أَلَمْ تَرَوْا۟ أَنَّ ٱللَّهَ سَخَّرَ لَكُم مَّا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُۥ ظَـٰهِرَةً وَبَاطِنَةً ۗ وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يُجَـٰدِلُ فِى ٱللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَلَا هُدًى وَلَا كِتَـٰبٍ مُّنِيرٍ﴿۲۰﴾

مگر توجّه نکرده‌اید که خدا هر چه در آسمانها و زمین است، در خدمت شما گماشت و نعمتهای آشکار و نهان خویش را به فراوانی بر شما ارزانی داشت؟ [با وجود این‌] بعضی از مردم ناآگاهانه و بدون هدایت و کتاب روشنی، درباره خدا به مجادله برمی‌خیزند.

وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ٱتَّبِعُوا۟ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ قَالُوا۟ بَلْ نَتَّبِعُ مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ ءَابَآءَنَآ ۚ أَوَلَوْ كَانَ ٱلشَّيْطَـٰنُ يَدْعُوهُمْ إِلَىٰ عَذَابِ ٱلسَّعِيرِ﴿۲۱﴾

و چون به آنان گفته شود: از کتابی که خدا نازل کرده است پیروی کنید، گویند: نه، از آنچه پدرانمان را معتقد به آن تشخیص داده‌ایم، پیروی می‌کنیم! اگر شیطان پدرانشان را به مجازات سوزان فراخوانده باشد چطور(۱)؟!

۞ وَمَن يُسْلِمْ وَجْهَهُۥٓ إِلَى ٱللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ ٱسْتَمْسَكَ بِٱلْعُرْوَةِ ٱلْوُثْقَىٰ ۗ وَإِلَى ٱللَّهِ عَـٰقِبَةُ ٱلْأُمُورِ﴿۲۲﴾

هر که وجود خود را تسلیم خدا کرده و نیکوکار باشد، به محکمترین دستاویز چنگ زده است؛ و سرانجام امور دست خداست.

وَمَن كَفَرَ فَلَا يَحْزُنكَ كُفْرُهُۥٓ ۚ إِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ فَنُنَبِّئُهُم بِمَا عَمِلُوٓا۟ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ﴿۲۳﴾

و هر که انکار ورزد نباید انکارش تو را اندوهگین کند؛ بازگشتشان به پیشگاه ماست(۱) و آنان را از [حقیقت‌] اعمالشان آگاه خواهیم ساخت؛ البته خدا به راز دلها داناست.

نُمَتِّعُهُمْ قَلِيلًا ثُمَّ نَضْطَرُّهُمْ إِلَىٰ عَذَابٍ غَلِيظٍ﴿۲۴﴾

اندکی [از لذّات دنیا‌] برخوردارشان می‌کنیم، آنگاه به تحمّل مجازاتی سخت ناگزیرشان می‌سازیم(۱).

وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ ٱللَّهُ ۚ قُلِ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ۚ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ﴿۲۵﴾

اگر از آنان بپرسی: آسمانها و زمین را چه کسی آفریده است، قطعاً می‌گویند: خدا؛ بگو: ستایش(۱) خاصّ خداست [نه معبودهای خیالی شما‌]، ولی بیشترشان نمی‌دانند.

لِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلْغَنِىُّ ٱلْحَمِيدُ﴿۲۶﴾

هر چه در آسمانها و زمین است متعلّق به خداست؛ به راستی خدا بی‌نیاز و شایسته ستایش است.

وَلَوْ أَنَّمَا فِى ٱلْأَرْضِ مِن شَجَرَةٍ أَقْلَـٰمٌ وَٱلْبَحْرُ يَمُدُّهُۥ مِنۢ بَعْدِهِۦ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ مَّا نَفِدَتْ كَلِمَـٰتُ ٱللَّهِ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ﴿۲۷﴾

اگر هر چه درخت در زمین است قلم شود و دریا[ها] به کمک هفت(۱) دریای دیگر [مرکب، ثبتِ‌] نعمت‌ها و آفریده‌های خدا پایان نپذیرد(۲)، که خدا فرادست و فرزانه است(۳).

مَّا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ وَٰحِدَةٍ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ سَمِيعٌۢ بَصِيرٌ﴿۲۸﴾

آفرینش و برانگیزشِ تمامی شما [افرادِ بشر‌] همچون یک تن بیش نیست، که خدا شنوایی بیناست.