قُلْ أَىُّ شَىْءٍ أَكْبَرُ شَهَـٰدَةً ۖ قُلِ ٱللَّهُ ۖ شَهِيدٌۢ بَيْنِى وَبَيْنَكُمْ ۚ وَأُوحِىَ إِلَىَّ هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانُ لِأُنذِرَكُم بِهِۦ وَمَنۢ بَلَغَ ۚ أَئِنَّكُمْ لَتَشْهَدُونَ أَنَّ مَعَ ٱللَّهِ ءَالِهَةً أُخْرَىٰ ۚ قُل لَّآ أَشْهَدُ ۚ قُلْ إِنَّمَا هُوَ إِلَـٰهٌ وَٰحِدٌ وَإِنَّنِى بَرِىٓءٌ مِّمَّا تُشْرِكُونَ﴿۱۹﴾

بگو: گواهی چه کسی برتر و بزرگتر است؟ [آنگاه‌] بگو: [گواهی‌] خدا؛ [که‌] میان من و شما گواه است؛ و این قرآن [از جانب او‌] بر من وحی شده است تا به وسیله آن شما و هر که را [پیام آن به او‌] برسد، هشدار دهم؛ آیا نظر شما این است که در کنار خدا معبودان(۱) دیگری هست؟ و بگو: من هرگز چنین نظری نخواهم داد؛ بگو: تنها او معبود یگانه است و من از آنچه [در قدرت با او‌] شریک می‌دانید، بری هستم.

ٱلَّذِينَ ءَاتَيْنَـٰهُمُ ٱلْكِتَـٰبَ يَعْرِفُونَهُۥ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَآءَهُمُ ۘ ٱلَّذِينَ خَسِرُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ﴿۲۰﴾

اهل‌کتاب پیامبر را چنان می‌شناسند که فرزندان خویش را؛ [با وجود این‌] آنان که خود را به زیان انداختند، ایمان نمی‌آرند(۱).

وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ ٱفْتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِـَٔايَـٰتِهِۦٓ ۗ إِنَّهُۥ لَا يُفْلِحُ ٱلظَّـٰلِمُونَ﴿۲۱﴾

کیست ستمکارتر از آن که دروغ به خدا نسبت دهد(۱) یا آیات او را دروغ شمارد؟ به راستی ستمگران رستگار نخواهند شد.

وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذِينَ أَشْرَكُوٓا۟ أَيْنَ شُرَكَآؤُكُمُ ٱلَّذِينَ كُنتُمْ تَزْعُمُونَ﴿۲۲﴾

و [به یاد آر‌] روزی را که همگان را احضار می‌کنیم(۱)، آنگاه به شرک‌‌‌ورزان خطاب کنیم(۲): افرادی که معبود خود تصوّر می‌کردید، کجا هستند(۳)

ثُمَّ لَمْ تَكُن فِتْنَتُهُمْ إِلَّآ أَن قَالُوا۟ وَٱللَّهِ رَبِّنَا مَا كُنَّا مُشْرِكِينَ﴿۲۳﴾

عذرشان همین است که: سوگند به خدا، ‌صاحب‌اختیارمان که ما مشرک نبودیم.

ٱنظُرْ كَيْفَ كَذَبُوا۟ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ ۚ وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يَفْتَرُونَ﴿۲۴﴾

ببین چگونه [دعاوی‌] خود را تکذیب می‌کنند و بتهایی که به باطل عَلَم می‌کردند، از نظرشان ناپدید گشت.

وَمِنْهُم مَّن يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ ۖ وَجَعَلْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَن يَفْقَهُوهُ وَفِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَقْرًا ۚ وَإِن يَرَوْا۟ كُلَّ ءَايَةٍ لَّا يُؤْمِنُوا۟ بِهَا ۚ حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءُوكَ يُجَـٰدِلُونَكَ يَقُولُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّآ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۲۵﴾

پاره‌ای از آنان [در ظاهر‌] به [گفتار‌] تو گوش فرا می‌دهند، و[لی‌] بر دلهاشان پرده(۱) و بر گوشهاشان سنگینی نهادیم(۲) تا آن [پیام‌] را درنیابند؛ و هر آیتی را که مشاهده کنند باور نمی‌آورند؛ وقتی هم که به سراغ تو آیند، انکارورزان با تو مجادله می‌کنند [و‌] می‌گویند: این [کتاب‌] چیزی جز افسانه‌های(۳) پیشینیان نیست.

وَهُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَيَنْـَٔوْنَ عَنْهُ ۖ وَإِن يُهْلِكُونَ إِلَّآ أَنفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ﴿۲۶﴾

آنان [دیگران را هم‌] از [پیروی‌] قرآن بازمی‌دارند و خود نیز از آن کناره می‌گیرند؛ در حالی که تنها خود را به هلاکت می‌اندازَند و نمی‌فهمند.

وَلَوْ تَرَىٰٓ إِذْ وُقِفُوا۟ عَلَى ٱلنَّارِ فَقَالُوا۟ يَـٰلَيْتَنَا نُرَدُّ وَلَا نُكَذِّبَ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّنَا وَنَكُونَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ﴿۲۷﴾

و کاش آنان را هنگامی که در برابر آتش بازداشت شده‌اند، مشاهده می‌کردی که [با حسرت‌] خواهند گفت: کاش [به دنیا‌] بازگردانده شویم و آیات ‌صاحب‌اختیار خود را دروغ نشمریم و در زمره مؤمنان قرار گیریم(۱).