وَوَصَّيْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ بِوَٰلِدَيْهِ إِحْسَـٰنًا ۖ حَمَلَتْهُ أُمُّهُۥ كُرْهًا وَوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۖ وَحَمْلُهُۥ وَفِصَـٰلُهُۥ ثَلَـٰثُونَ شَهْرًا ۚ حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُۥ وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِىٓ أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ ٱلَّتِىٓ أَنْعَمْتَ عَلَىَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَىَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَـٰلِحًا تَرْضَىٰهُ وَأَصْلِحْ لِى فِى ذُرِّيَّتِىٓ ۖ إِنِّى تُبْتُ إِلَيْكَ وَإِنِّى مِنَ ٱلْمُسْلِمِينَ﴿۱۵﴾

به انسان سفارش کردیم که در مورد پدر و مادرش به شایستگی نیکی کند؛ [به ویژه‌] مادر که به دشواری بار حمل او را بر عهده داشت و با دشواری وضع حمل کرد؛ و [دوران‌] بارداری و شیرخوارگی‌اش [مجموعا حدود‌] سی ماه است؛ [و پرورش یافت‌] تا به حدّ رشد رسید و در چهل سالگی(۱) [که غرور جوانی‌اش فروکش کرده است‌] گوید: ‌صاحب‌اختیارا، به من الهام کن تا نعمتت را که بر من و پدر و مادرم ارزانی داشته‌ای، سپاس دارم و به کار شایسته‌ای که از آن خشنود گردی، دست زنم و برای من فرزندانم را شایسته گردان؛ به درگاه تو بازگشته‌ام و تسلیم [تو‌] هستم.

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا۟ وَنَتَجَاوَزُ عَن سَيِّـَٔاتِهِمْ فِىٓ أَصْحَـٰبِ ٱلْجَنَّةِ ۖ وَعْدَ ٱلصِّدْقِ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ﴿۱۶﴾

آنان کسانی‌اند که نیکوترین عملشان را می‌پذیریم(۱) و از بدیهاشان می‌گذریم؛ بنا به وعده حقّی که به آنان نوید داده می‌شد، در میان بهشتیان [جای دارند‌].

وَٱلَّذِى قَالَ لِوَٰلِدَيْهِ أُفٍّ لَّكُمَآ أَتَعِدَانِنِىٓ أَنْ أُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتِ ٱلْقُرُونُ مِن قَبْلِى وَهُمَا يَسْتَغِيثَانِ ٱللَّهَ وَيْلَكَ ءَامِنْ إِنَّ وَعْدَ ٱللَّهِ حَقٌّ فَيَقُولُ مَا هَـٰذَآ إِلَّآ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۱۷﴾

و آن کس که به پدر و مادرش گفت: از شما رنجیده‌ام، چگونه به من وعده می‌دهید که [از گور‌] بیرون آورده خواهم شد، در حالی که قبل از من نسلهای فراوانی رفتند [و بازنگشتند‌]! و پدر و مادر[ش] به خدا استغاثه می‌کنند [و به او می‌گویند:‌] وای بر تو، ایمان بیاور، که بی‌تردید وعده خدا راست است؛ پاسخ می‌دهد: این [وعده‌ها‌] چیزی جز افسانه‌های پیشینیان نیست.

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ ٱلْقَوْلُ فِىٓ أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِم مِّنَ ٱلْجِنِّ وَٱلْإِنسِ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ خَـٰسِرِينَ﴿۱۸﴾

آنان کسانی‌اند که فرمان مجازات(۱) در مورد ایشان تحقّق یافت، در حالی که در [جرگه‌] گروههایی از جن و انس درآمدند، که پیش از ایشان دورانشان سپری شد؛ بی‌گمان آنان زیانکار بودند.

وَلِكُلٍّ دَرَجَـٰتٌ مِّمَّا عَمِلُوا۟ ۖ وَلِيُوَفِّيَهُمْ أَعْمَـٰلَهُمْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ﴿۱۹﴾

هر گروه درجاتی متناسب با اعمالشان دارند؛ تا [حقّی تضییع نگردد‌] و خدا اعمالشان را به تمامی سزا دهد، بی‌آنکه مورد ظلم قرار گیرند.

وَيَوْمَ يُعْرَضُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ عَلَى ٱلنَّارِ أَذْهَبْتُمْ طَيِّبَـٰتِكُمْ فِى حَيَاتِكُمُ ٱلدُّنْيَا وَٱسْتَمْتَعْتُم بِهَا فَٱلْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ ٱلْهُونِ بِمَا كُنتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ فِى ٱلْأَرْضِ بِغَيْرِ ٱلْحَقِّ وَبِمَا كُنتُمْ تَفْسُقُونَ﴿۲۰﴾

روزی که انکارورزان بر آتش عرضه می‌شوند، [به آنان خطاب می‌شود:‌] نعمتهای پاکیزه خود را [که باید امروز هم از آن لذّت ببرید‌] در زندگی دنیایی‌تان از بین بردید و [فقط همان جا‌] از آنها بهره‌مند شدید؛ پس، امروز به خاطر سروری‌خواهی ناحق در زمین و انحرافی که داشتید، به مجازاتی ذلّت‌بار کیفر داده می‌شوید(۱).