قُل لَّآ أَمْلِكُ لِنَفْسِى نَفْعًا وَلَا ضَرًّا إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ ۚ وَلَوْ كُنتُ أَعْلَمُ ٱلْغَيْبَ لَٱسْتَكْثَرْتُ مِنَ ٱلْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِىَ ٱلسُّوٓءُ ۚ إِنْ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ﴿۱۸۸﴾

بگو: من توان هیچ نفع و ضرری را برای خودم ندارم، جز آنچه خدا بخواهد؛ و اگر از آینده مطلّع بودم، منافع فراوان خود را فراهم می‌کردم(۱)، و ‌هیچ‌گاه گزندی به من نمی‌رسید؛ من فقط برای اهل ایمان هشداردهنده و بشارت‌دهنده‌ام.

۞ هُوَ ٱلَّذِى خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَٰحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ إِلَيْهَا ۖ فَلَمَّا تَغَشَّىٰهَا حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيفًا فَمَرَّتْ بِهِۦ ۖ فَلَمَّآ أَثْقَلَت دَّعَوَا ٱللَّهَ رَبَّهُمَا لَئِنْ ءَاتَيْتَنَا صَـٰلِحًا لَّنَكُونَنَّ مِنَ ٱلشَّـٰكِرِينَ﴿۱۸۹﴾

اوست خدایی که شما را از منشاء حیاتی واحدی آفرید و زوجش را نیز از همان جنس پدید آورد(۱) تا [هر کس‌] در کنار همسرش آرام گیرد؛ و هنگامی که [مردی‌] با همسرش درآمیخت(۲)، [همسرش‌] باری سبک برداشت و مدّتی بر آن گذشت؛ و چون گرانبار شد، هر دو، ‌صاحب‌اختیار خویش را ندا کردند که اگر [فرزندی سالم و‌] شایسته به ما عطا کنی، بیقین سپاسگزار خواهیم بود.

فَلَمَّآ ءَاتَىٰهُمَا صَـٰلِحًا جَعَلَا لَهُۥ شُرَكَآءَ فِيمَآ ءَاتَىٰهُمَا ۚ فَتَعَـٰلَى ٱللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ﴿۱۹۰﴾

و چون به آن دو، [فرزندی‌] شایسته داد، عوامل دیگر را در موهبتی که خدا عطایشان کرده بود، سهیم [و مؤثّر‌] دانستند؛ و خدا از آنچه [در قدرت با او‌] شریک می‌پندارند، والاتر است.

أَيُشْرِكُونَ مَا لَا يَخْلُقُ شَيْـًٔا وَهُمْ يُخْلَقُونَ﴿۱۹۱﴾

آیا موجوداتی را که چیزی نمی‌آفرینند و خود آفریده می‌شوند، همسان [خدا‌] قرار می‌دهند؟

وَلَا يَسْتَطِيعُونَ لَهُمْ نَصْرًا وَلَآ أَنفُسَهُمْ يَنصُرُونَ﴿۱۹۲﴾

در حالی که نه توان یاری آنان را داشته و نه می‌توانند مشکل خود را حل کنند.

وَإِن تَدْعُوهُمْ إِلَى ٱلْهُدَىٰ لَا يَتَّبِعُوكُمْ ۚ سَوَآءٌ عَلَيْكُمْ أَدَعَوْتُمُوهُمْ أَمْ أَنتُمْ صَـٰمِتُونَ﴿۱۹۳﴾

اگر بت‌پرستان را به راه هدایت دعوت کنید، از شما پیروی نخواهند کرد؛ چه دعوتشان کنید و چه خاموش بنشینید، یکسان است.

إِنَّ ٱلَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُكُمْ ۖ فَٱدْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُوا۟ لَكُمْ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ﴿۱۹۴﴾

کسانی را که به جای خدا [به راز و نیاز‌] می‌خوانید، بندگانی همچون خود شما هستند(۱)، پس [در گرفتاریها‌] آنان را [به کمک‌] فرا خوانید، باید درخواست شما را بپذیرند، اگر راست می‌گویید.

أَلَهُمْ أَرْجُلٌ يَمْشُونَ بِهَآ ۖ أَمْ لَهُمْ أَيْدٍ يَبْطِشُونَ بِهَآ ۖ أَمْ لَهُمْ أَعْيُنٌ يُبْصِرُونَ بِهَآ ۖ أَمْ لَهُمْ ءَاذَانٌ يَسْمَعُونَ بِهَا ۗ قُلِ ٱدْعُوا۟ شُرَكَآءَكُمْ ثُمَّ كِيدُونِ فَلَا تُنظِرُونِ﴿۱۹۵﴾

مگر پاهایی دارند که با آن گام زنند؟ یا دستهایی دارند که با آن قدرتی نشان دهند؟ یا چشمهایی دارند که با آن ببینند؟ یا گوشهایی دارند که با آن بشنوند؟ بگو: معبودان خود را [به کمک‌] فرا خوانید و در حق من بداندیشی کنید و مهلتم ندهید.