لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِيهِمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن كَانَ يَرْجُوا۟ ٱللَّهَ وَٱلْيَوْمَ ٱلْـَٔاخِرَ ۚ وَمَن يَتَوَلَّ فَإِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلْغَنِىُّ ٱلْحَمِيدُ﴿۶﴾

در [روش‌] آنان سرمشق نیکویی برای شماست، برای کسی که به خدا و روز واپسین امید دارد؛ و هر که روی برتابد، خدا [از اطاعت خلق‌] بی‌نیاز و شایسته ستایش است.

۞ عَسَى ٱللَّهُ أَن يَجْعَلَ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ ٱلَّذِينَ عَادَيْتُم مِّنْهُم مَّوَدَّةً ۚ وَٱللَّهُ قَدِيرٌ ۚ وَٱللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۷﴾

چه بسا خدا میان شما و پاره‌ای از دشمنانتان دوستی پدید آورد؛ که خدا توانا و آمرزگاری است مهربان.

لَّا يَنْهَىٰكُمُ ٱللَّهُ عَنِ ٱلَّذِينَ لَمْ يُقَـٰتِلُوكُمْ فِى ٱلدِّينِ وَلَمْ يُخْرِجُوكُم مِّن دِيَـٰرِكُمْ أَن تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوٓا۟ إِلَيْهِمْ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلْمُقْسِطِينَ﴿۸﴾

خدا شما را از داشتن روابط نیکو و عادلانه با کسانی که در امر دین با شما نجنگیده‌اند و شما را از خانه‌های خود بیرون نرانده‌اند، نهی نمی‌کند؛ و خدا عادلان را دوست می‌دارد؛

إِنَّمَا يَنْهَىٰكُمُ ٱللَّهُ عَنِ ٱلَّذِينَ قَـٰتَلُوكُمْ فِى ٱلدِّينِ وَأَخْرَجُوكُم مِّن دِيَـٰرِكُمْ وَظَـٰهَرُوا۟ عَلَىٰٓ إِخْرَاجِكُمْ أَن تَوَلَّوْهُمْ ۚ وَمَن يَتَوَلَّهُمْ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلظَّـٰلِمُونَ﴿۹﴾

شما را تنها از دوستی(۱) با کسانی نهی می‌کند که در امر دین با شما جنگیدند و با پشتیبانی یکدیگر، شما را از خانه‌های خود بیرون راندند؛ و کسانی که با آنان دوستی ورزند، ستمگرند.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِذَا جَآءَكُمُ ٱلْمُؤْمِنَـٰتُ مُهَـٰجِرَٰتٍ فَٱمْتَحِنُوهُنَّ ۖ ٱللَّهُ أَعْلَمُ بِإِيمَـٰنِهِنَّ ۖ فَإِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِنَـٰتٍ فَلَا تَرْجِعُوهُنَّ إِلَى ٱلْكُفَّارِ ۖ لَا هُنَّ حِلٌّ لَّهُمْ وَلَا هُمْ يَحِلُّونَ لَهُنَّ ۖ وَءَاتُوهُم مَّآ أَنفَقُوا۟ ۚ وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ أَن تَنكِحُوهُنَّ إِذَآ ءَاتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ ۚ وَلَا تُمْسِكُوا۟ بِعِصَمِ ٱلْكَوَافِرِ وَسْـَٔلُوا۟ مَآ أَنفَقْتُمْ وَلْيَسْـَٔلُوا۟ مَآ أَنفَقُوا۟ ۚ ذَٰلِكُمْ حُكْمُ ٱللَّهِ ۖ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ ۚ وَٱللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ﴿۱۰﴾

ای ایمان‌آوردگان، هر گاه زنان با ایمان مهاجر نزد شما آیند، در مورد آنان تحقیق کنید؛ [اگرچه‌] خدا به ایمانشان داناتر است؛ اگر آنان را با ایمان تشخیص دادید، به سوی کفّار بازشان نگردانید؛ زیرا آنان بر یکدیگر حلال نیستند؛ و[لی‌] هزینه‌ای که [آن کفّار برای ازدواج‌] کرده‌اند، به آنان بپردازید؛ و بر شما گناهی نیست که اگر مهرشان(۱) را بدهید، با آنان ازدواج کنید؛ و به همسری(۲) زنان کافرِ [خود که به مکّه نزد کفّار بازگشته‌اند‌] پای‌بند مباشید و هزینه‌ای که برای ازدواج کرده‌اید، مطالبه کنید و کفّار نیز هزینه‌ای که [برای ازدواج زنان مؤمن و فراری خود‌] کرده‌اند، باید مطالبه کنند؛ این(۳) حکم خداست که میان شما داوری می‌کند؛ و خدا دانا و فرزانه است.

وَإِن فَاتَكُمْ شَىْءٌ مِّنْ أَزْوَٰجِكُمْ إِلَى ٱلْكُفَّارِ فَعَاقَبْتُمْ فَـَٔاتُوا۟ ٱلَّذِينَ ذَهَبَتْ أَزْوَٰجُهُم مِّثْلَ مَآ أَنفَقُوا۟ ۚ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ ٱلَّذِىٓ أَنتُم بِهِۦ مُؤْمِنُونَ﴿۱۱﴾

و اگر مهریه‌ای از همسران شما [با رفتن آنان‌] به سوی کفّار، از دستتان رفت، آنگاه به [غنیمتی که‌] عاقبت [جنگ است‌] دست یافتید، [از آن محلّ‌] به کسانی که همسرانشان رفته‌اند، معادل هزینه‌ای که [برای ازدواج‌] کرده‌اند، بپردازید؛ و در برابر خدایی که به او ایمان دارید پروا کنید(۱).