فَقُطِعَ دَابِرُ ٱلْقَوْمِ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ ۚ وَٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۴۵﴾

پس ریشه آن ستمگران برکنده شد، و سپاس خاصّ خداست، ‌صاحب‌اختیار جهانیان(۱).

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَخَذَ ٱللَّهُ سَمْعَكُمْ وَأَبْصَـٰرَكُمْ وَخَتَمَ عَلَىٰ قُلُوبِكُم مَّنْ إِلَـٰهٌ غَيْرُ ٱللَّهِ يَأْتِيكُم بِهِ ۗ ٱنظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ ٱلْـَٔايَـٰتِ ثُمَّ هُمْ يَصْدِفُونَ﴿۴۶﴾

بگو: به نظر شما اگر خدا شنوایی و بینایی شما را بازستاند و بر دلهای شما مُهر [غفلت‌] نهد، کدام معبودی جز خدا آن را برای شما بازمی‌آرد؟ ببین چگونه آیات را به شکلهای مختلف بیان می‌کنیم، باز هم روی برمی‌تابند.

قُلْ أَرَءَيْتَكُمْ إِنْ أَتَىٰكُمْ عَذَابُ ٱللَّهِ بَغْتَةً أَوْ جَهْرَةً هَلْ يُهْلَكُ إِلَّا ٱلْقَوْمُ ٱلظَّـٰلِمُونَ﴿۴۷﴾

بگو: به نظر شما(۱) اگر مجازاتِ خدا ناگهان یا پس از اعلام، بر شما فرا رسد، آیا جز گروه ستمگران هلاک می‌شوند؟

وَمَا نُرْسِلُ ٱلْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ ۖ فَمَنْ ءَامَنَ وَأَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ﴿۴۸﴾

ما پیامبران را جز به عنوان بشارت‌‌دهنده و هشداردهنده نمی‌فرستیم؛ و آنان که ایمان آرند و به اصلاح [خود‌] پردازند، ترس و اندوهی نخواهند داشت(۱).

وَٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا يَمَسُّهُمُ ٱلْعَذَابُ بِمَا كَانُوا۟ يَفْسُقُونَ﴿۴۹﴾

ولی کسانی که آیات ما را دروغ شمارند، به کیفر انحرافشان، مجازات دامنگیرشان خواهد شد.

قُل لَّآ أَقُولُ لَكُمْ عِندِى خَزَآئِنُ ٱللَّهِ وَلَآ أَعْلَمُ ٱلْغَيْبَ وَلَآ أَقُولُ لَكُمْ إِنِّى مَلَكٌ ۖ إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا مَا يُوحَىٰٓ إِلَىَّ ۚ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى ٱلْأَعْمَىٰ وَٱلْبَصِيرُ ۚ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ﴿۵۰﴾

بگو: به شما نمی‌گویم که خزاین خدا در اختیار من است، و از عالم غیب هم مطلّع نیستم(۱)، و نمی‌گویم که فرشته‌ام(۲)؛ تنها پیرو آنچه به من وحی می‌شود هستم؛ بگو: آیا نابینا و بینا یکسانند؟ آیا اندیشه نمی‌کنید؟

وَأَنذِرْ بِهِ ٱلَّذِينَ يَخَافُونَ أَن يُحْشَرُوٓا۟ إِلَىٰ رَبِّهِمْ ۙ لَيْسَ لَهُم مِّن دُونِهِۦ وَلِىٌّ وَلَا شَفِيعٌ لَّعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ﴿۵۱﴾

و بدین [پیام‌] کسانی را که از [عاقبت خویش به هنگام‌] حضور بر آستان ‌صاحب‌اختیارشان ترس و نگرانی دارند، هشدار بده(۱) که [در روز رستاخیز‌] هیچ کارساز و کمک کاری جز خدا نخواهند داشت، بسا که پرواپیشه شوند.

وَلَا تَطْرُدِ ٱلَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُم بِٱلْغَدَوٰةِ وَٱلْعَشِىِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُۥ ۖ مَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِم مِّن شَىْءٍ وَمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِم مِّن شَىْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُونَ مِنَ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۵۲﴾

[زنهار‌] کسانی را که بامداد و شبانگاه ‌صاحب‌اختیار خویش را [به نیایش‌] می‌خوانند و خشنودی او را می‌جویند، طرد مکن؛ نه تو مسؤول حساب آنان هستی و نه آنان مسؤول حساب تو که طردشان کنی و در زمره ستمگران قرار گیری.