وَنَبِّئْهُمْ أَنَّ ٱلْمَآءَ قِسْمَةٌۢ بَيْنَهُمْ ۖ كُلُّ شِرْبٍ مُّحْتَضَرٌ﴿۲۸﴾

و به آنان اعلام کن که آب [چشمه‌] میانشان سهمیه‌بندی شده است؛ هر نوبت آب آماده حضور [صاحب نوبت‌] خواهد بود(۱).

فَنَادَوْا۟ صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ﴿۲۹﴾

ولی آنان همدستِ [جسورتر‌]شان را ندا دادند، او هم دست به کار شد و [شتر را‌] پی کرد.

فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ﴿۳۰﴾

[دیدید که‌] مجازات و هشدار من چگونه بود؟

إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً وَٰحِدَةً فَكَانُوا۟ كَهَشِيمِ ٱلْمُحْتَظِرِ﴿۳۱﴾

بر سرشان یک خروشِ سهمناک فرستادیم و همگی همچون شاخه‌های خشک [مورد استفاده‌] حصارساز، شدند(۱).

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ﴿۳۲﴾

قرآن را برای پند گرفتن آسان ساختیم؛ آیا پندپذیری هست؟

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍۭ بِٱلنُّذُرِ﴿۳۳﴾

قوم لوط هم هشداردهندگان(۱) را ‌دروغ‌پرداز شمردند؛

إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا إِلَّآ ءَالَ لُوطٍ ۖ نَّجَّيْنَـٰهُم بِسَحَرٍ﴿۳۴﴾

طوفانی ریگبار بر سرشان فرستادیم [که همه هلاک شدند‌]، به جز خانواده لوط که سحرگاهان نجاتشان دادیم(۱)،

نِّعْمَةً مِّنْ عِندِنَا ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِى مَن شَكَرَ﴿۳۵﴾

[به خاطرِ‌] رحمتی از جانب ما؛ و به هر که سپاسگزاری کند، این گونه پاداش می‌دهیم.

وَلَقَدْ أَنذَرَهُم بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا۟ بِٱلنُّذُرِ﴿۳۶﴾

لوط آنان را از به قهر گرفتن ما هشدار داد، ولی در برابرِ هشدار به جدل پرداختند(۱)،

وَلَقَدْ رَٰوَدُوهُ عَن ضَيْفِهِۦ فَطَمَسْنَآ أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا۟ عَذَابِى وَنُذُرِ﴿۳۷﴾

و [با سوء نظر‌] از او درخواست تسلیم میهمانانش را داشتند، ما هم دیدگانشان را محو کردیم؛ [و گفتیم:‌] مجازات و [نتایج بی‌توجّهی به‌] هشدار مرا بچشید.

وَلَقَدْ صَبَّحَهُم بُكْرَةً عَذَابٌ مُّسْتَقِرٌّ﴿۳۸﴾

و صبحگاهان مجازاتی پایدار آنان را فرا گرفت.

فَذُوقُوا۟ عَذَابِى وَنُذُرِ﴿۳۹﴾

اینک مجازات و [نتایج بی‌توجّهی به‌] هشدار مرا بچشید.

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ﴿۴۰﴾

قرآن را برای پند گرفتن آسان ساختیم؛ آیا پندپذیری هست؟

وَلَقَدْ جَآءَ ءَالَ فِرْعَوْنَ ٱلنُّذُرُ﴿۴۱﴾

هشداردهندگان به سراغ فرعونیان [نیز‌] آمدند؛

كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذْنَـٰهُمْ أَخْذَ عَزِيزٍ مُّقْتَدِرٍ﴿۴۲﴾

و[لی‌] آنان تمامی آیات ما را دروغ شمردند؛ ما هم به سان فرادستی مقتدر گریبانشان را [به قهر‌] گرفتیم(۱).

أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌ مِّنْ أُو۟لَـٰٓئِكُمْ أَمْ لَكُم بَرَآءَةٌ فِى ٱلزُّبُرِ﴿۴۳﴾

آیا انکارورزانِ شما بر آنان برتری دارند؛ یا حکم برائتی از کتب پندآموز آسمانی [پیشین‌] دارید؟

أَمْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَمِيعٌ مُّنتَصِرٌ﴿۴۴﴾

یا می‌گویند که ما گروهی همپشتِ یکدیگر هستیم [پس حتماً پیروزیم‌]؟

سَيُهْزَمُ ٱلْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ ٱلدُّبُرَ﴿۴۵﴾

به زودی جمع[شان] در هم شکسته شده و فراری خواهند شد.

بَلِ ٱلسَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَٱلسَّاعَةُ أَدْهَىٰ وَأَمَرُّ﴿۴۶﴾

وعده‌گاهشان رستاخیز است که [روزگاری‌] سخت‌تر و تلختر است.

إِنَّ ٱلْمُجْرِمِينَ فِى ضَلَـٰلٍ وَسُعُرٍ﴿۴۷﴾

مسلّماً بزهکاران در گمراهی و سردرگمی‌اند(۱).

يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِى ٱلنَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا۟ مَسَّ سَقَرَ﴿۴۸﴾

روزی که به رو درافتاده در آتش کشیده شوند؛ [به آنان خطاب می‌شود:‌] تماس با آتش(۱) را بچشید.

إِنَّا كُلَّ شَىْءٍ خَلَقْنَـٰهُ بِقَدَرٍ﴿۴۹﴾

مطمئناً هر چیز را به اندازه آفریده‌ایم(۱).