هَلْ يَنظُرُونَ إِلَّآ أَن تَأْتِيَهُمُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ أَوْ يَأْتِىَ رَبُّكَ أَوْ يَأْتِىَ بَعْضُ ءَايَـٰتِ رَبِّكَ ۗ يَوْمَ يَأْتِى بَعْضُ ءَايَـٰتِ رَبِّكَ لَا يَنفَعُ نَفْسًا إِيمَـٰنُهَا لَمْ تَكُنْ ءَامَنَتْ مِن قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِىٓ إِيمَـٰنِهَا خَيْرًا ۗ قُلِ ٱنتَظِرُوٓا۟ إِنَّا مُنتَظِرُونَ﴿۱۵۸﴾

آیا [پس از آن همه اندرزهای رسا‌] جز این انتظار می‌برند که فرشتگان [مرگ(۱)‌] به سراغشان آیند یا [مجازاتِ‌] پروردگارت و یا برخی از نشانه‌های [مجازات‌] ش(۲) فرا رسد؟ روزی که برخی از نشانه‌های [مجازات‌] ‌صاحب‌اختیارت آشکار شود، ایمان افرادی که قبلاً ایمان نداشته یا در پرتو ایمان دست به کار نیکی نزده‌اند، سودی به حالشان نخواهد داشت(۳)؛ بگو: شما منتظر باشید، ما هم در انتظار خواهیم ماند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ فَرَّقُوا۟ دِينَهُمْ وَكَانُوا۟ شِيَعًا لَّسْتَ مِنْهُمْ فِى شَىْءٍ ۚ إِنَّمَآ أَمْرُهُمْ إِلَى ٱللَّهِ ثُمَّ يُنَبِّئُهُم بِمَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ﴿۱۵۹﴾

مسلّماً تو با کسانی که دین خویش را دستخوش تفرقه کردند و گروه گروه شدند، هیچ پیوند و بستگی نداری(۱)؛ آنان کارشان فقط با خداست و [روز رستاخیز‌] از رفتاری که داشتند، آگاهشان خواهد ساخت(۲)

مَن جَآءَ بِٱلْحَسَنَةِ فَلَهُۥ عَشْرُ أَمْثَالِهَا ۖ وَمَن جَآءَ بِٱلسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَىٰٓ إِلَّا مِثْلَهَا وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ﴿۱۶۰﴾

هر که کار نیکو عرضه کند، پاداش او چندین برابر(۱) خواهد بود؛ و آنان که کار زشتی عرضه کنند، فقط همانند آن کیفر بینند و مورد ظلم قرار نمی‌گیرند(۲).

قُلْ إِنَّنِى هَدَىٰنِى رَبِّىٓ إِلَىٰ صِرَٰطٍ مُّسْتَقِيمٍ دِينًا قِيَمًا مِّلَّةَ إِبْرَٰهِيمَ حَنِيفًا ۚ وَمَا كَانَ مِنَ ٱلْمُشْرِكِينَ﴿۱۶۱﴾

بگو: ‌صاحب‌اختیارم مرا به راهی راست هدایت کرده است؛ [به‌] دینی پایدار، همان آیین ابراهیم حقگرا که در جرگه شرک‌‌‌ورزان نبود(۱).

قُلْ إِنَّ صَلَاتِى وَنُسُكِى وَمَحْيَاىَ وَمَمَاتِى لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۶۲﴾

بگو: نماز و [تمامی‌] عباداتم و زندگی و مرگم همه برای خدای ‌صاحب‌اختیار جهانیان است؛

لَا شَرِيكَ لَهُۥ ۖ وَبِذَٰلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا۠ أَوَّلُ ٱلْمُسْلِمِينَ﴿۱۶۳﴾

که هیچ شریکی ندارد؛ و به همین [اخلاص در توحید‌] فرمان یافته‌ام و پیشگام تسلیم‌شدگان [در مقابل خدا‌] هستم(۱).

قُلْ أَغَيْرَ ٱللَّهِ أَبْغِى رَبًّا وَهُوَ رَبُّ كُلِّ شَىْءٍ ۚ وَلَا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ إِلَّا عَلَيْهَا ۚ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۚ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّكُم مَّرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ﴿۱۶۴﴾

بگو: آیا غیر خدا را ‌صاحب‌اختیار [خود‌] تلقّی کنم با آنکه او ‌صاحب‌اختیار هر موجودی است؟ هیچ کس دستاوردی جز بر عهده خودش ندارد؛ و هیچ کس بار گناه دیگری را بر عهده نخواهد داشت(۱)؛ آنگاه بازگشت شما به پیشگاه ‌صاحب‌اختیارتان است و در موارد اختلافتان [داوری و‌] شما را آگاه می‌سازد.

وَهُوَ ٱلَّذِى جَعَلَكُمْ خَلَـٰٓئِفَ ٱلْأَرْضِ وَرَفَعَ بَعْضَكُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجَـٰتٍ لِّيَبْلُوَكُمْ فِى مَآ ءَاتَىٰكُمْ ۗ إِنَّ رَبَّكَ سَرِيعُ ٱلْعِقَابِ وَإِنَّهُۥ لَغَفُورٌ رَّحِيمٌۢ﴿۱۶۵﴾

اوست که شما را در زمین جانشین [پیشینیان‌] کرد و برخی از شما را نسبت به برخی دیگر به درجاتی برتری داد تا در مورد آنچه به شما داده است، شما را آزمایش کند(۱)؛ بی‌گمان ‌صاحب‌اختیار تو سریع کیفر و [در عین حال‌] آمرزگاری است مهربان.