مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ﴿۲۵﴾

[از ایشان می‌پرسند:‌] چرا [مانند دنیا‌] از یکدیگر حمایت نمی‌کنید(۱)؟!

بَلْ هُمُ ٱلْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ﴿۲۶﴾

[جوابی ندارند‌] بلکه امروز همه تسلیمند.

وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَآءَلُونَ﴿۲۷﴾

و گفتگوکنان به یکدیگر روی می‌آورند.

قَالُوٓا۟ إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ ٱلْيَمِينِ﴿۲۸﴾

[زیردستان‌] می‌گویند: شما از موضع قدرت با ما برخورد می‌کردید.

قَالُوا۟ بَل لَّمْ تَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ﴿۲۹﴾

[پیشوایان‌] می‌گویند: نه، بلکه شما خود ایمان نداشتید [که دنبال ما راه افتادید‌]؛

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَـٰنٍۭ ۖ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًا طَـٰغِينَ﴿۳۰﴾

و ما هیچ سلطه‌ای بر شما نداشتیم؛ شما خود گروهی طغیانگر بودید.

فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَآ ۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ﴿۳۱﴾

فرمان مجازاتِ(۱) ‌صاحب‌اختیارمان بر ما محقّق شده است و همه باید آن را بچشیم.

فَأَغْوَيْنَـٰكُمْ إِنَّا كُنَّا غَـٰوِينَ﴿۳۲﴾

شما را به راه تباهی کشاندیم، زیرا خود در راه تباهی بودیم.

فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍ فِى ٱلْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ﴿۳۳﴾

در آن روز همه در مجازات مشترکند(۱).

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ﴿۳۴﴾

با بزهکاران این گونه رفتار می‌کنیم.

إِنَّهُمْ كَانُوٓا۟ إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ﴿۳۵﴾

آنان بودند که چون به ایشان گفته می‌شد: معبودی جز خدا وجود ندارد، گردنکشی می‌کردند(۱)،

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓا۟ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُونٍۭ﴿۳۶﴾

و می‌گفتند: چگونه به خاطر شاعری دیوانه معبودهای خود را رها کنیم؟!

بَلْ جَآءَ بِٱلْحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلْمُرْسَلِينَ﴿۳۷﴾

[چنین نیست‌] بلکه او حق را ارائه کرد و پیامبران [پیشین‌] را تصدیق نمود.

إِنَّكُمْ لَذَآئِقُوا۟ ٱلْعَذَابِ ٱلْأَلِيمِ﴿۳۸﴾

البته شما مجازات دردناک را خواهید چشید؛

وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۳۹﴾

و جز در برابر آنچه کرده‌اید، مجازات نخواهید شد،

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ﴿۴۰﴾

[همه گرفتار کیفرند‌] مگر بندگان اخلاص‌یافته خدا(۱).

أُو۟لَـٰٓئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُومٌ﴿۴۱﴾

[که‌] روزی ای مشخّص [و ممتاز‌] دارند؛

فَوَٰكِهُ ۖ وَهُم مُّكْرَمُونَ﴿۴۲﴾

میوه‌ها[ی فراوان در اختیار خواهند داشت‌]، و مورد اکرام خواهند بود،

فِى جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ﴿۴۳﴾

در باغهای پرنعمت بهشت،

عَلَىٰ سُرُرٍ مُّتَقَـٰبِلِينَ﴿۴۴﴾

بر تختهایی(۱) رویاروی هم.

يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍۭ﴿۴۵﴾

قدحی از شراب جاری بر آنان گردانده می‌شود،

بَيْضَآءَ لَذَّةٍ لِّلشَّـٰرِبِينَ﴿۴۶﴾

که [باده‌ای‌] روشن است و مایه لذّت نوشندگان.

لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ﴿۴۷﴾

که سردردی در [مصرف‌] آن نیست و از آن دستخوش مستی نشوند.

وَعِندَهُمْ قَـٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ عِينٌ﴿۴۸﴾

[دلبرانِ‌] افتاده نگاه و غزال چشم(۱) در برشان؛

كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَّكْنُونٌ﴿۴۹﴾

همچون گوهری سپید(۱) و پوشیده.

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَآءَلُونَ﴿۵۰﴾

[بهشتیان‌] گفتگوکنان به یکدیگر روی می‌آورند.

قَالَ قَآئِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّى كَانَ لِى قَرِينٌ﴿۵۱﴾

یکی از آن میان می‌گوید: [در دنیا‌] همنشینی داشتم،