۞ إِنَّمَا يَسْتَجِيبُ ٱلَّذِينَ يَسْمَعُونَ ۘ وَٱلْمَوْتَىٰ يَبْعَثُهُمُ ٱللَّهُ ثُمَّ إِلَيْهِ يُرْجَعُونَ﴿۳۶﴾

تنها کسانی که گوش شنوا دارند [دعوت تو را‌] می‌پذیرند؛ و[لی‌] مرده‌دلان [ناباور(۱)‌] را [وقتی‌] خدا برانگیزد، [متوجّه خواهند شد(۲)‌] آنگاه [همه‌] به پیشگاه او بازگردانده می‌شوند.

وَقَالُوا۟ لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ ءَايَةٌ مِّن رَّبِّهِۦ ۚ قُلْ إِنَّ ٱللَّهَ قَادِرٌ عَلَىٰٓ أَن يُنَزِّلَ ءَايَةً وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ﴿۳۷﴾

آنان می‌گفتند: چرا [مانند پیامبران پیشین(۱)‌] معجزه‌ای از ‌صاحب‌اختیارش بر او نازل نشده است(۲)؟ [در حالی که قرآن معجزه‌ای است جاودانه(۳)‌]، بگو: خدا قادر است که [هر‌] معجزه‌ای نازل کند، ولی بیشترشان نمی‌دانند.

وَمَا مِن دَآبَّةٍ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا طَـٰٓئِرٍ يَطِيرُ بِجَنَاحَيْهِ إِلَّآ أُمَمٌ أَمْثَالُكُم ۚ مَّا فَرَّطْنَا فِى ٱلْكِتَـٰبِ مِن شَىْءٍ ۚ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّهِمْ يُحْشَرُونَ﴿۳۸﴾

هیچ موجود زنده‌ای در زمین نیست و نه پرنده‌ای که با دو بال خود پرواز می‌کند، مگر آنکه گروههایی هستند همانند شما [آفریده‌شده و روزی‌خوار‌]؛ ما در کتاب [آفرینش و تقدیر‌] هیچ چیز را فروگذار نکرده‌ایم، آنگاه در پیشگاه ‌صاحب‌اختیارشان احضار خواهند شد.

وَٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا صُمٌّ وَبُكْمٌ فِى ٱلظُّلُمَـٰتِ ۗ مَن يَشَإِ ٱللَّهُ يُضْلِلْهُ وَمَن يَشَأْ يَجْعَلْهُ عَلَىٰ صِرَٰطٍ مُّسْتَقِيمٍ﴿۳۹﴾

کسانی که آیات ما را دروغ شمردند، کر و گنگ(۱) در تاریکیها[ی جهل‌] به سر می‌برند؛ خدا هر که را بخواهد [و سزاوار بداند‌] گمراه کند(۲)؛ و هر که را بخواهد [و شایسته ببیند‌] بر راه راست قرارش خواهد داد(۳).

قُلْ أَرَءَيْتَكُمْ إِنْ أَتَىٰكُمْ عَذَابُ ٱللَّهِ أَوْ أَتَتْكُمُ ٱلسَّاعَةُ أَغَيْرَ ٱللَّهِ تَدْعُونَ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ﴿۴۰﴾

بگو به نظر شما اگر مجازات خدا یا رستاخیز بر شما فرا رسد - اگر راستگویید - آیا جز خدا را [به یاری‌] می‌خوانید؟

بَلْ إِيَّاهُ تَدْعُونَ فَيَكْشِفُ مَا تَدْعُونَ إِلَيْهِ إِن شَآءَ وَتَنسَوْنَ مَا تُشْرِكُونَ﴿۴۱﴾

[هرگز!‌] بلکه فقط او را [به فریاد‌] می‌خوانید(۱)، و اگر او بخواهد، مشکلی را که به آن اشاره می‌کنید از میان برمی‌دارد و افرادی را که [در قدرت، با خدا‌] شریک می‌دانستید، از یاد می‌برید.

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَآ إِلَىٰٓ أُمَمٍ مِّن قَبْلِكَ فَأَخَذْنَـٰهُم بِٱلْبَأْسَآءِ وَٱلضَّرَّآءِ لَعَلَّهُمْ يَتَضَرَّعُونَ﴿۴۲﴾

بر امّتهای قبل از تو [نیز پیامبرانی‌] فرستادیم و [چون به راه نیامدند، برای آزمایش‌] آنان را به سختی و گزند گرفتار کردیم، بسا که زاری کنند [و به درگاه ما بازآیند‌].

فَلَوْلَآ إِذْ جَآءَهُم بَأْسُنَا تَضَرَّعُوا۟ وَلَـٰكِن قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَزَيَّنَ لَهُمُ ٱلشَّيْطَـٰنُ مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۴۳﴾

چرا هنگامی که سختگیری ما به آنان رسید، [توبه و‌] زاری نکردند؟ بلکه دلهایشان سخت شد و شیطان اعمالشان را در نظرشان آراست(۱).

فَلَمَّا نَسُوا۟ مَا ذُكِّرُوا۟ بِهِۦ فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ أَبْوَٰبَ كُلِّ شَىْءٍ حَتَّىٰٓ إِذَا فَرِحُوا۟ بِمَآ أُوتُوٓا۟ أَخَذْنَـٰهُم بَغْتَةً فَإِذَا هُم مُّبْلِسُونَ﴿۴۴﴾

و چون همه تذکراتی که به آنان داده شده بود به فراموشی سپردند، [برای آزمایش و اتمام حجّت‌] درهای هر نعمتی را به رویشان گشودیم، تا بدان سرمست شدند، آنگاه ناگهان آنان را [به کیفر‌] گرفتیم، به گونه‌ای که همه در نومیدی فرو رفتند.