ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ شَآقُّوا۟ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ ۖ وَمَن يُشَآقِّ ٱللَّهَ فَإِنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ﴿۴﴾

این [شکست‌] از آن جهت بود که با خدا و رسولش به مخالفت برخاستند؛ و هر که با خدا [و رسولش(۱)‌] مخالفت ورزد، [بداند که‌] خدا ‌سخت‌کیفر است.

مَا قَطَعْتُم مِّن لِّينَةٍ أَوْ تَرَكْتُمُوهَا قَآئِمَةً عَلَىٰٓ أُصُولِهَا فَبِإِذْنِ ٱللَّهِ وَلِيُخْزِىَ ٱلْفَـٰسِقِينَ﴿۵﴾

هر نخلی که انداختید یا برپا(۱) باقی گذاشتید، همه به فرمان خدا بود، تا [شما را یاری دهد‌] و منحرفان را رسوا گرداند.

وَمَآ أَفَآءَ ٱللَّهُ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ مِنْهُمْ فَمَآ أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ وَلَـٰكِنَّ ٱللَّهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُۥ عَلَىٰ مَن يَشَآءُ ۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ﴿۶﴾

آنچه خدا از [اموال‌] آنان به رسولش ارزانی داشت، شما با هیچ اسب و شتری(۱) بر آن نتاختید، بلکه خدا رسولان خود را برهر که بخواهد، مسلّط گرداند و بر هر کاری تواناست.

مَّآ أَفَآءَ ٱللَّهُ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ مِنْ أَهْلِ ٱلْقُرَىٰ فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِى ٱلْقُرْبَىٰ وَٱلْيَتَـٰمَىٰ وَٱلْمَسَـٰكِينِ وَٱبْنِ ٱلسَّبِيلِ كَىْ لَا يَكُونَ دُولَةًۢ بَيْنَ ٱلْأَغْنِيَآءِ مِنكُمْ ۚ وَمَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَىٰكُمْ عَنْهُ فَٱنتَهُوا۟ ۚ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ﴿۷﴾

آنچه خدا از [اموال‌] سکنه آن قریه‌ها عاید رسولش کرد، خاصّ خدا و رسول و خویشاوندان و یتیمان و بینوایان و درراه ماندگان است(۱)، تا [امکانات مالی‌] میان ثروتمندان شما دست به دست نگردد؛ آنچه رسول در اختیار شما قرار داد، بگیرید و از آنچه نهی کرد، خودداری کنید، و در برابر خدا پروا کنید؛ که خدا ‌سخت‌کیفر است.

لِلْفُقَرَآءِ ٱلْمُهَـٰجِرِينَ ٱلَّذِينَ أُخْرِجُوا۟ مِن دِيَـٰرِهِمْ وَأَمْوَٰلِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّنَ ٱللَّهِ وَرِضْوَٰنًا وَيَنصُرُونَ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥٓ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلصَّـٰدِقُونَ﴿۸﴾

[و نیز این اموال‌] خاصّ نیازمندان مهاجری است که از خانه و اموال خود رانده شده‌اند، در حالی که افزون‌بخشی و خشنودی خدا را(۱) می‌خواهند و [دین‌] خدا و رسولش را یاری می‌کنند؛ آنان صداقت دارند.

وَٱلَّذِينَ تَبَوَّءُو ٱلدَّارَ وَٱلْإِيمَـٰنَ مِن قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فِى صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ أُوتُوا۟ وَيُؤْثِرُونَ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۚ وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِۦ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُفْلِحُونَ﴿۹﴾

و نیز خاصّ کسانی است که قبل از مهاجرین، در [مدینه‌] خانه امن و ایمان، جای گرفتند و کسانی را که به سوی آنان هجرت کرده‌اند، دوست می‌دارند و در دل خود دغدغه‌ای نسبت به آنچه در اختیار مهاجران قرار داده شده است، احساس نمی‌کنند و هرچند خود نیازمند باشند، [آنان را‌] بر خود مقدّم می‌شمرند؛ و کسانی که از بخل نفس خویش مصون مانند، رستگارند.