۞ قَالَ ٱلْمَلَأُ ٱلَّذِينَ ٱسْتَكْبَرُوا۟ مِن قَوْمِهِۦ لَنُخْرِجَنَّكَ يَـٰشُعَيْبُ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مَعَكَ مِن قَرْيَتِنَآ أَوْ لَتَعُودُنَّ فِى مِلَّتِنَا ۚ قَالَ أَوَلَوْ كُنَّا كَـٰرِهِينَ﴿۸۸﴾

سران سروری‌خواه قومش گفتند: ای شعیب، تو و مؤمنان همراهت را از شهرمان اخراج می‌کنیم(۱)، مگر اینکه به آیین ما بازگردید(۲)؛ گفت: حتّی اگر [از آن‌] ناخشنود باشیم؟

قَدِ ٱفْتَرَيْنَا عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا إِنْ عُدْنَا فِى مِلَّتِكُم بَعْدَ إِذْ نَجَّىٰنَا ٱللَّهُ مِنْهَا ۚ وَمَا يَكُونُ لَنَآ أَن نَّعُودَ فِيهَآ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّنَا ۚ وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَىْءٍ عِلْمًا ۚ عَلَى ٱللَّهِ تَوَكَّلْنَا ۚ رَبَّنَا ٱفْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِٱلْحَقِّ وَأَنتَ خَيْرُ ٱلْفَـٰتِحِينَ﴿۸۹﴾

پس از آنکه خدا ما را از آیین شما نجات داد، اگر بدان بازگردیم، دروغ به خدا نسبت داده‌ایم؟ و ما را نسزد که بدان [کیش‌] بازگردیم، مگر اینکه خدا، ‌صاحب‌اختیار ما، بخواهد؛ که دانش ‌صاحب‌اختیار ما هر چیزی را فرا گرفته است؛ تنها بر خدا توکّل کرده‌ایم. ‌صاحب‌اختیارا، میان ما و قوم ما به حق داوری کن که تو بهترین داورانی.

وَقَالَ ٱلْمَلَأُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن قَوْمِهِۦ لَئِنِ ٱتَّبَعْتُمْ شُعَيْبًا إِنَّكُمْ إِذًا لَّخَـٰسِرُونَ﴿۹۰﴾

سران قومش که انکار می‌ورزیدند گفتند: اگر از شعیب پیروی کنید، زیانکار خواهید شد.

فَأَخَذَتْهُمُ ٱلرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا۟ فِى دَارِهِمْ جَـٰثِمِينَ﴿۹۱﴾

آنگاه زلزله آنان را فرا گرفت و در خانه‌های خویش از پای درآمدند.

ٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ شُعَيْبًا كَأَن لَّمْ يَغْنَوْا۟ فِيهَا ۚ ٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ شُعَيْبًا كَانُوا۟ هُمُ ٱلْخَـٰسِرِينَ﴿۹۲﴾

کسانی که شعیب را ‌دروغ‌پرداز می‌شمردند [چنان نابود شدند که‌] گویی هرگز در آن [دیار‌] نبوده‌اند(۱) و خود زیانکار شدند.

فَتَوَلَّىٰ عَنْهُمْ وَقَالَ يَـٰقَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَـٰلَـٰتِ رَبِّى وَنَصَحْتُ لَكُمْ ۖ فَكَيْفَ ءَاسَىٰ عَلَىٰ قَوْمٍ كَـٰفِرِينَ﴿۹۳﴾

شعیب از آنان روی برتافت و [با خود‌] گفت: ای قوم من، پیامهای ‌صاحب‌اختیارم را به شما رسانیدم(۱) و برای شما خیرخواهی کردم؛ اکنون چگونه بر [هلاک‌] انکارورزانی [خیره‌سر‌] اندوهگین شوم؟

وَمَآ أَرْسَلْنَا فِى قَرْيَةٍ مِّن نَّبِىٍّ إِلَّآ أَخَذْنَآ أَهْلَهَا بِٱلْبَأْسَآءِ وَٱلضَّرَّآءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ﴿۹۴﴾

هیچ پیامبری را به شهری نفرستادیم، مگر اینکه اهل آن را به سختی و گزند گرفتار کردیم، بسا که زاری کنند(۱) [و به درگاه ما بازآیند‌].

ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ ٱلسَّيِّئَةِ ٱلْحَسَنَةَ حَتَّىٰ عَفَوا۟ وَّقَالُوا۟ قَدْ مَسَّ ءَابَآءَنَا ٱلضَّرَّآءُ وَٱلسَّرَّآءُ فَأَخَذْنَـٰهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ﴿۹۵﴾

[آنگاه‌] دشواری[های آنان‌] را به رفاه بدل کردیم تا آنکه به فراوانی و نعمت رسیدند و گفتند: پدران ما نیز گزند و آسایش داشتند [این گردش روزگار است نه آزمایش خدا‌]، آنگاه در حال غفلتشان ناگهان آنان را [به کیفر گناهشان‌] گرفتیم(۱).