۟ مِن قَبْلِهِۦ مِن كِتَـٰبٍ وَلَا تَخُطُّهُۥ بِيَمِينِكَ ۖ إِذًا لَّٱرْتَابَ ٱلْمُبْطِلُونَ﴿۴۸﴾

قبل از نزول قرآن، تو هیچ نوشته‌ای را نمی‌خواندی و به دست خود چیزی نمی‌نوشتی(۱)، وگرنه هرزه درایان [حق داشتند که‌] به تردید افتند.

بَلْ هُوَ ءَايَـٰتٌۢ بَيِّنَـٰتٌ فِى صُدُورِ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْعِلْمَ ۚ وَمَا يَجْحَدُ بِـَٔايَـٰتِنَآ إِلَّا ٱلظَّـٰلِمُونَ﴿۴۹﴾

بلکه این قرآن آیات روشنگری است که در سینه اهل دانش جای دارد؛ و جز ستمگران [کسی‌] آیات ما را دانسته انکار نمی‌کند.

وَقَالُوا۟ لَوْلَآ أُنزِلَ عَلَيْهِ ءَايَـٰتٌ مِّن رَّبِّهِۦ ۖ قُلْ إِنَّمَا ٱلْـَٔايَـٰتُ عِندَ ٱللَّهِ وَإِنَّمَآ أَنَا۠ نَذِيرٌ مُّبِينٌ﴿۵۰﴾

[انکارورزان‌] گفتند: چرا معجزاتی از ‌صاحب‌اختیارش بر او نازل نشده است(۱)؛ بگو: معجزات همه در اختیار خداست، و من فقط هشداردهنده‌ای آشکارم(۲).

أَوَلَمْ يَكْفِهِمْ أَنَّآ أَنزَلْنَا عَلَيْكَ ٱلْكِتَـٰبَ يُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ۚ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَرَحْمَةً وَذِكْرَىٰ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ﴿۵۱﴾

آیا [همین معجزه بزرگ(۱)‌] برای آنان کافی نیست که این کتاب را که بر آنان خوانده می‌شود، بر تو نازل کرده‌ایم؟ و بی‌گمان در این [کتاب‌] رحمت و تذکاری است برای باورداران.

قُلْ كَفَىٰ بِٱللَّهِ بَيْنِى وَبَيْنَكُمْ شَهِيدًا ۖ يَعْلَمُ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۗ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ بِٱلْبَـٰطِلِ وَكَفَرُوا۟ بِٱللَّهِ أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْخَـٰسِرُونَ﴿۵۲﴾

بگو: خدا به عنوان گواه بین من و شما کافی است(۱)؛ او به هر چه در آسمانها و زمین است آگاه است؛ و کسانی که به باطل گرویده‌اند و خدا را انکار کردند، زیانکارند.