إِنَّ ٱلْمُجْرِمِينَ فِى عَذَابِ جَهَنَّمَ خَـٰلِدُونَ﴿۷۴﴾

ولی بزهکاران در مجازات دوزخ جاودانه‌اند؛

لَا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَهُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ﴿۷۵﴾

[در حالی که مجازات‌] از آنان کاسته نشود و در ناامیدی فرو رفته‌اند؛

وَمَا ظَلَمْنَـٰهُمْ وَلَـٰكِن كَانُوا۟ هُمُ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۷۶﴾

ما هیچ ستمی به آنان نکردیم، آنان خودشان [در حق خویش‌] ستمگر بودند.

وَنَادَوْا۟ يَـٰمَـٰلِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ ۖ قَالَ إِنَّكُم مَّـٰكِثُونَ﴿۷۷﴾

فریاد برآرند: ای مالک(۱)، [کاش‌] ‌صاحب‌اختیارت کار ما را یکسره کند(۲)؛ گوید: نه، شما [در همین وضع‌] ماندگار هستید(۳).

لَقَدْ جِئْنَـٰكُم بِٱلْحَقِّ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كَـٰرِهُونَ﴿۷۸﴾

حق را بر شما ارائه کردیم ولی بیشتر شما از آن ناخشنود بودید؛

أَمْ أَبْرَمُوٓا۟ أَمْرًا فَإِنَّا مُبْرِمُونَ﴿۷۹﴾

آنان عزمِ [توطئه علیه تو را‌] جزم کردند؛ ما هم [طرحِ خنثی سازی آن را‌] استحکام بخشیدیم(۱).

أَمْ يَحْسَبُونَ أَنَّا لَا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَنَجْوَىٰهُم ۚ بَلَىٰ وَرُسُلُنَا لَدَيْهِمْ يَكْتُبُونَ﴿۸۰﴾

مگر می‌پندارند که ما سخنان سرّی و نجوایشان را نمی‌شنویم؟ آری، فرشتگان ما در کنارشان [همه چیز را‌] ثبت می‌کنند(۱).

قُلْ إِن كَانَ لِلرَّحْمَـٰنِ وَلَدٌ فَأَنَا۠ أَوَّلُ ٱلْعَـٰبِدِينَ﴿۸۱﴾

بگو: اگر خدای رحمان فرزندی داشت، من نخستین پرستنده [او‌] بودم.

سُبْحَـٰنَ رَبِّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ رَبِّ ٱلْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ﴿۸۲﴾

[خدایی که‌] ‌صاحب‌اختیار آسمانها و زمین و عرش است، از توصیفِ [جاهلانه‌] آنان منزّه است.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَـٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ﴿۸۳﴾

بگذار بیهوده بگویند و به بازی مشغول باشند تا با روز موعودشان(۱) مواجه شوند(۲).

وَهُوَ ٱلَّذِى فِى ٱلسَّمَآءِ إِلَـٰهٌ وَفِى ٱلْأَرْضِ إِلَـٰهٌ ۚ وَهُوَ ٱلْحَكِيمُ ٱلْعَلِيمُ﴿۸۴﴾

اوست که در آسمان[ها] و زمین معبود است؛ و او فرزانه و داناست.

وَتَبَارَكَ ٱلَّذِى لَهُۥ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَعِندَهُۥ عِلْمُ ٱلسَّاعَةِ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴿۸۵﴾

منشأ برکات است خدایی که فرمانروایی آسمانها و زمین و مابین آنها خاصّ اوست؛ و آگاهی از [لحظه برپایی‌] رستاخیز تنها در اختیار اوست، و به پیشگاه او بازگردانده می‌شوید.

وَلَا يَمْلِكُ ٱلَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِ ٱلشَّفَـٰعَةَ إِلَّا مَن شَهِدَ بِٱلْحَقِّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ﴿۸۶﴾

[در آن روز‌] کسانی که [مشرکان‌] به جای خدا [به نیایش(۱)‌] می‌خوانند، قادر به شفاعت و امداد نیستند، ولیکن(۲) افرادی که آگاهانه به حق گواهی می‌دهند [مستقیما مورد نصرت خدا و مشمول نجات خواهند بود(۳)‌].

وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ ٱللَّهُ ۖ فَأَنَّىٰ يُؤْفَكُونَ﴿۸۷﴾

اگر از آنان بپرسی که چه کسی آنان را آفریده است، قطعاً می‌گویند: خدا؛پس چگونه [از راه بندگی او‌] بازگردانده می‌شوند؟!

وَقِيلِهِۦ يَـٰرَبِّ إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ قَوْمٌ لَّا يُؤْمِنُونَ﴿۸۸﴾

و گفتار پیامبر [این است که:‌] ‌صاحب‌اختیارا، اینان گروهی هستند که ایمان نمی‌آورند.

فَٱصْفَحْ عَنْهُمْ وَقُلْ سَلَـٰمٌ ۚ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ﴿۸۹﴾

پس، از آنان درگذر و بگو: سلام [بر شما(۱)‌]؛ به زودی [نتیجه لجاج را‌] خواهند دانست.