كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍ﴿۷﴾

آگاه باشید، که سرنوشت بزهکاران در تنگنای(۱) پستی است(۲).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌ﴿۸﴾

خبر نداری تنگنای پست چگونه است!

كِتَـٰبٌ مَّرْقُومٌ﴿۹﴾

سرنوشتی است روشن.

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ﴿۱۰﴾

در آن روز وای به حال تکذیب‌‌کنندگان،

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ﴿۱۱﴾

آنان که روز جزا را دروغ می‌شمارند.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ﴿۱۲﴾

تنها هر متجاوز گنهکاری آن را دروغ می‌شمارد؛

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۱۳﴾

که چون آیات ما بر او خوانده شود، می‌گوید: افسانه‌های(۱) پیشینیان [بیش نیست‌].

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ﴿۱۴﴾

هرگز [این گفتار افسانه نیست‌]، بلکه دستاورد آنان زنگار بر دلهایشان بسته است(۱)؛

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ﴿۱۵﴾

چنین نیست [که می‌پندارند‌]، آنان در آن روز از [کرامتِ قرب‌] ‌صاحب‌اختیارشان محرومند(۱).

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ﴿۱۶﴾

و به دوزخ درمی‌آیند(۱).

ثُمَّ يُقَالُ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ﴿۱۷﴾

آنگاه به آنان گفته می‌شود: این است آنچه دروغش می‌شمردید.

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ﴿۱۸﴾

آگاه باشید، که کارنامه نیکوکاران در درجات عالی(۱) است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ﴿۱۹﴾

خبر نداری درجات عالی چگونه است!

كِتَـٰبٌ مَّرْقُومٌ﴿۲۰﴾

سرنوشتی است روشن،

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ﴿۲۱﴾

که مقرّبان، آن را مشاهده خواهند کرد.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ﴿۲۲﴾

محقّقاً نیکوکاران در بهشت پرنعمتند؛

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ﴿۲۳﴾

از فراز تختها می‌نگرند(۱)؛

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ﴿۲۴﴾

طراوت و خرمی نعمت را در چهره‌هاشان مشاهده می‌کنی؛

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ﴿۲۵﴾

از شرابی سر به مُهر نوشانیده می‌شوند(۱)،

خِتَـٰمُهُۥ مِسْكٌ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَـٰفِسُونَ﴿۲۶﴾

که مهر آن از مُشک است؛ و در این [نعمت است که‌] مشتاقان باید بر یکدیگر سبقت گیرند [نه دنیای گذرا(۱)‌].

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ﴿۲۷﴾

آمیزه آن شراب از [چشمه‌] تسنیم است،

عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ﴿۲۸﴾

چشمه‌ای که مقرّبان [خدا‌] از آن می‌نوشند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ﴿۲۹﴾

[روزگاری بود و گذشت که‌] گنهکاران به مؤمنان می‌خندیدند؛

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ﴿۳۰﴾

و چون از کنارشان می‌گذشتند، [به یکدیگر‌] چشمک می‌زدند؛

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ﴿۳۱﴾

و هنگامی که نزد خانواده خود بازمی‌گشتند، شادمان [و خرامان‌] بازمی‌گشتند؛

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ﴿۳۲﴾

و چون مؤمنان را می‌دیدند، آنان را گمراه معرّفی می‌کردند،

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَـٰفِظِينَ﴿۳۳﴾

در حالی که آنان را متولی مؤمنان نفرستاده بودند.

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ﴿۳۴﴾

ولی امروز مؤمنان به انکارورزان می‌خندند(۱)،