وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ ٱلْقُرَىٰٓ ءَامَنُوا۟ وَٱتَّقَوْا۟ لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَـٰتٍ مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلْأَرْضِ وَلَـٰكِن كَذَّبُوا۟ فَأَخَذْنَـٰهُم بِمَا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ﴿۹۶﴾

اگر مردم [آن‌] شهرها با ایمان و پرواپیشه بودند، برکات آسمان و زمین را به رویشان می‌گشودیم، ولی [پیام ما را‌] دروغ شمردند و ما [هم‌] به [سزای‌] دستاوردشان آنان را گرفتار ساختیم(۱).

أَفَأَمِنَ أَهْلُ ٱلْقُرَىٰٓ أَن يَأْتِيَهُم بَأْسُنَا بَيَـٰتًا وَهُمْ نَآئِمُونَ﴿۹۷﴾

مگر مردم شهرها ایمنند از اینکه سختگیری ما شب هنگام که به خواب فرو رفته‌اند، آنان را فرا گیرد؟

أَوَأَمِنَ أَهْلُ ٱلْقُرَىٰٓ أَن يَأْتِيَهُم بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ﴿۹۸﴾

یا مردم شهرها ایمنند از اینکه سختگیری ما به هنگام نیمروز که سرگرم بازی‌اند، فرا گیردشان؟

أَفَأَمِنُوا۟ مَكْرَ ٱللَّهِ ۚ فَلَا يَأْمَنُ مَكْرَ ٱللَّهِ إِلَّا ٱلْقَوْمُ ٱلْخَـٰسِرُونَ﴿۹۹﴾

و آیا از دسیسه خدا در امانند(۱) [که غافل نشسته‌اند‌]؟ در حالی که از دسیسه خدا جز زیانکاران احساس ایمنی نخواهند کرد.

أَوَلَمْ يَهْدِ لِلَّذِينَ يَرِثُونَ ٱلْأَرْضَ مِنۢ بَعْدِ أَهْلِهَآ أَن لَّوْ نَشَآءُ أَصَبْنَـٰهُم بِذُنُوبِهِمْ ۚ وَنَطْبَعُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُونَ﴿۱۰۰﴾

آیا برای کسانی که زمین را پس از [هلاک‌] صاحبان [قبلی ا‌] ش به ارث می‌برند، روشن نشده است که اگر می‌خواستیم آنان را [نیز‌] به [کیفر‌] گناهانشان گرفتار می‌کردیم و بر دلهاشان مُهر [غفلت‌] می‌نهادیم که [حقایق را‌] نشنوند؟

تِلْكَ ٱلْقُرَىٰ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنۢبَآئِهَا ۚ وَلَقَدْ جَآءَتْهُمْ رُسُلُهُم بِٱلْبَيِّنَـٰتِ فَمَا كَانُوا۟ لِيُؤْمِنُوا۟ بِمَا كَذَّبُوا۟ مِن قَبْلُ ۚ كَذَٰلِكَ يَطْبَعُ ٱللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِ ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۱۰۱﴾

این سرزمینهایی است که پاره‌ای از اخبارش را بر تو حکایت می‌کنیم؛ و رسولانشان نشانه‌های روشن بر ایشان عرضه کردند، ولی آنان بر آن نبودند که به آنچه که قبلاً دروغ می‌شمردند، ایمان آورند. خدا این گونه بر دلهای انکارورزان مهر [غفلت‌] می‌نهد(۱)

وَمَا وَجَدْنَا لِأَكْثَرِهِم مِّنْ عَهْدٍ ۖ وَإِن وَجَدْنَآ أَكْثَرَهُمْ لَفَـٰسِقِينَ﴿۱۰۲﴾

در بیشترشان [وفای به‌] هیچ عهدی ندیدیم؛ و منحرف و بزهکار تشخیصشان دادیم.

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنۢ بَعْدِهِم مُّوسَىٰ بِـَٔايَـٰتِنَآ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَمَلَإِي۟هِۦ فَظَلَمُوا۟ بِهَا ۖ فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَـٰقِبَةُ ٱلْمُفْسِدِينَ﴿۱۰۳﴾

پس از پیامبران گذشته، موسی را با آیات خویش بر فرعون(۱) و سران [قوم‌] ش برانگیختیم، امّا آنان [با تکذیب خود‌] نسبت به آیات ما ستم [و ناسپاسی‌] کردند(۲)؛ ببین سرانجام تبهکاران چگونه بود!

وَقَالَ مُوسَىٰ يَـٰفِرْعَوْنُ إِنِّى رَسُولٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۰۴﴾

موسی گفت: ای فرعون(۱)، من رسولی از سوی ‌صاحب‌اختیار جهانیانم؛