يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ﴿۱۱﴾

خویشانشان را به آنان می‌نمایند؛ بزه‌کار آرزو کند کاش می‌توانست فرزندان و همسر و برادر خود را در برابر رهایی از مجازات آن روز فدا کند،

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ﴿۱۲﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ﴿۱۳﴾

و نیز وابستگانش را که او را در پناه خود می‌گرفتند،

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنجِيهِ﴿۱۴﴾

و هر کس را که در زمین است یکسره [فدا کند‌] که خود را نجات دهد.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ﴿۱۵﴾

هرگز! [دوزخ‌] آتشی زبانه کشیده است،

نَزَّاعَةً لِّلشَّوَىٰ﴿۱۶﴾

[که‌] پوست از تن می‌کنَد؛

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ﴿۱۷﴾

[و‌] هر کس را که [به حق‌] پشت کرد و روی برتافت، فرامی‌خواند؛

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ﴿۱۸﴾

و [نیز هر کس را که‌] جمع کرد و اندوخت.

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا﴿۱۹﴾

انسان، ناشکیبا و آزمند آفریده شده است،

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًا﴿۲۰﴾

آنگاه که کمترین سختی به او رسد، بی‌تاب است،

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا﴿۲۱﴾

و چون به رفاه رسد، بخل می‌ورزد،

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ﴿۲۲﴾

مگر نمازگزارانی که بر نمازشان مداومت می‌ورزند،

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ﴿۲۳﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُومٌ﴿۲۴﴾

و آنان که در اموالشان حقّی معین برای سائل و محروم است،

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ﴿۲۵﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ﴿۲۶﴾

و آنان که روز جزا را باور دارند(۱) و از مجازات ‌صاحب‌اختیارشان هراسانند(۲)؛

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ﴿۲۷﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ﴿۲۸﴾

[چرا که در صورتِ غفلت‌] از مجازاتِ ‌صاحب‌اختیارشان ایمن نتوانند بود.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَـٰفِظُونَ﴿۲۹﴾

و آنان که اندام خود را [از پیروی شهوات‌] حفظ می‌کنند،

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ﴿۳۰﴾

مگر در برابر همسرانشان یا زنان اسیری که در اختیارشان قرار گرفته [و با آنان ازدواج کرده‌اند(۱)]، که [در این صورت‌] مورد ملامت نخواهند بود.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ﴿۳۱﴾

و آنان که فراتر از این را بخواهند، تجاوزگرند؛

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَـٰنَـٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ﴿۳۲﴾

و نیز کسانی که امانتها و پیمان خویش را رعایت می‌کنند(۱)،

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَـٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ﴿۳۳﴾

و پای گواهی‌های خود می‌ایستند(۱)،

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ﴿۳۴﴾

و بر نمازشان مراقبت دارند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ فِى جَنَّـٰتٍ مُّكْرَمُونَ﴿۳۵﴾

آنان در باغهایی [از بهشت‌] مورد اکرام هستند.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ﴿۳۶﴾

چرا انکارورزان در گروههای متفرّق از راست و چپ به جانبت شتابانند(۱)؟

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ﴿۳۷﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ﴿۳۸﴾

آیا هر یک از آنان طمع دارد که به بهشتِ پرنعمت درآورده شود؟

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَـٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ﴿۳۹﴾

هرگز! آنان را از آنچه(۱) خود می‌دانند، خلقشان کرده‌ایم.