وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِّنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا ۙ ٱللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا ۖ قَالُوا۟ مَعْذِرَةً إِلَىٰ رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ﴿۱۶۴﴾

و آنگاه که جمعی از ایشان [به دیگران‌] گفتند: چرا گروهی(۱) را که [سرانجام‌] خدا هلاکشان خواهد کرد یا به مجازاتی سخت گرفتار خواهد ساخت، [بیهوده‌] اندرز می‌دهید؟ [خیرخواهان‌] اظهار داشتند: [این اندرزها‌] برای اعتذار [و انجام وظیفه‌] در پیشگاه ‌صاحب‌اختیار شماست و بسا که [مؤثّر باشد و‌] پرواپیشه شوند.

فَلَمَّا نَسُوا۟ مَا ذُكِّرُوا۟ بِهِۦٓ أَنجَيْنَا ٱلَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ ٱلسُّوٓءِ وَأَخَذْنَا ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ بِعَذَابٍۭ بَـِٔيسٍۭ بِمَا كَانُوا۟ يَفْسُقُونَ﴿۱۶۵﴾

همین که تذکرات را به فراموشی سپردند، کسانی را که از بدی نهی می‌کردند، نجات دادیم و ستمگران را به کیفر انحرافشان به مجازاتی سخت گرفتار کردیم(۱).

فَلَمَّا عَتَوْا۟ عَن مَّا نُهُوا۟ عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُونُوا۟ قِرَدَةً خَـٰسِـِٔينَ﴿۱۶۶﴾

و آنگاه که از [ترک‌] مناهی سر باز زدند، به آنان خطاب کردیم: بوزینه‌هایی مطرود باشید.

وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكَ لَيَبْعَثَنَّ عَلَيْهِمْ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ مَن يَسُومُهُمْ سُوٓءَ ٱلْعَذَابِ ۗ إِنَّ رَبَّكَ لَسَرِيعُ ٱلْعِقَابِ ۖ وَإِنَّهُۥ لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۱۶۷﴾

و [نیز به یاد آر‌] آنگاه که ‌صاحب‌اختیارت اعلام کرد تا روز رستاخیز کسی را بر آن متمردان یهود برمی‌انگیزد که آنان را به سختی آزار دهد؛ بی‌گمان ‌صاحب‌اختیار تو سریع کیفر(۱) و [در عین حال‌] آمرزگاری است مهربان.

وَقَطَّعْنَـٰهُمْ فِى ٱلْأَرْضِ أُمَمًا ۖ مِّنْهُمُ ٱلصَّـٰلِحُونَ وَمِنْهُمْ دُونَ ذَٰلِكَ ۖ وَبَلَوْنَـٰهُم بِٱلْحَسَنَـٰتِ وَٱلسَّيِّـَٔاتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ﴿۱۶۸﴾

دودمان یعقوب را در زمین به صورت گروههایی پراکنده ساختیم، گروهی از آنان شایسته و گروهی دیگر ناشایسته‌اند؛ و آنان را به نیکیها و بدیها آزمودیم، بسا که [به حکم حق‌] بازگردند(۱).

فَخَلَفَ مِنۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ يَأْخُذُونَ عَرَضَ هَـٰذَا ٱلْأَدْنَىٰ وَيَقُولُونَ سَيُغْفَرُ لَنَا وَإِن يَأْتِهِمْ عَرَضٌ مِّثْلُهُۥ يَأْخُذُوهُ ۚ أَلَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِم مِّيثَـٰقُ ٱلْكِتَـٰبِ أَن لَّا يَقُولُوا۟ عَلَى ٱللَّهِ إِلَّا ٱلْحَقَّ وَدَرَسُوا۟ مَا فِيهِ ۗ وَٱلدَّارُ ٱلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ﴿۱۶۹﴾

آنگاه پس از آنان جانشینانی ناشایسته آمدند(۱) که وارث کتاب آسمانی شدند، و[لی‌] متاع این [جهان‌] پست‌تر را [به ناحق‌] دریافت می‌کنند و می‌گویند آمرزیده خواهیم شد؛ و اگر بهره مشابهی به دستشان افتد، آن را هم می‌ربایند؛ مگر آن عهد که در کتاب تورات است - و مندرجات آن را آموخته‌اند - از آنان گرفته نشده است که درباره خدا جز به حق سخن نگویند(۲)؟ سرای آخرت برای پرواپیشگان بهتر است؛ آیا خردورزی نمی‌کنید؟

وَٱلَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِٱلْكِتَـٰبِ وَأَقَامُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجْرَ ٱلْمُصْلِحِينَ﴿۱۷۰﴾

کسانی که به کتاب [خدا‌] چنگ می‌زنند و نماز برپا می‌دارند، [اصلاحگرند و‌] به راستی پاداش اصلاحگران را تباه نخواهیم کرد.