أَلَمْ تَرَ إِلَى ٱلَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ ءَامَنُوا۟ بِمَآ أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَآ أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَن يَتَحَاكَمُوٓا۟ إِلَى ٱلطَّـٰغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوٓا۟ أَن يَكْفُرُوا۟ بِهِۦ وَيُرِيدُ ٱلشَّيْطَـٰنُ أَن يُضِلَّهُمْ ضَلَـٰلًۢا بَعِيدًا﴿۶۰﴾

آیا توجّه نکرده‌ای به کسانی که بر این تصوّرند که به آنچه بر تو و قبل از تو نازل شده است، باور دارند، و[لی‌] می‌خواهند حاکمیت طاغوت [و امرای خودکامه‌] را هم بپذیرند، در حالی که به انکار طاغوت فرمان یافته‌اند؛ شیطان می‌خواهد در گمراهی بی‌پایانی قرارشان دهد.

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا۟ إِلَىٰ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ وَإِلَى ٱلرَّسُولِ رَأَيْتَ ٱلْمُنَـٰفِقِينَ يَصُدُّونَ عَنكَ صُدُودًا﴿۶۱﴾

و چون به آنان گفته شود: به آنچه خدا نازل کرده است و به [تعلیمات‌] رسول توجّه کنید، دورویان را می‌بینی که سخت از تو روی برمی‌تابند.

فَكَيْفَ إِذَآ أَصَـٰبَتْهُم مُّصِيبَةٌۢ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ ثُمَّ جَآءُوكَ يَحْلِفُونَ بِٱللَّهِ إِنْ أَرَدْنَآ إِلَّآ إِحْسَـٰنًا وَتَوْفِيقًا﴿۶۲﴾

آنگاه که بر اثر رفتار گذشته خود دچار آسیبی می‌شوند، چگونه است که به سراغ تو می‌آیند، در حالی که به خدا سوگند یاد می‌کنند که جز خیرخواهی و سازگاری منظوری نداشتیم.

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ يَعْلَمُ ٱللَّهُ مَا فِى قُلُوبِهِمْ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَعِظْهُمْ وَقُل لَّهُمْ فِىٓ أَنفُسِهِمْ قَوْلًۢا بَلِيغًا﴿۶۳﴾

اینان کسانی هستند که خدا نیات درونیشان را می‌داند، از آنان درگذر و اندرزشان بده و به گونه‌ای دلنشین با بیانی رسا با آنان سخن بگو.

وَمَآ أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ ٱللَّهِ ۚ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ جَآءُوكَ فَٱسْتَغْفَرُوا۟ ٱللَّهَ وَٱسْتَغْفَرَ لَهُمُ ٱلرَّسُولُ لَوَجَدُوا۟ ٱللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا﴿۶۴﴾

هیچ رسولی را نفرستادیم مگر به این منظور که به فرمان خدا مورد اطاعت [مردم‌] قرار گیرد؛ و اگر [هواداران طاغوتها‌] هنگامی(۱) که [با کارشکنی و دشمنی‌] به خویش ستم می‌کردند، نزد تو آمده، از خدا آمرزش می‌خواستند و رسول هم برایشان آمرزش می‌طلبید، خدای را بازپذیر و مهربان می‌یافتند(۲).

فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا۟ فِىٓ أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا۟ تَسْلِيمًا﴿۶۵﴾

نه، به ‌صاحب‌اختیارت سوگند، آنان ایمان [واقعی‌] نخواهند داشت، تا اینکه در اختلاف بین خود، تو را به داوری بپذیرند و از داوری تو در دل احساس ناراحتی نکنند و بی‌چون و چرا تسلیم آن باشند.