قٓ ۚ وَٱلْقُرْءَانِ ٱلْمَجِيدِ﴿۱﴾

قاف؛ سوگند به قرآن ارجمند [که رستاخیز آمدنی است‌].

بَلْ عَجِبُوٓا۟ أَن جَآءَهُم مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ فَقَالَ ٱلْكَـٰفِرُونَ هَـٰذَا شَىْءٌ عَجِيبٌ﴿۲﴾

ولی انکارورزان از اینکه هشداردهنده‌ای از میان خودشان به سراغشان آمده است، ابراز شگفتی کردند و گفتند: داستان عجیبی است(۱)؛

أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا ۖ ذَٰلِكَ رَجْعٌۢ بَعِيدٌ﴿۳﴾

چگونه هنگامی که مردیم و خاک شدیم [باز برانگیخته خواهیم شد(۱)‌]؟! این بازگشتی است بعید(۲)!

قَدْ عَلِمْنَا مَا تَنقُصُ ٱلْأَرْضُ مِنْهُمْ ۖ وَعِندَنَا كِتَـٰبٌ حَفِيظٌۢ﴿۴﴾

ذرّاتی که زمین از بدن آنان می‌کاهد [همه را‌] می‌دانیم؛ و کتابی نگاهبان در اختیار داریم(۱).

بَلْ كَذَّبُوا۟ بِٱلْحَقِّ لَمَّا جَآءَهُمْ فَهُمْ فِىٓ أَمْرٍ مَّرِيجٍ﴿۵﴾

وقتی که [قرآن، کلام‌] حق(۱) بر آنان رسید، تکذیبش کردند و در وضع سردرگمی هستند.

أَفَلَمْ يَنظُرُوٓا۟ إِلَى ٱلسَّمَآءِ فَوْقَهُمْ كَيْفَ بَنَيْنَـٰهَا وَزَيَّنَّـٰهَا وَمَا لَهَا مِن فُرُوجٍ﴿۶﴾

مگر آسمان را بر فرازشان نمی‌نگرند که چگونه آن را افراشتیم و [به زیور ستارگان‌] آراستیم و عاری از [هرگونه‌] نقص و خلل است؟

وَٱلْأَرْضَ مَدَدْنَـٰهَا وَأَلْقَيْنَا فِيهَا رَوَٰسِىَ وَأَنۢبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍۭ بَهِيجٍ﴿۷﴾

و زمین را گستردیم و کوههای ثابت در آن پی افکندیم و از هر گونه‌ای [گیاهِ] بهجت‌انگیز در آن رویاندیم(۱)،

تَبْصِرَةً وَذِكْرَىٰ لِكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيبٍ﴿۸﴾

برای بصیرت و تذکار هر بنده بازآینده [به سوی خدا‌].

وَنَزَّلْنَا مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً مُّبَـٰرَكًا فَأَنۢبَتْنَا بِهِۦ جَنَّـٰتٍ وَحَبَّ ٱلْحَصِيدِ﴿۹﴾

از آسمان بارانی پربرکت فرستادیم و بدان باغها[ی میوه‌] و [مزارعِ‌] دانه[های] دروکردنی رویاندیم،

وَٱلنَّخْلَ بَاسِقَـٰتٍ لَّهَا طَلْعٌ نَّضِيدٌ﴿۱۰﴾

و درختان سرکشیده خرما با خوشه‌های برهم‌نشسته،

رِّزْقًا لِّلْعِبَادِ ۖ وَأَحْيَيْنَا بِهِۦ بَلْدَةً مَّيْتًا ۚ كَذَٰلِكَ ٱلْخُرُوجُ﴿۱۱﴾

برای روزی بندگان؛ به وسیله آن [باران‌] سرزمین خزان‌زده و خشک را حیات بخشیدیم؛ خروج از گورها هم به همین گونه است.

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَأَصْحَـٰبُ ٱلرَّسِّ وَثَمُودُ﴿۱۲﴾

قبل از آنان هم قوم نوح و اهالی «رَسّ»(۱) و قوم ثمود [پیامبرانشان را‌] ‌دروغ‌پرداز شمردند،

وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ وَإِخْوَٰنُ لُوطٍ﴿۱۳﴾

و نیز عاد و فرعون و هموطنان لوط.

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ ۚ كُلٌّ كَذَّبَ ٱلرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ﴿۱۴﴾

و اهالی «ایکه»(۱) و قوم «تبّع»(۲)؛ همه، رسولان را ‌دروغ‌پرداز شمردند و اعلام خطرِ من [در مورد آنان‌] تحقّق یافت(۳).

أَفَعَيِينَا بِٱلْخَلْقِ ٱلْأَوَّلِ ۚ بَلْ هُمْ فِى لَبْسٍ مِّنْ خَلْقٍ جَدِيدٍ﴿۱۵﴾

مگر در آفرینش نخستین فرو ماندیم [تا از اعاده آن عاجز باشیم‌]؟ [نه،‌] بلکه آنان درباره آفرینش جدید در شبهه‌اند(۱).