وَٱلنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ﴿۱﴾

سوگند به ستاره، آنگاه که افول کند،

مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ﴿۲﴾

که معاشر شما هرگز گمراه نشده و به راه تباهی نیفتاده است؛

وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلْهَوَىٰٓ﴿۳﴾

و از سرِ هوس سخن نمی‌گوید.

إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْىٌ يُوحَىٰ﴿۴﴾

قرآن جز وحی [الهی‌] نیست که [به او‌] القاء می‌شود؛

عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلْقُوَىٰ﴿۵﴾

[فرشته‌ای‌] پرتوان تعلیمش داده است(۱).

ذُو مِرَّةٍ فَٱسْتَوَىٰ﴿۶﴾

توانمندی که [در برابرش‌] ایستاد،

وَهُوَ بِٱلْأُفُقِ ٱلْأَعْلَىٰ﴿۷﴾

و او در موقعیتی برتر بود.

ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ﴿۸﴾

آنگاه [به پیامبر‌] نزدیک شد و نزدیکتر،

فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَىٰ﴿۹﴾

در حدّ فاصله دو کمان(۱) یا کمتر؛

فَأَوْحَىٰٓ إِلَىٰ عَبْدِهِۦ مَآ أَوْحَىٰ﴿۱۰﴾

آنگاه خدا [توسّط آن فرشته‌] آنچه می‌بایست به بنده [خاصّ‌] خود وحی کرد.

مَا كَذَبَ ٱلْفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ﴿۱۱﴾

دل [پیامبر‌] آنچه دید، به خطا نرفت.

أَفَتُمَـٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ﴿۱۲﴾

آیا با او درباره آنچه می‌بیند جدال می‌کنید؟

وَلَقَدْ رَءَاهُ نَزْلَةً أُخْرَىٰ﴿۱۳﴾

یک بار دیگر هم آن فرشته را [به صورت کامل‌] مشاهده کرده بود،

عِندَ سِدْرَةِ ٱلْمُنتَهَىٰ﴿۱۴﴾

در کنارِ [درخت‌] «سدرة المنتهی»(۱)؛

عِندَهَا جَنَّةُ ٱلْمَأْوَىٰٓ﴿۱۵﴾

که آرامشگاه بهشت همان جاست.

إِذْ يَغْشَى ٱلسِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ﴿۱۶﴾

آنگاه که هاله‌ای آن درخت را پوشانده بود،

مَا زَاغَ ٱلْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ﴿۱۷﴾

چشم [دلِ پیامبر(۱)‌] منحرف نشد و [از حدّ‌] تجاوز نکرد(۲)،

لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ ءَايَـٰتِ رَبِّهِ ٱلْكُبْرَىٰٓ﴿۱۸﴾

تحقیقاً پاره‌ای از بزرگترین آیات و نشانه‌های ‌صاحب‌اختیارش را [در آنجا‌] مشاهده کرد(۱).

أَفَرَءَيْتُمُ ٱللَّـٰتَ وَٱلْعُزَّىٰ﴿۱۹﴾

آیا به [بتهای‌] «لات» و «عُزّی» توجّه کرده‌اید [که چه بی‌اثرند‌]؟!

وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلْأُخْرَىٰٓ﴿۲۰﴾

و سومی‌اش «منات»؟!

أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلْأُنثَىٰ﴿۲۱﴾

چگونه [ادّعا دارید که‌] پسر خاصّ شماست و دختر خاصّ خدا(۱)؟!

تِلْكَ إِذًا قِسْمَةٌ ضِيزَىٰٓ﴿۲۲﴾

در این صورت این تقسیمی نارواست(۱).

إِنْ هِىَ إِلَّآ أَسْمَآءٌ سَمَّيْتُمُوهَآ أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَـٰنٍ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهْوَى ٱلْأَنفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلْهُدَىٰٓ﴿۲۳﴾

این بتها فقط نامهایی [بی‌مُسمّا‌] است که خود و پدرانتان آن را نام [معبودهای دروغین‌] نهاده‌اید، خدا هیچ اعتباری به آنها نداده است؛ فقط پیرو گمان و هوای نفس خویش(۱) هستند، در حالی که [موجبات‌] هدایت از جانب ‌صاحب‌اختیارشان بر آنان رسیده است.

أَمْ لِلْإِنسَـٰنِ مَا تَمَنَّىٰ﴿۲۴﴾

مگر انسان هر چه آرزو کند، برآورده و محقق می‌شود(۱)؟

فَلِلَّهِ ٱلْـَٔاخِرَةُ وَٱلْأُولَىٰ﴿۲۵﴾

دنیا و آخرت در اختیار خداست.

۞ وَكَم مِّن مَّلَكٍ فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ لَا تُغْنِى شَفَـٰعَتُهُمْ شَيْـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعْدِ أَن يَأْذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرْضَىٰٓ﴿۲۶﴾

چه بسیار فرشتگانی در آسمانها هستند که امدادِ [غیبی‌] آنان به هیچ وجه سودمند نخواهد بود، مگر پس از آنکه خدا برای هر که بخواهد و خشنود باشد، اجازه دهد(۱).