وَمَا لَكُمْ أَلَّا تَأْكُلُوا۟ مِمَّا ذُكِرَ ٱسْمُ ٱللَّهِ عَلَيْهِ وَقَدْ فَصَّلَ لَكُم مَّا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا ٱضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ ۗ وَإِنَّ كَثِيرًا لَّيُضِلُّونَ بِأَهْوَآئِهِم بِغَيْرِ عِلْمٍ ۗ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِٱلْمُعْتَدِينَ﴿۱۱۹﴾

چرا از ذبحی که نام خدا بر آن یاد شده است نمی‌خورید؟ در حالی که خدا آنچه را حرام کرده، به وضوح بیان نموده است(۱) که [آن هم‌] مربوط به غیر موارد اضطرار شماست. بسیاری [از مردم‌] ندانسته به هوای نفس خویش [دیگران را‌] گمراه می‌سازند؛ بی‌گمان ‌صاحب‌اختیار تو به [حال‌] متجاوزان داناتر است.

وَذَرُوا۟ ظَـٰهِرَ ٱلْإِثْمِ وَبَاطِنَهُۥٓ ۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ يَكْسِبُونَ ٱلْإِثْمَ سَيُجْزَوْنَ بِمَا كَانُوا۟ يَقْتَرِفُونَ﴿۱۲۰﴾

گناه آشکار و پنهان را رها کنید، که گنهکاران به [سزای‌] دستاوردشان مجازات خواهند شد.

وَلَا تَأْكُلُوا۟ مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ ٱسْمُ ٱللَّهِ عَلَيْهِ وَإِنَّهُۥ لَفِسْقٌ ۗ وَإِنَّ ٱلشَّيَـٰطِينَ لَيُوحُونَ إِلَىٰٓ أَوْلِيَآئِهِمْ لِيُجَـٰدِلُوكُمْ ۖ وَإِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ إِنَّكُمْ لَمُشْرِكُونَ﴿۱۲۱﴾

از ذبحی که نام خدا بر آن یاد نشده [و برای خوشامد طاغوتها کشته شده است،‌] نخورید(۱)، که انحراف [از فرمان خدا‌] است. دیونهادان به دوستان خود اشاره می‌کنند که با شما به مجادله برخیزند؛ و اگر اطاعتشان کنید، شما هم مشرک خواهید بود.

أَوَمَن كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَـٰهُ وَجَعَلْنَا لَهُۥ نُورًا يَمْشِى بِهِۦ فِى ٱلنَّاسِ كَمَن مَّثَلُهُۥ فِى ٱلظُّلُمَـٰتِ لَيْسَ بِخَارِجٍ مِّنْهَا ۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْكَـٰفِرِينَ مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۱۲۲﴾

آیا کسی که [از جهل و شرک‌] مرده [دل‌] بود(۱) و [به ایمان و توحید‌] زنده‌اش کردیم و نور [معرفت‌] فرا راهش قرار دادیم تا در پرتو آن [سرافراز‌] در میان مردم پیش برود، همانند کسی است که گویی در تاریکیها به سر می‌بَرَد و راه خروج ندارد؟ رفتار انکارورزان در نظرشان این گونه آراسته شده است(۲).

وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَا فِى كُلِّ قَرْيَةٍ أَكَـٰبِرَ مُجْرِمِيهَا لِيَمْكُرُوا۟ فِيهَا ۖ وَمَا يَمْكُرُونَ إِلَّا بِأَنفُسِهِمْ وَمَا يَشْعُرُونَ﴿۱۲۳﴾

و بدین گونه در هر شهری سردمداران بزهکارش(۱) را گماشتیم [و به آنان میدان دادیم‌] تا به دسیسه پردازند(۲)؛ در حالی که تنها در حق خویش دسیسه می‌کنند و نمی‌فهمند(۳).

وَإِذَا جَآءَتْهُمْ ءَايَةٌ قَالُوا۟ لَن نُّؤْمِنَ حَتَّىٰ نُؤْتَىٰ مِثْلَ مَآ أُوتِىَ رُسُلُ ٱللَّهِ ۘ ٱللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُۥ ۗ سَيُصِيبُ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ صَغَارٌ عِندَ ٱللَّهِ وَعَذَابٌ شَدِيدٌۢ بِمَا كَانُوا۟ يَمْكُرُونَ﴿۱۲۴﴾

و زمانی که آیتی برایشان برسد، گویند: باور نمی‌کنیم تا هنگامی که مانند آیاتی که به رسولان خدا داده شده، [مستقیم‌] به خودمان داده شود(۱)؛ خدا آگاه‌تر است که رسالت خویش را به چه کسی بسپارد(۲)؛ به زودی بزهکاران(۳) به کیفر دسیسه‌هاشان در پیشگاه خدا گرفتار حقارت و مجازاتی سخت خواهند شد.