وَلَقَدْ جِئْنَـٰهُم بِكِتَـٰبٍ فَصَّلْنَـٰهُ عَلَىٰ عِلْمٍ هُدًى وَرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ﴿۵۲﴾

برای آنان کتابی آوردیم که با آگاهی آن را به وضوح بیان کرده‌ایم که برای گروهی که ایمان می‌آورند، هدایت و رحمتی است.

هَلْ يَنظُرُونَ إِلَّا تَأْوِيلَهُۥ ۚ يَوْمَ يَأْتِى تَأْوِيلُهُۥ يَقُولُ ٱلَّذِينَ نَسُوهُ مِن قَبْلُ قَدْ جَآءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِٱلْحَقِّ فَهَل لَّنَا مِن شُفَعَآءَ فَيَشْفَعُوا۟ لَنَآ أَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَيْرَ ٱلَّذِى كُنَّا نَعْمَلُ ۚ قَدْ خَسِرُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يَفْتَرُونَ﴿۵۳﴾

آیا جز تحقّق [انذارهای قرآن‌] را انتظار می‌برند؟ آن روز که [با حدوث رستاخیز‌] تحقّق آن فرا رسد، کسانی که قبلاً آن را به فراموشی سپرده بودند، خواهند گفت: رسولانِ پروردگارمان حق را آوردند؛ آیا شفیعانی داریم که به کمک ما برخیزند، یا ممکن است که [به دنیا‌] بازگردانده شویم تا رفتاری جز آنچه داشتیم داشته باشیم(۱)؟ بی‌گمان خود را به زیان انداختند و بتهایی که به باطل عَلَم می‌کردند از نظرشان ناپدید گشت(۲).

إِنَّ رَبَّكُمُ ٱللَّهُ ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ فِى سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ ٱسْتَوَىٰ عَلَى ٱلْعَرْشِ يُغْشِى ٱلَّيْلَ ٱلنَّهَارَ يَطْلُبُهُۥ حَثِيثًا وَٱلشَّمْسَ وَٱلْقَمَرَ وَٱلنُّجُومَ مُسَخَّرَٰتٍۭ بِأَمْرِهِۦٓ ۗ أَلَا لَهُ ٱلْخَلْقُ وَٱلْأَمْرُ ۗ تَبَارَكَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۵۴﴾

‌صاحب‌اختیار شما خداست که آسمانها و زمین را طی شش دوران(۱) آفرید، آنگاه بر عرش [تدبیر‌] مستقر گشت؛ روز را به [پرده‌] شب - که شتابان در پی آن است - می‌پوشاند، و خورشید و ماه و ستارگان را [آفرید‌] که به فرمان او [برای شما‌] آماده خدمتند؛ آگاه باشید که آفرینش و تدبیر [جهان‌] ویژه اوست؛ منشأ برکات است خدایی که ‌صاحب‌اختیار جهانیان است.

ٱدْعُوا۟ رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَخُفْيَةً ۚ إِنَّهُۥ لَا يُحِبُّ ٱلْمُعْتَدِينَ﴿۵۵﴾

‌صاحب‌اختیار خویش را به زاری و در نهان [به نیایش‌] بخوانید(۱)، [و از تجاوز دست بردارید‌] که او متجاوزان را دوست ندارد.

وَلَا تُفْسِدُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَـٰحِهَا وَٱدْعُوهُ خَوْفًا وَطَمَعًا ۚ إِنَّ رَحْمَتَ ٱللَّهِ قَرِيبٌ مِّنَ ٱلْمُحْسِنِينَ﴿۵۶﴾

و در زمین پس از اصلاحش تبهکاری نکنید و خدای را با ترس و امید [به نیایش‌] بخوانید، که رحمت خدا به نیکوکاران نزدیک است(۱).

وَهُوَ ٱلَّذِى يُرْسِلُ ٱلرِّيَـٰحَ بُشْرًۢا بَيْنَ يَدَىْ رَحْمَتِهِۦ ۖ حَتَّىٰٓ إِذَآ أَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنَـٰهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَأَنزَلْنَا بِهِ ٱلْمَآءَ فَأَخْرَجْنَا بِهِۦ مِن كُلِّ ٱلثَّمَرَٰتِ ۚ كَذَٰلِكَ نُخْرِجُ ٱلْمَوْتَىٰ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ﴿۵۷﴾

اوست که پیش از [بارانِ‌] رحمتش بادها را بشارت آور(۱) می‌فرستد، تا آنگاه که ابری گرانبار را حمل کنند، آن را به سرزمین[های] خزان‌زده و خشک روان سازیم و بدان باران را فروفرستیم و همه میوه‌ها را با آن [از دل خاک‌] پدید آوریم؛ مردگان را نیز همین گونه [از خاک‌] خارج کنیم، بسا که [به این مثلها‌] پند پذیرید(۲).