وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰ﴿۴۵﴾

و هم اوست که زوج نر و ماده را آفرید،

مِن نُّطْفَةٍ إِذَا تُمْنَىٰ﴿۴۶﴾

از نطفه‌ای، آنگاه که [در رحم‌] ریخته شود؛

وَأَنَّ عَلَيْهِ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُخْرَىٰ﴿۴۷﴾

و ایجاد عالم دیگر نیز بر عهده اوست،

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ﴿۴۸﴾

و هم او بی‌نیاز گرداند و سرمایه [زندگی‌] بخشد،

وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعْرَىٰ﴿۴۹﴾

و اوست ‌صاحب‌اختیار [ستاره‌] «شعری»(۱) [و تمامی کهکشانها‌]،

وَأَنَّهُۥٓ أَهْلَكَ عَادًا ٱلْأُولَىٰ﴿۵۰﴾

و اوست که قوم پیشین عاد را هلاک کرد(۱)،

وَثَمُودَا۟ فَمَآ أَبْقَىٰ﴿۵۱﴾

و نیز قوم ثمود را، که [هیچ کس از آنان را‌] باقی نگذاشت(۱)،

وَقَوْمَ نُوحٍ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ﴿۵۲﴾

و قبل از آن، قوم نوح را که ستمکارتر و سرکش‌تر بودند [هلاک کرد(۱)‌]؛

وَٱلْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَىٰ﴿۵۳﴾

و شهرهای زیر و روشده [قوم لوط‌] را در هم کوبید،

فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ﴿۵۴﴾

و بر آن [شهرها‌] غبار مرگ پوشاند(۱).

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ﴿۵۵﴾

حال [ای انسان‌] در مورد کدام یک از مظاهر قدرت ‌صاحب‌اختیارت تردید روا می‌داری؟!

هَـٰذَا نَذِيرٌ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلْأُولَىٰٓ﴿۵۶﴾

این [پیامبر نیز‌] هشداردهنده‌ای است از [گروه‌] هشداردهندگان پیشین.

أَزِفَتِ ٱلْـَٔازِفَةُ﴿۵۷﴾

رستاخیز(۱) نزدیک می‌شود(۲)؛

لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ﴿۵۸﴾

جز خدا کسی آشکارکننده آن نیست.

أَفَمِنْ هَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ﴿۵۹﴾

آیا از این سخن در شگفتید؟

وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ﴿۶۰﴾

و در حال غفلت و غرور می‌خندید و [بر حال خود‌] اشک نمی‌ریزید؟!

وَأَنتُمْ سَـٰمِدُونَ﴿۶۱﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

فَٱسْجُدُوا۟ لِلَّهِ وَٱعْبُدُوا۟ ۩﴿۶۲﴾

بر خدای سجده برید و [تنها او را‌] بندگی کنید.

ٱقْتَرَبَتِ ٱلسَّاعَةُ وَٱنشَقَّ ٱلْقَمَرُ﴿۱﴾

رستاخیز نزدیک می‌شود(۱) و [ضمن فروپاشی نظام جهان(۲)‌] ماه شکافته خواهد شد(۳).

وَإِن يَرَوْا۟ ءَايَةً يُعْرِضُوا۟ وَيَقُولُوا۟ سِحْرٌ مُّسْتَمِرٌّ﴿۲﴾

[انکارورزان‌] اگر آیتی را ملاحظه کنند، روی می‌گردانند و می‌گویند: جادویی است سابقه دار(۱).

وَكَذَّبُوا۟ وَٱتَّبَعُوٓا۟ أَهْوَآءَهُمْ ۚ وَكُلُّ أَمْرٍ مُّسْتَقِرٌّ﴿۳﴾

[رستاخیز را‌] دروغ شمردند و هوسهای خویش را پیروی کردند؛ و هر امری [از بشارت و انذارهای قرآن‌] در موعد خود قرار دارد(۱).

وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّنَ ٱلْأَنۢبَآءِ مَا فِيهِ مُزْدَجَرٌ﴿۴﴾

و مطمئناً اخباری که مایه بازایستادن(۱) از گناه است، به آنان رسیده است،

حِكْمَةٌۢ بَـٰلِغَةٌ ۖ فَمَا تُغْنِ ٱلنُّذُرُ﴿۵﴾

[آیات الهی‌] دانشِ توأم با بینشی است رسا، ولی هشدارها(۱) [در برابر افراد لجوج‌] بی‌اثرند؛

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ ۘ يَوْمَ يَدْعُ ٱلدَّاعِ إِلَىٰ شَىْءٍ نُّكُرٍ﴿۶﴾

پس، از آنان روی برتاب [و منتظر‌] روزی [باش‌] که دعوت کننده(۱) [ای خلق را‌] به امری بس دشوار(۲) فرا می‌خواند؛