وَكَذَٰلِكَ مَآ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ فِى قَرْيَةٍ مِّن نَّذِيرٍ إِلَّا قَالَ مُتْرَفُوهَآ إِنَّا وَجَدْنَآ ءَابَآءَنَا عَلَىٰٓ أُمَّةٍ وَإِنَّا عَلَىٰٓ ءَاثَـٰرِهِم مُّقْتَدُونَ﴿۲۳﴾

قبل از تو هم هیچ هشداردهنده‌ای در هیچ شهری نفرستادیم، مگر آنکه طبقه عیاش آن(۱) همین گونه گفتند: ما تشخیص دادیم که پدرانمان آیینی [مناسب‌] داشتند و از پی آنان می‌رویم.

۞ قَـٰلَ أَوَلَوْ جِئْتُكُم بِأَهْدَىٰ مِمَّا وَجَدتُّمْ عَلَيْهِ ءَابَآءَكُمْ ۖ قَالُوٓا۟ إِنَّا بِمَآ أُرْسِلْتُم بِهِۦ كَـٰفِرُونَ﴿۲۴﴾

[پیامبرشان‌] گفت: اگر آیینی هدایت بخش‌تر از آنچه از پدران خود دریافته‌اید، بر شما ارائه کنم چطور؟ گفتند: [به هرحال‌] پیامی را که مأمور [ابلاغ‌] آن شده‌اید، انکار می‌کنیم(۱).

فَٱنتَقَمْنَا مِنْهُمْ ۖ فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَـٰقِبَةُ ٱلْمُكَذِّبِينَ﴿۲۵﴾

ما هم از آنان انتقام گرفتیم؛ ببین سرانجام تکذیب‌‌کنندگان چگونه بود.

وَإِذْ قَالَ إِبْرَٰهِيمُ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦٓ إِنَّنِى بَرَآءٌ مِّمَّا تَعْبُدُونَ﴿۲۶﴾

[به یاد آر‌] هنگامی که ابراهیم به پدر و قومش گفت: از آنچه شما پرستش می‌کنید، بریده‌ام.

إِلَّا ٱلَّذِى فَطَرَنِى فَإِنَّهُۥ سَيَهْدِينِ﴿۲۷﴾

ولی(۱) کسی را که مرا آفریده است [پرستش می‌کنم‌]، که او هدایتم خواهد کرد(۲)

وَجَعَلَهَا كَلِمَةًۢ بَاقِيَةً فِى عَقِبِهِۦ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ﴿۲۸﴾

و یکتاپرستی را(۱) در میانِ فرزندانِ خود، سخنی ماندگار قرار داد(۲)، بسا که [به سوی خدا‌] بازگردند.

بَلْ مَتَّعْتُ هَـٰٓؤُلَآءِ وَءَابَآءَهُمْ حَتَّىٰ جَآءَهُمُ ٱلْحَقُّ وَرَسُولٌ مُّبِينٌ﴿۲۹﴾

این کفّار مکّه و پدرانشان را [در زندگی‌] برخوردار کردم تا آنکه قرآن و رسولی روشنگر به سراغشان آمد.

وَلَمَّا جَآءَهُمُ ٱلْحَقُّ قَالُوا۟ هَـٰذَا سِحْرٌ وَإِنَّا بِهِۦ كَـٰفِرُونَ﴿۳۰﴾

و آنگاه که قرآن(۱) بر آنان ارائه شد، گفتند: این جادوست و آن را انکار می‌کنیم.

وَقَالُوا۟ لَوْلَا نُزِّلَ هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانُ عَلَىٰ رَجُلٍ مِّنَ ٱلْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ﴿۳۱﴾

و گفتند: چرا این قرآن بر مردی بزرگ از دو شهرِ [مکّه و طائف‌] نازل نشده است(۱)؟

أَهُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّكَ ۚ نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُم مَّعِيشَتَهُمْ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۚ وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجَـٰتٍ لِّيَتَّخِذَ بَعْضُهُم بَعْضًا سُخْرِيًّا ۗ وَرَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ﴿۳۲﴾

مگر آنان رحمت ‌صاحب‌اختیارت را تقسیم می‌کنند؟! ماییم که معیشتشان را در زندگی دنیا میانشان تقسیم کرده‌ایم(۱) و آنان را نسبت به هم به درجاتی رفعت بخشیده‌ایم(۲) تا از خدماتِ [متقابلِ‌] یکدیگر استفاده کنند؛ و رحمت ‌صاحب‌اختیارت از اموالی که جمع می‌کنند بهتر است.

وَلَوْلَآ أَن يَكُونَ ٱلنَّاسُ أُمَّةً وَٰحِدَةً لَّجَعَلْنَا لِمَن يَكْفُرُ بِٱلرَّحْمَـٰنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفًا مِّن فِضَّةٍ وَمَعَارِجَ عَلَيْهَا يَظْهَرُونَ﴿۳۳﴾

اگر [نگرانی از آن‌] نبود که همه مردم [در دنیاطلبی و انکار خدا‌] یک گروه می‌شدند، سقف(۱) خانه‌های کسانی که خدای رحمان را باور ندارند از نقره قرار می‌دادیم و نیز پله‌هایی(۲) را که بر [طبقات‌] آن بالا روند،