فَإِذَا جَآءَتْهُمُ ٱلْحَسَنَةُ قَالُوا۟ لَنَا هَـٰذِهِۦ ۖ وَإِن تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَطَّيَّرُوا۟ بِمُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُۥٓ ۗ أَلَآ إِنَّمَا طَـٰٓئِرُهُمْ عِندَ ٱللَّهِ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ﴿۱۳۱﴾

چون نیکویی و نعمت به آنان می‌رسید، می‌گفتند: این از [شایستگی‌] ماست، و چون بدی و بلا به آنان روی می‌آورد، [شومی‌] آن را به موسی و همراهانش نسبت می‌دادند(۱)؛ آگاه باشید که سرنوشتشان در اختیار خداست، ولی بیشترشان نمی‌دانند.

وَقَالُوا۟ مَهْمَا تَأْتِنَا بِهِۦ مِنْ ءَايَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ﴿۱۳۲﴾

و گفتند: هر معجزه‌ای برای مسحور کردن ما بیاوری، به تو ایمان نمی‌آوریم(۱).

فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ ٱلطُّوفَانَ وَٱلْجَرَادَ وَٱلْقُمَّلَ وَٱلضَّفَادِعَ وَٱلدَّمَ ءَايَـٰتٍ مُّفَصَّلَـٰتٍ فَٱسْتَكْبَرُوا۟ وَكَانُوا۟ قَوْمًا مُّجْرِمِينَ﴿۱۳۳﴾

آنگاه [به کیفر انکارشان بلای‌] طوفان، ملخ، حشره، غوک و [بارانِ‌] خون بر آنان فرستادیم، در حالی که نشانه‌هایی واضح بودند؛ باز هم سرکشی کردند و گروهی بزهکار بودند.

وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ ٱلرِّجْزُ قَالُوا۟ يَـٰمُوسَى ٱدْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِندَكَ ۖ لَئِن كَشَفْتَ عَنَّا ٱلرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ﴿۱۳۴﴾

همین که بلا بر آنان روی آورد، گفتند: ای موسی، از ‌صاحب‌اختیار خود بنا به عهدی که با تو دارد، برای ما بخواه [که توجّهی کند‌] اگر این اضطراب و بلا را از ما برداری، ‌‌‌‌یقیناً به تو ایمان می‌آوریم و دودمان یعقوب را در اختیارت قرار می‌دهیم.

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ ٱلرِّجْزَ إِلَىٰٓ أَجَلٍ هُم بَـٰلِغُوهُ إِذَا هُمْ يَنكُثُونَ﴿۱۳۵﴾

و چون بلا را تا مدّت محدودی که [برای اجرای عهد خود‌] فرصت داشتند(۱) از آنان برداشتیم، باز هم پیمان شکستند.

فَٱنتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْنَـٰهُمْ فِى ٱلْيَمِّ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا وَكَانُوا۟ عَنْهَا غَـٰفِلِينَ﴿۱۳۶﴾

سرانجام از آنان انتقام گرفتیم و در رود(۱) [نیل‌] غرقشان کردیم؛ زیرا آیات ما را دروغ شمردند و از آنها غافل بودند.

وَأَوْرَثْنَا ٱلْقَوْمَ ٱلَّذِينَ كَانُوا۟ يُسْتَضْعَفُونَ مَشَـٰرِقَ ٱلْأَرْضِ وَمَغَـٰرِبَهَا ٱلَّتِى بَـٰرَكْنَا فِيهَا ۖ وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ ٱلْحُسْنَىٰ عَلَىٰ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ بِمَا صَبَرُوا۟ ۖ وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهُۥ وَمَا كَانُوا۟ يَعْرِشُونَ﴿۱۳۷﴾

و شرق و غرب آن سرزمین را که در آن برکت ایجاد کرده بودیم، به گروهی که مقهور [گردنکشان‌] بودند به میراث دادیم(۱)؛ و وعده نیکوی ‌صاحب‌اختیارت(۲) بر دودمان یعقوب به خاطر پایداری و شکیبایی‌شان به تحقّق رسید؛ و آنچه فرعون و قومش ساخته و افراشته بودند در هم کوفتیم.