قَالَ ٱدْخُلُوا۟ فِىٓ أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِكُم مِّنَ ٱلْجِنِّ وَٱلْإِنسِ فِى ٱلنَّارِ ۖ كُلَّمَا دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَّعَنَتْ أُخْتَهَا ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا ٱدَّارَكُوا۟ فِيهَا جَمِيعًا قَالَتْ أُخْرَىٰهُمْ لِأُولَىٰهُمْ رَبَّنَا هَـٰٓؤُلَآءِ أَضَلُّونَا فَـَٔاتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِّنَ ٱلنَّارِ ۖ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَلَـٰكِن لَّا تَعْلَمُونَ﴿۳۸﴾

[خدا‌] گوید: شما [هم‌] در صف گروههایی از جن و انس که قبل از شما رفتند، به آتش داخل شوید؛ هر گاه که گروهی به آتش وارد شود، همکیشان خود را نفرین کند(۱)، تا وقتی همگی در آنجا به هم برسند(۲)، پیروان در حق پیشوایان(۳) گویند: ‌صاحب‌اختیارا، اینان بودند که ما را گمراه کردند، پس مجازات آتش آنان را افزون کن؛ [خدا‌] گوید: [مجازات‌] همه شما افزون است [شما هم آنان را بر اسب قدرت نشاندید و تأییدشان کردید‌]، ولی نمی‌دانید(۴)

وَقَالَتْ أُولَىٰهُمْ لِأُخْرَىٰهُمْ فَمَا كَانَ لَكُمْ عَلَيْنَا مِن فَضْلٍ فَذُوقُوا۟ ٱلْعَذَابَ بِمَا كُنتُمْ تَكْسِبُونَ﴿۳۹﴾

پیشوایان به پیروان [خود‌] گویند: شما هیچ برتری بر ما ندارید، پس به سزای دستاوردتان مجازات را بچشید.

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا وَٱسْتَكْبَرُوا۟ عَنْهَا لَا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوَٰبُ ٱلسَّمَآءِ وَلَا يَدْخُلُونَ ٱلْجَنَّةَ حَتَّىٰ يَلِجَ ٱلْجَمَلُ فِى سَمِّ ٱلْخِيَاطِ ۚ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُجْرِمِينَ﴿۴۰﴾

درهای [رحمت‌] آسمان(۱) به روی کسانی که آیات ما را دروغ شمردند و در برابر آن گردن افراشتند گشوده نخواهد شد و به بهشت درنمی‌آیند، مگر اینکه شتر از سوراخ سوزن بگذرد(۲)! بزهکاران را این گونه کیفر خواهیم داد.

لَهُم مِّن جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَمِن فَوْقِهِمْ غَوَاشٍ ۚ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۴۱﴾

بستر و رواندازهایی(۱) از [آتش‌] دوزخ دارند(۲) و ستمگران را این گونه کیفر دهیم.

وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَآ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلْجَنَّةِ ۖ هُمْ فِيهَا خَـٰلِدُونَ﴿۴۲﴾

مؤمنانی که [در حدّ توان‌] رفتار شایسته داشته‌اند جاودانه بهشتی‌اند؛ [زیرا‌] هیچ کس را جز به اندازه توانش تکلیف نمی‌کنیم(۱).

وَنَزَعْنَا مَا فِى صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍّ تَجْرِى مِن تَحْتِهِمُ ٱلْأَنْهَـٰرُ ۖ وَقَالُوا۟ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِى هَدَىٰنَا لِهَـٰذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِىَ لَوْلَآ أَنْ هَدَىٰنَا ٱللَّهُ ۖ لَقَدْ جَآءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِٱلْحَقِّ ۖ وَنُودُوٓا۟ أَن تِلْكُمُ ٱلْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۴۳﴾

هرگونه کینه‌ای را از سینه بهشتیان بزداییم(۱). از کنارشان نهرها جاری است؛ و می‌گویند: سپاس(۲) خاصّ خداست که ما را بر این [نعمت‌] هدایت کرد، و اگر خدا به ما ره نمی‌نمود، ما خود سرِ هدایت نداشتیم؛ رسولانِ پروردگارمان حق را آوردند و [آنگاه‌] ندا داده شوند: این است آن بهشت که در برابر رفتارتان به شما داده‌اند(۳).