وَكَذَٰلِكَ فَتَنَّا بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لِّيَقُولُوٓا۟ أَهَـٰٓؤُلَآءِ مَنَّ ٱللَّهُ عَلَيْهِم مِّنۢ بَيْنِنَآ ۗ أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِأَعْلَمَ بِٱلشَّـٰكِرِينَ﴿۵۳﴾

مردم را این گونه به وسیله یکدیگر به آزمایش گرفتیم تا [توانگرانشان‌] بگویند: آیا از میان ما این [اراذل‌] هستند که خدا نعمت بزرگی به آنان داد(۱)؟ مگر خدا به حال سپاسگزاران آگاه‌تر نیست؟

وَإِذَا جَآءَكَ ٱلَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِـَٔايَـٰتِنَا فَقُلْ سَلَـٰمٌ عَلَيْكُمْ ۖ كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلَىٰ نَفْسِهِ ٱلرَّحْمَةَ ۖ أَنَّهُۥ مَنْ عَمِلَ مِنكُمْ سُوٓءًۢا بِجَهَـٰلَةٍ ثُمَّ تَابَ مِنۢ بَعْدِهِۦ وَأَصْلَحَ فَأَنَّهُۥ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۵۴﴾

و چون افرادی که به آیات ما باور دارند نزد تو آیند، بگو: درود بر شما که ‌صاحب‌اختیارتان [در حق شما‌] رحمت را بر خود مقرّر داشته است؛ هر که از شما به نادانی مرتکب عمل زشتی شود، آنگاه پس از آن توبه نموده و به اصلاح [خود‌] پردازد، [بداند که‌] خدا آمرزگاری است مهربان.

وَكَذَٰلِكَ نُفَصِّلُ ٱلْـَٔايَـٰتِ وَلِتَسْتَبِينَ سَبِيلُ ٱلْمُجْرِمِينَ﴿۵۵﴾

آیات را این گونه به وضوح بیان می‌کنیم تا [توجّه کنید‌] و راه(۱) [نجات‌] بزهکاران آشکار گردد.

قُلْ إِنِّى نُهِيتُ أَنْ أَعْبُدَ ٱلَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ ۚ قُل لَّآ أَتَّبِعُ أَهْوَآءَكُمْ ۙ قَدْ ضَلَلْتُ إِذًا وَمَآ أَنَا۠ مِنَ ٱلْمُهْتَدِينَ﴿۵۶﴾

بگو: من از بندگی افرادی که شما به جای خدا [به نیایش‌] می‌خوانید، نهی شده‌ام(۱)؛ بگو: هوسهای شما را پیروی نمی‌کنم، که در آن صورت گمراه خواهم بود، نه ‌‌راه‌یافته.

قُلْ إِنِّى عَلَىٰ بَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّى وَكَذَّبْتُم بِهِۦ ۚ مَا عِندِى مَا تَسْتَعْجِلُونَ بِهِۦٓ ۚ إِنِ ٱلْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ ۖ يَقُصُّ ٱلْحَقَّ ۖ وَهُوَ خَيْرُ ٱلْفَـٰصِلِينَ﴿۵۷﴾

بگو: من نشانه روشنی از ‌صاحب‌اختیار خویش دارم که شما آن را دروغ شمرده‌اید؛ مجازاتی که با [تمسخر و‌] شتاب می‌خواهید، در اختیار من نیست؛ حکم تنها به دست خداست؛ که حق را پی می‌گیرد و بهترین داوران است.

قُل لَّوْ أَنَّ عِندِى مَا تَسْتَعْجِلُونَ بِهِۦ لَقُضِىَ ٱلْأَمْرُ بَيْنِى وَبَيْنَكُمْ ۗ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۵۸﴾

بگو: اگر مجازاتی که با [تمسخر و‌] شتاب می‌خواهید در اختیار من بود(۱)، کار میان من و شما یکسره می‌شد؛ و خدا به [احوال‌] ستمگران آگاه‌تر است.

۞ وَعِندَهُۥ مَفَاتِحُ ٱلْغَيْبِ لَا يَعْلَمُهَآ إِلَّا هُوَ ۚ وَيَعْلَمُ مَا فِى ٱلْبَرِّ وَٱلْبَحْرِ ۚ وَمَا تَسْقُطُ مِن وَرَقَةٍ إِلَّا يَعْلَمُهَا وَلَا حَبَّةٍ فِى ظُلُمَـٰتِ ٱلْأَرْضِ وَلَا رَطْبٍ وَلَا يَابِسٍ إِلَّا فِى كِتَـٰبٍ مُّبِينٍ﴿۵۹﴾

خزائن(۱) نهان تنها در اختیار اوست و جز او کسی بدان واقف نیست(۲)؛ آنچه در خشکی و دریاست می‌داند؛ هیچ برگی بدون آگاهی او [از درخت‌] نمی‌افتد و نه هیچ دانه‌ای در تاریکیهای زمین. و هیچ تر و خشکی [و هیچ کوچک و بزرگی از اعمال آدمی‌] نیست، مگر اینکه در کتابی روشن ثبت است(۳).