فَمَن يُرِدِ ٱللَّهُ أَن يَهْدِيَهُۥ يَشْرَحْ صَدْرَهُۥ لِلْإِسْلَـٰمِ ۖ وَمَن يُرِدْ أَن يُضِلَّهُۥ يَجْعَلْ صَدْرَهُۥ ضَيِّقًا حَرَجًا كَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِى ٱلسَّمَآءِ ۚ كَذَٰلِكَ يَجْعَلُ ٱللَّهُ ٱلرِّجْسَ عَلَى ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ﴿۱۲۵﴾

هر که را خدا بخواهد هدایت کند(۱)، دلش را پذیرای تسلیم [در برابر خود(۲)‌] می‌کند؛ و هر که را بخواهد گمراه کند(۳)، دلش را تنگ [و ناپذیرا‌] گرداند، گویی [می‌خواهد‌] به آسمان بالا رود [و از پذیرش حق گریزان است‌]؛ خدا این گونه پلیدی را بر افراد ناباور قرار می‌دهد.

وَهَـٰذَا صِرَٰطُ رَبِّكَ مُسْتَقِيمًا ۗ قَدْ فَصَّلْنَا ٱلْـَٔايَـٰتِ لِقَوْمٍ يَذَّكَّرُونَ﴿۱۲۶﴾

این راه راست ‌صاحب‌اختیار توست؛ آیات خود را برای پندپذیران(۱) به وضوح بیان کرده‌ایم.

۞ لَهُمْ دَارُ ٱلسَّلَـٰمِ عِندَ رَبِّهِمْ ۖ وَهُوَ وَلِيُّهُم بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۱۲۷﴾

آنان نزد ‌صاحب‌اختیارشان جایگاهی امن و آرام دارند(۱) و خدا به پاداش رفتارشان کارسازشان است.

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا يَـٰمَعْشَرَ ٱلْجِنِّ قَدِ ٱسْتَكْثَرْتُم مِّنَ ٱلْإِنسِ ۖ وَقَالَ أَوْلِيَآؤُهُم مِّنَ ٱلْإِنسِ رَبَّنَا ٱسْتَمْتَعَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ وَبَلَغْنَآ أَجَلَنَا ٱلَّذِىٓ أَجَّلْتَ لَنَا ۚ قَالَ ٱلنَّارُ مَثْوَىٰكُمْ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ ۗ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌ﴿۱۲۸﴾

روزی که خدا همه را احضار نماید، [خطاب می‌کند:‌] ای گروه جن، بسیاری از آدمیان را به پیروی خود کشاندید؛ و انسانهایی که هوادار آنها بودند، گویند: ‌صاحب‌اختیارا، ما از یکدیگر بهره‌مند شدیم تا به اجلی که مقرّر داشتی رسیدیم. گوید: آتش جایگاه شماست که جاودانه در آن به سر برید، مگر اینکه خدا بخواهد(۱)؛ که ‌صاحب‌اختیار تو فرزانه‌ای است دانا.

وَكَذَٰلِكَ نُوَلِّى بَعْضَ ٱلظَّـٰلِمِينَ بَعْضًۢا بِمَا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ﴿۱۲۹﴾

و به همین گونه ستمگران را به [سزای‌] دستاوردشان، به یکدیگر وامی گذاریم(۱).

يَـٰمَعْشَرَ ٱلْجِنِّ وَٱلْإِنسِ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ ءَايَـٰتِى وَيُنذِرُونَكُمْ لِقَآءَ يَوْمِكُمْ هَـٰذَا ۚ قَالُوا۟ شَهِدْنَا عَلَىٰٓ أَنفُسِنَا ۖ وَغَرَّتْهُمُ ٱلْحَيَوٰةُ ٱلدُّنْيَا وَشَهِدُوا۟ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا۟ كَـٰفِرِينَ﴿۱۳۰﴾

ای گروه جن و انس، آیا رسولانی از میان خودتان نیامدند که آیات مرا بر شما حکایت می‌کردند و شما را از دیدار امروزتان هشدار می‌دادند؟ پاسخ خواهند داد: بر ضدّ خویش گواهی می‌دهیم. زندگی دنیا آنان را فریب داد و [ناگزیر‌] بر ضدّ خویش گواهی دادند که حق را انکار می‌کردند.

ذَٰلِكَ أَن لَّمْ يَكُن رَّبُّكَ مُهْلِكَ ٱلْقُرَىٰ بِظُلْمٍ وَأَهْلُهَا غَـٰفِلُونَ﴿۱۳۱﴾

این [هشدارها‌] از آن جهت است که ‌صاحب‌اختیار تو ‌هیچ‌گاه شهرها را در حالی که مردم آن بی‌خبر و غافل باشند، به ستم نابود نمی‌کند(۱).