حمٓ﴿۱﴾

حاء، میم.

تَنزِيلٌ مِّنَ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ﴿۲﴾

نازل شده‌ای است از جانب خدای رحمان و رحیم(۱).

كِتَـٰبٌ فُصِّلَتْ ءَايَـٰتُهُۥ قُرْءَانًا عَرَبِيًّا لِّقَوْمٍ يَعْلَمُونَ﴿۳﴾

کتابی است که آیاتش به وضوح بیان شده است، به صورت قرآنی به زبان فصیح برای اهل دانش،

بَشِيرًا وَنَذِيرًا فَأَعْرَضَ أَكْثَرُهُمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُونَ﴿۴﴾

بشارت‌‌دهنده و هشداردهنده، ولی بیشتر مردم روی گرداندند و [حقایق را‌] نمی‌شنوند.

وَقَالُوا۟ قُلُوبُنَا فِىٓ أَكِنَّةٍ مِّمَّا تَدْعُونَآ إِلَيْهِ وَفِىٓ ءَاذَانِنَا وَقْرٌ وَمِنۢ بَيْنِنَا وَبَيْنِكَ حِجَابٌ فَٱعْمَلْ إِنَّنَا عَـٰمِلُونَ﴿۵﴾

و گفتند: قلبهای ما نسبت به موضوعِ مورد دعوتت در پوشش [و بی‌تفاوتی‌] است(۱) و در گوشهای ما سنگینی است و بین ما و تو فاصله است؛ تو به کار خود پرداز، ما هم به کار خود.

قُلْ إِنَّمَآ أَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوحَىٰٓ إِلَىَّ أَنَّمَآ إِلَـٰهُكُمْ إِلَـٰهٌ وَٰحِدٌ فَٱسْتَقِيمُوٓا۟ إِلَيْهِ وَٱسْتَغْفِرُوهُ ۗ وَوَيْلٌ لِّلْمُشْرِكِينَ﴿۶﴾

بگو: من فقط بشری همچون شما هستم(۱) [با این تفاوت‌] که به من وحی می‌شود: معبودِ شما معبودی است یگانه، پس با استواری به او روی آورید و از او آمرزش بخواهید؛ و وای به حال مشرکان،

ٱلَّذِينَ لَا يُؤْتُونَ ٱلزَّكَوٰةَ وَهُم بِٱلْـَٔاخِرَةِ هُمْ كَـٰفِرُونَ﴿۷﴾

آنان که زکات نمی‌پردازند و آخرت را انکار می‌کنند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ﴿۸﴾

و[لی‌] مؤمنانِ نیک‌رفتار پاداشی بی‌پایان دارند.

۞ قُلْ أَئِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِٱلَّذِى خَلَقَ ٱلْأَرْضَ فِى يَوْمَيْنِ وَتَجْعَلُونَ لَهُۥٓ أَندَادًا ۚ ذَٰلِكَ رَبُّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۹﴾

بگو: آیا خدایی را که زمین را در دو دوران(۱) آفرید، انکار می‌کنید و برای او همتایانی قائل می‌شوید؟! این است ‌صاحب‌اختیار جهانیان.

وَجَعَلَ فِيهَا رَوَٰسِىَ مِن فَوْقِهَا وَبَـٰرَكَ فِيهَا وَقَدَّرَ فِيهَآ أَقْوَٰتَهَا فِىٓ أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَوَآءً لِّلسَّآئِلِينَ﴿۱۰﴾

و طی چهار دوران، کوههای ثابت را روی زمین پدید آورد و [با تأمین جریان آب به وسیله کوهها‌] در آن برکت نهاد و موادّ غذایی آن را به اندازه و یکسان برای درخواست‌‌کنندگان تقدیر کرد(۱).

ثُمَّ ٱسْتَوَىٰٓ إِلَى ٱلسَّمَآءِ وَهِىَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ ٱئْتِيَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَآ أَتَيْنَا طَآئِعِينَ﴿۱۱﴾

آنگاه به آسمان پرداخت(۱)، در حالی که [هنوز‌] به صورت گازی بود و به آسمان و زمین گفت: خواه و ناخواه [از درِ تسلیم در‌] آیید؛ گفتند: با میل [از درِ تسلیم در‌] آمدیم(۲).