قُلْ إِنِّىٓ أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ ٱللَّهَ مُخْلِصًا لَّهُ ٱلدِّينَ﴿۱۱﴾

بگو: من مأمورم با خلوصِ اعتقاد، خدای را بندگی کنم،

وَأُمِرْتُ لِأَنْ أَكُونَ أَوَّلَ ٱلْمُسْلِمِينَ﴿۱۲﴾

و مأمور شده‌ام نخستین کسی [در این امّت‌] باشم که تسلیم [محض در مقابل خدا(۱)‌] است.

قُلْ إِنِّىٓ أَخَافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّى عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ﴿۱۳﴾

بگو: اگر در برابر ‌صاحب‌اختیارم نافرمان باشم، از مجازات روزی بزرگ می‌ترسم.

قُلِ ٱللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصًا لَّهُۥ دِينِى﴿۱۴﴾

بگو: تنها خدای را با خلوصِ اعتقاد خود بندگی می‌کنم،

فَٱعْبُدُوا۟ مَا شِئْتُم مِّن دُونِهِۦ ۗ قُلْ إِنَّ ٱلْخَـٰسِرِينَ ٱلَّذِينَ خَسِرُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ وَأَهْلِيهِمْ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۗ أَلَا ذَٰلِكَ هُوَ ٱلْخُسْرَانُ ٱلْمُبِينُ﴿۱۵﴾

شما هم هر چه را جز او خواهید، بندگی کنید؛ بگو: زیانکاران [واقعی‌] کسانی هستند که [به طمع دنیا‌] خود و خانواده‌شان(۱) را در رستاخیز به زیان انداختند؛ آگاه باشید که این است همان زیان آشکار.

لَهُم مِّن فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِّنَ ٱلنَّارِ وَمِن تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ۚ ذَٰلِكَ يُخَوِّفُ ٱللَّهُ بِهِۦ عِبَادَهُۥ ۚ يَـٰعِبَادِ فَٱتَّقُونِ﴿۱۶﴾

بر فرازشان و زیر پایشان طبقاتی(۱) است از آتش؛ این است آنچه خدا بندگانش را از آن می‌ترساند(۲)؛ ای بندگان من، در برابر من پروا کنید.

وَٱلَّذِينَ ٱجْتَنَبُوا۟ ٱلطَّـٰغُوتَ أَن يَعْبُدُوهَا وَأَنَابُوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ لَهُمُ ٱلْبُشْرَىٰ ۚ فَبَشِّرْ عِبَادِ﴿۱۷﴾

بشارت برای کسانی است که از بندگی طاغوتها [و امرای خودکامه(۱)‌] اجتناب ورزیدند و به درگاه خدا بازگشتند؛ پس بندگان [ویژه‌] مرا(۲) بشارت ده،

ٱلَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ ٱلْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُۥٓ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ هَدَىٰهُمُ ٱللَّهُ ۖ وَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمْ أُو۟لُوا۟ ٱلْأَلْبَـٰبِ﴿۱۸﴾

همانان که به کلام قرآن(۱) گوش فرا می‌دهند و از بهترین آن پیروی می‌کنند؛ آنان کسانی هستند که خدا هدایتشان کرده است و خردمندند.

أَفَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ ٱلْعَذَابِ أَفَأَنتَ تُنقِذُ مَن فِى ٱلنَّارِ﴿۱۹﴾

آیا کسی که فرمان مجازات بر او محقّق شده است [قادر به گریز است(۱)‌]؟ آیا تو می‌توانی آن را که در آتش است، رهایی بخشی؟!

لَـٰكِنِ ٱلَّذِينَ ٱتَّقَوْا۟ رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِّن فَوْقِهَا غُرَفٌ مَّبْنِيَّةٌ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ ۖ وَعْدَ ٱللَّهِ ۖ لَا يُخْلِفُ ٱللَّهُ ٱلْمِيعَادَ﴿۲۰﴾

لیکن کسانی که از ‌صاحب‌اختیارشان پروا دارند، [در بهشت‌] غرفه‌های چندطبقه خواهند داشت که نهرها از کنارش جاری است؛ خدا [به درستی‌] وعده داده است(۱) و خلف وعده نخواهد کرد.

أَلَمْ تَرَ أَنَّ ٱللَّهَ أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً فَسَلَكَهُۥ يَنَـٰبِيعَ فِى ٱلْأَرْضِ ثُمَّ يُخْرِجُ بِهِۦ زَرْعًا مُّخْتَلِفًا أَلْوَٰنُهُۥ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَىٰهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَجْعَلُهُۥ حُطَـٰمًا ۚ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَذِكْرَىٰ لِأُو۟لِى ٱلْأَلْبَـٰبِ﴿۲۱﴾

آیا توجّه نکرده‌ای که خدا بارانی از آسمان فرستاد و آن را [به صورت‌] چشمه‌هایی(۱) در زمین روان ساخت، آنگاه کشتزاری با رنگهای مختلف به وسیله آن پدید می‌آورد، سپس پژمرده می‌شود(۲) و می‌بینی که زرد شده است، آنگاه آن را خاشاک می‌سازد؛ این [دگرگونیها‌] برای خردمندانِ با خلوص(۳) موجب بیداری است.